Książkę już trzymam w ręku, już czuję zapach "Rajskiego Ogrodu" okalającego dom przy ul. Połockiej 45a w Wilnie, w którym upłynęło dzieciństwo Heleny Zawistowskiej z domu Hajdukiewicz. Już czytam:

Szczęśliwe było nasze dzieciństwo, ale 85 lat temu nie wiedzieliśmy, że jesteśmy szczęśliwi. Wydawało się nam, że rzeczywistość w której żyliśmy jest jedyną możliwą, a więc normalną, powszechną i wieczną. Te mgliste odczucia małego dziecka już z trudem odtwarzam, ale przecież wypływały one z realiów, które dobrze pamiętam: rodzinę, ogród i tę specyficzną, niezapomnianą aurę towarzyszącą domowi w tamtych zamierzchłych czasach. Dla młodych ludzi to epoka już historyczna, może nie warta przypominania... Ale przecież należy do naszej wspólnej przeszłości, więc być może ktoś zechce poznać (chociażby w tym maleńkim zarysie) i odtworzyć czas bliskich - wszak jeszcze niektórzy żyją - antenatów.

Premiera wspomnień

Zanim jednak zanurzyłam się w lekturze wspomnieniowej książki, miałam wielką przyjemność uczestniczenia w rodzinno-przyjacielsko-wspomnieniowo-wileńskim święcie. W murach Ratusza Staromiejskiego w Gdańsku - siedzibie Nadbałtyckiego Centrum Kultury (NCK), gdańska pisarka Helena Zawistowska obchodziła swoje 90. urodziny, połączone z promocją książki "Od Wilii po Uklę. Niezapomniany czas letnich wakacji w Wilnie i na Wileńszczyźnie w latach dwudziestych i trzydziestych dwudziestego wieku". Pasją autorki, z zawodu lekarza medycyny, jest pisanie książek dla dzieci. Tym razem jednak, sięgając daleko w przeszłość, postanowiła przekazać potomnym obraz swojego dzieciństwa na Wileńszczyźnie - obraz tak bardzo bliski wielu dojrzałym mieszkańcom Gdańska.

Bohaterka wieczoru pojawiła się w zapełnionej po brzegi Sali Mieszczańskiej w towarzystwie Władysława Zawistowskiego, również pisarza. Byłam zapewne jedyną tego wieczora osobą, która nie skojarzyła obu nazwisk...

- Nie pomyślałaś, że Zawistowski może być synem Zawistowskiej? - żartował sobie ze mnie fotografik Maciej Kostun.
Ano, nie pomyślałam:)

Obowiązki gospodarza pełnił dyrektor NCK Larry Okey Ugwu - przywitał jubilatkę i gości. Nie omieszkał przy tym, jak zwykle zgrabnie, nawiązać do kraju swojego pochodzenia - Nigerii.
- Tam, gdzie się urodziłem, ogromnym szacunkiem darzy się seniorów - powiedział, kłaniając się jubilatce, zapowiadając jednocześnie występ artystyczny... dzieci. Młodzi muzycy, w wieku od 5 do 10 lat, kształcący się w Centrum Rozwoju Talentów - Instytut Suzuki, oczarowali publiczność niezwykle różnorodnym repertuarem, zakończonym... melodią kowbojską.

Najbardziej wyczekiwanym fragmentem spotkania były wspomnienia związane z Wileńszczyzną. Władysław Zawistowski, opowiadał o świecie widzianym oczami swojej mamy - przed wojną kilkuletniej dziewczynki, a aktorka Halina Winiarska odczytywała fragmenty książki, fragmenty pełne miłości, wspomnień i tęsknoty. Niezwykłej atmosfery wieczoru nie chłonęła tylko jedna osoba, ba! osóbka - półtoraroczna Zoja Zawistowska - prawnuczka pisarki. Malutka zajęta swoimi sprawami zdawała się nie zauważać, że i ona była gwiazdą wieczoru - dla niej bowiem, na pierwsze urodziny, ta książka została napisana.

Słuchając opowieści syna autorki i odczytywanych urywków wspomnień, czegoś mi jednak brakowało. Brakowało mi głosu pisarki...
Po godzinie przemówiła. Mocnym głosem, pewnie, podziękowała wszystkim, którzy przyczynili się do powstania książki. Jak podkreśliła, inspiracja do jej narodzin powstała w rodzinie, ale wydanie było możliwe dzięki całemu sztabowi ludzi i pomocy Miasta Gdańska. Bardzo ważną rolę odegrał starszy brat autorki - Jerzy Hajdukiewicz, który nie tylko jest autorem wielu zdjęć, ale również wielokrotnie służył siostrze swoją niezawodną pamięcią.

- Tyle osób brało udział w wydawaniu książki i jej promocji, że właściwie moja rola jest zupełnie znikoma. Ja ją tylko napisałam - humorystycznie zakończyła Helena Zawistowska.

Nie z Wilna, ale z Wilna

Podziękowaniom pisarce nie było końca, a dostojna jubilatka nie wykazywała objawów zmęczenia. Ja podpisuję się w sposób szczególny pod słowami Katarzyny Hall, która powiedziała:

- Chcę podziękować w imieniu potomków Wilnian - tych nie z Wilna, ale z Wilna, którzy na pewno będą czytelnikami wspomnień. Przeglądając ilustracje w książce mam poczucie, jakbym ogladała zdjęcia z dzieciństwa mojej mamy...

Ja z kolei dziękuję Elżbiecie Pękali - zastępcy dyrektora NCK za zaproszenie na ten niezwykły wieczór i za stworzenie klimatu rodzinnej uroczystości. Jej kobiece oko niezmiennie czuwało nad całością - ja to widziałam;)

[Pokaż jako pokaz slajdów]

Tytuł: Promocja książki "Ogrody odchodzące..."
Lokalizacja: Ratusz Staromiejski, ul. Korzenna 33/35, Gdańsk
Godzina rozpoczęcia: 18:00
Data: 2011-09-27

Gdańskie parki w Domu Uphagena

Tytuł:

Nadbałtyckie centrum Kultury zaprasza na spotkanie z Andrzejem Januszajtisem i Gdańskimi Żurawiami

Tytuł: Promocja książki - Gdańsk między wojnami
Lokalizacja:Ratusz Staromiejski, Korzenna 33/35, Gdańsk
Godzina rozpoczęcia:18:00
Data: 2011-01-13

Dom Wydawniczy Księży Młyn i Nadbałtyckie Centrum Kultury zapraszają na promocję książki Aleksandry Tarkowskiej - "Gdańsk między wojnami. Opowieść o życiu miasta 1918-1939". Promocyjne spotkanie z autorką poprowadzi dr Maciej Tarkowski.

Gdańszczanie przysięgali według ponad 600(sic!) form - tyle bowiem profesor Januszajtis odkrył podczas swojej wizyty w Archiwum Państwowym w Gdańsku w... 1978 roku. Od tej pory leżą one nieopracowane w archiwach.

- Przeraził mnie ogrom pierwszego zaledwie znaleziska. To materiał na wspaniałą pracę doktorską - powiedział już po wykładzie, poza mikrofonem, Andrzej Januszajtis.

Ślubowano uroczyście głównie w Sali Wety Ratusza Głównego Miasta podczas świąt kościelnych. Później urządzano przysięgi w soboty. Kandydat na cives-a lub burgenses-a (czyli obywatela) wpłacał odpowiednią kwotę (uzależnioną od rodzaju przysięgi) do kasy miasta i z bronią oraz w pełnym rynsztunku, z uniesionymi dwoma palcami prawej ręki powtarzał słowa przysięgi. Potwierdzeniem obywatelstwa były datowane pismo z podpisem i pieczęcią oraz wpis do ksiąg obywatelskich Gdańska. Pierwszy taki wydano w 1364 roku. Ostatni w 1811 r. Jedyna luka pochodzi z lat 1435-1535.

Click here to view the embedded video.

Obywatelem Gdańska nie było jednak łatwo zostać. Mogli się o to tylko ubiegać mężczyźni wolni i ze ślubnego łoża. W mieście nieobywatele mogli przebywać, ale bez prawa handlowania, uprawiania rzemiosła, posiadania kamienic, czy też działek oraz ubiegania się o jakiekolwiek urzędy. Za złamanie któregoś z zakazów groziło wygnanie z miasta z zakazem powrotu, pod karą więzienia lub chłosty.

W przypadku uzyskania obywatelstwa musieli również ożenić się najpóźniej rok i jeden dzień od ślubowania. Inaczej, w najłagodniejszym, przypadku groził im podatek kawalerski, tzw. bykowe.

Jeszcze trudniejszy dostęp do miana burgenses-a mieli obcokrajowcy, szczególnie z krajów pozahanzeatyckich jak Anglicy, Holendrzy, Flamandzi, Alzatczycy. Ci z mocy prawa uznawani byli za "niezdatnych do obywatelstwa". Sytuację tę mogła zmienić protekcja możnowładcy lub jednogłośna zgoda wszystkich członków Rady Wety (najwyższej władzy Gdańska). Specjalne przysięgi musieli również składać Żydzi, którym w Rzeczpospolitej Dwojga Narodów nie wolno było osiedlać się poza wyznaczonymi miejscowościami - w dzisiejszym Gdańsku na Starych Szkotach, pod Biskupią Górką i we Wrzeszczu, poza bramami Głównego i Starego Miasta.

Przysięgi obywatelstwa zmieniały się w okresie dziejów. Pierwsze przewidywały tylko obywatelstwa kupieckie, browarnicze i rzemieślnicze. W kolejnych latach ustalono obywatelstwo na kupiecko-browarnicze i rzemieślnicze. Następnie ustalono obywatelstwa wielkie i małe, czyli kupieckie i rzemieślniczo-robotnicze. W tym drugim wyodrębniono w latach późniejszych sto przysięg zawodowych. W 1761 roku powrócono do pierwotnego rodzaju przysięg obywatelskich - kupieckich, rzemieślniczych i robotniczych - i zachowano je do czasu wymazania Polski z mapy Europy. Najstarszy zapis przysięgi na obywatela pochodzi z 1574 roku i jest w języku niemieckim.

Przysięgali zarówno kandydaci na obywateli jak i samo miasto. Jako pierwsze przysięgi hołdownicze (tzw. na wierność) składały władze Gdańska Krzyżakom, w okresie ich panowania nad Motławą. Według profesora Januszajtisa najciekawsze z nich to trzykrotne powtórzenie hołdu wobec króla Kazimierza Jagielończyka, po zakończeniu Wojny Trzynastoletniej. Inna to przysięga przed królem Janem Olbrachtem, gdy jedyny raz w historii gdańszczanie przysięgli wierność Królestwu Polskiemu. Kolejna warta przypomnienia to przysięga z 1572 roku, gdy obywatele przysięgli wobec rady miasta z przyrzeczeniem jego obrony podczas buntu wobec króla Batorego. Co ciekawe, od 1504 do 1795 roku treść przysięgi gdańszczan, spisana na pergaminie pozostała niezmieniona. Aktualizowano jedynie, przez wydrapanie, nazwisko króla i jego tytuły.

W swojej historii gdańszczanie składali również przysięgi nadzwyczajne. Jedną była wspomniana już przysięga na czas konfliktu miasta z królem Batorym. Druga odbyła się podczas Potopu Szwedzkiego.

- Co warte podkreślenia, obywatele polsko- i obcojęzyczni składali ją w języku polskim, a szlachta polska, która przyjechała schronić się do Gdańska - po łacinie - zwrócił uwagę profesor Januszajtis.

Spotkanie zakończyło się wcześniej niż zwyczajowo, bo po godzinie. Chociaż o przysięgach gdańskich jak powiedział honorowy gdańszczanin, mógłby mówić dużo dłużej. Podsumował zaś wykład słowami - Przysięgi to obraz stosunków gdańszczan do władców, walki o wolność, autonomię i dobrobyt miasta. Są naprawdę pięknym świadectwem historii. A w przeciwieństwie do czasów współczesnych, traktowano je na serio. Karą zaś za krzywoprzysięstwo było odcięcie tego, czym się przysięgało - palców prawej ręki i języka.

Autor: Andrzej Mróz

Podcast wykładu w Radio Patrycjusz

Lokalizacja: Ratusz Staromiejski, ul. Korzenna 33/35

Godzina rozpoczęcia: 17:30
Data: 2010-04-21

Stowarzyszenie Nasz Gdańsk i Nadbałtyckie Centrum Kultury serdecznie zapraszają na wykład prof. Andrzeja Januszajtisa, zatytułowany "Sławne gdańskie organy"

Uczestnicy sesji w NCK

Nadbałtyckie Centrum Kultury we współpracy z platformą river//cities zorganizowało dwudniową konferencję "Tereny nadrzeczne przestrzenią integracji mieszkańców". Sala Mieszczańska Ratusza Staromiejskiego wypełniła się gośćmi między innymi z Londynu, Sztokholmu, Warszawy, Lizbony, Wilkowic, Rzymu, Odessy, Lwowa, Gandawy, Skopje i oczywiście Gdańska. Niezwykła scenografia konferencji sprawiła, że wielu słuchaczy podczas słuchania prelekcji... fotografowało wnętrze nieszablonowej sali konferencyjnej.

Gospodarzem spotkania był Larry Okey Ugwu, Dyrektor Nadbałtyckiego Centrum Kultury, a jako pierwszy gości powitał Marszałek Województwa Pomorskiego Mieczysław Struk.

- Znajdujemy się w tej chwili, w takiej fazie rozwoju i zmian w naszym regionie, że potrzebujemy państwa doświadczeń - zwrócił się do gości i dodał, że samorząd regionu robi wszystko, żeby szlaki wodne wykorzystać w turystyce i połączyć nimi Gdańsk, Malbork, Tczew, Sztum, czy inne miasta stanowiące dziedzictwo kulturowe.

Również wiceprezydent Gdańska Maciej Lisicki wyraził nadzieję, że nawiązane podczas konferencji kontakty pomogą zrealizować projekty związane z terenami nadrzecznymi, w tym ożywienie Motławy.
- Wracamy do wody i chcemy się dowiedzieć, jak to zrobić - powiedział.

Zanim rozpoczęły się programowe sesje, Larry Okey Ugwu rozbawił zebranych opowieścią ze swoich rodzinnych stron - z Nigerii.
- Tam gdzie mieszkałem ludzie są zaprzyjaźnieni z wodą i jej mieszkańcami. Pamiętam, że w pewnym mieście małą rzekę zamieszkują ogromne krokodyle, które... współpracują z mieszkańcami. Tam nie ma mostu, a ludzie przedostają się na drugi brzeg na grzbietach krokodyli. I tu w Europie też powinna być taka współpraca - zakończył i otrzymał burzę oklasków.

Niestety nie uczestniczyłam we wszystkich sesjach, których tematem były brzegi rzek rozumiane jako przestrzeń publiczna, ale prelekcje, które miałam przyjemność wysłuchać pokazywały ogromną różnorodność w kwestii realizacji projektów zbliżających miasta do wody.
O pomorskiej sieci rzecznej opowiedziała Anna Golędzinowska z Departamentu Rozwoju Regionalnego i Przestrzennego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego. Zauważyła, że nasz rejon niesłusznie kojarzy się głównie z wodami morskimi, bowiem w województwie mamy bardzo bogatą sieć rzeczną i ciekawy system hydrotechniczny.

Prosto z Pomorza uczestnicy konferencji powędrowali razem z Adrianem Evansem wzdłuż Tamizy. Prelegent zaprezentował slajdy obrazujące ogromne zmiany, jakie zaszły w otoczeniu rzeki na przestrzeni lat 1986- 2006.

Pod koniec trzeciej sesji, poświęconej wydarzeniom kulturalnym nad brzegami rzek w kontekście ochrony środowiska i krajobrazu, wystąpił Jacek Bożek Klubu Gaja, zachęcając do udziału w niezwykłym, europejskim wydarzeniu.

- 17 lipca o godzinie 14 wchodzimy do rzek w całej Europie, a przesłaniem akcji jest fakt, że rzeki są dla ludzi - mówił.

Niestety, w akcji nie będą mogli wziąć udziału lwowiacy. Ich reprezentant, Ołeś Dzyndra przedstawił zebranym smutną historię miasta, zobrazowaną przygnębiającym filmem.

- Ja tu przyjechałem jak uczeń, jak mały chłopiec. Patrząc na te prezentacje i doświadczenia innych miast ciężko mi przyznać, ale u mnie, w centrum Europy, w moim rodzinnym Lwowie... ukradli rzekę i od ponad stu lat u nas nie ma do niej dostępu. Panie Jacku, my 17 lipca nie weźmiemy udziału w akcji - zapowiedział z żalem.
Pod koniec XIX wieku ówczesne władze zdecydowały o skanalizowaniu rzeki Pełtawy w jej śródmiejskim odcinku, ale Ołeś Dzyndra wyraził nadzieję, że jeszcze kiedyś jej wody ujrzą światło dzienne.

Moderatorem czwartej i ostatniej sesji pierwszego dnia konferencji była Lidia Makowska ze Stowarzyszenia Kultura Miejska, a tematem panelu były wydarzenia kulturalne nad brzegami rzek w kontekście aktywizacji społecznej terenów nadrzecznych oraz ich włączenia do przestrzeni publicznej.

Od prezentacji Agnieszki Wlazeł, która opowiedziała o działaniach kulturalnych nad Wisłą w Warszawie, poprzez Rijekę - miasto pełne problemów, uczestnicy konferencji dotarli do Flandrii i Holandii. Projekt ośmiu zaprzyjaźnionych miast zaprezentowała Trui Maes z Gandawy. Podkreśliła, że zróżnicowanie tych miast jest ogromne, ale wszystkie będą objęte podobnym programem rewitalizacji starych, zaniedbanych terenów nadrzecznych. Sporo uwagi prelegentka poświęciła Antwerpii, w której zmiany zostały podzielone na dwa etapy. Pierwszym z nich, trwający do 2015 roku, obejmie aż 6 tys. mieszkańców, a pierwsze działania w przestrzeni miejskiej już się rozpoczęły. Zorganizowane były regaty, powstały miejsca do cumowania jachtów i statków rzecznych.
Podczas konferencji można tez było poznać pomysł Rzymu na uaktywnienie mieszkańców oraz Odessy, miasta prezentowanego jako 3D, czyli trzech rzek wpadających do Morza Czarnego.

Nad prawidłowym przebiegiem konferencji dyskretnie czuwała Magdalena Zakrzewska-Duda, koordynatorka "wodnych działań" w Nadbałtyckim Centrum Kultury, a całość podsumował Chris Torach ze Sztokholmu.

- To było bardzo inspirujące spotkanie. Cieszy taka liczba zaangażowanych ludzi, bo siłą każdego miasta jest jego społeczność. A teraz czas... na lampkę wina - zakończył

W drugim dniu konferencji jej uczestnicy będą mieli okazję poznać historię systemu wodnego Gdańska, zobaczyć relikty jego świetności oraz "dotknąć" do Martwej Wisły.

Zdjęcia ze spaceru gości po Gdańsku

[Pokaż jako pokaz slajdów]

W ogniu pytań

"Prezydent Miasta Gdańska Paweł Adamowicz zaprasza na spotkanie pt. Marek Ponikowski na dywaniku z okazji 40-lecia w dziennikarstwie i 20-lecia pracy w Telewizji Gdańsk." - przeczytałam na stronie oficjalnej miasta Gdańska i chwili się nie wahałam. Paskudna pogoda nie zatrzymała mnie w domu, a pokryte białym puchem ulice Gdańska nie przeszkodziły dotrzeć na czas.

Przywitała mnie oświetlona Sala Mieszczańska Ratusza Staromiejskiego oraz dziesiątki uśmiechniętych twarzy bardziej (tych było więcej) i mniej wpływowych gdańszczan. Było spore grono dziennikarzy prasowych, radiowych i telewizyjnych; pisarzy; samorządowców; polityków z pierwszych stron gazet dzisiejszych i tych lekko pożółkłych; przyjaciół bohatera wieczoru i jego żony Barbary Szczepuły oraz nieliczni gdańszczanie bez "tytułu" VIP.

- Marek Ponikowski jest człowiekiem, który tu, na Wybrzeżu, z niewielkiego dywanu oraz gdańskiego fotela, zrobił najbardziej rozpoznawalny medialny znak - rozpoczął spotkanie Wojciech Suleciński, prezenter TVP Gdańsk, a tuż po nim głos zabrał dziennikarz Roman Daszczyński, który do opowieści o pracy zawodowej bohatera wieczoru, zgrabnie wplótł garść anegdot.

- Mówiąc o Marku nie można nie wspomnieć o Basi. To typ dziennikarskiej brzytwy, trudno czasem utrzymać jej temperament. Podczas jednego z programów Basia systematycznie atakowała pewnego posła. Ten wił się jak piskorz, aż w końcu zwrócił się bezpośrednio do Marka: - Czy mógłby pan powściągnąć swoją małżonkę? Odpowiedź była błyskawiczna: - Pani Barbara Szczepuła moją żoną jest tylko prywatnie. W życiu prywatnym - kontynuował Roman Daszczyński - Barbara i Marek są zgodnym małżeństwem z długim stażem. W naszych czasach i naszym zawodzie nie jest to prosta rzecz. Niektórzy z moich kolegów zastanawiali się nawet, czy przypadkiem Ponikowski nie jest pantoflarzem. Ja ich obserwuję prawie dwadzieścia lat i z całą stanowczością mogę powiedzieć, że nim nie jest, jest po prostu życzliwym w stosunku do ludzi, otwartym i odpowiedzialnym człowiekiem, a to daje owoce zarówno w życiu zawodowym jak i prywatnym.

Po barwnej, aczkolwiek nie pozbawionej dziennikarskiej kąśliwości wypowiedzi, skierowanej pod adresem prezesów telewizji, jak powiedział Robert Daszczyński, "pasowanych" przez polityków, mikrofon przejął prof. Wiktor Pepliński z Uniwersytetu Gdańskiego. Jako teoretyk mediów zauważył, że "Gdański dywanik" jest modelowym przykładem dla telewizji publicznej. - Dywanik jest elementem kształtowania społeczeństwa obywatelskiego. Ono funkcjonuje, jeśli ma okazję poznać poglądy, postawy, myśli swoich reprezentantów i właśnie to robi redaktor Marek Ponikowski - powiedział.

Profesor zwrócił uwagę na rzadko spotykaną kulturę osobistą bohatera wieczoru i innych cechach charakteru sprawiających, że Marka Ponikowskiego po prostu się lubi. Wtórował mu Stefan Chwin, również poproszony o zabranie głosu. Pisarz zauważył ponadto umiejętność zadawania przez Marka Ponikowskiego pytań nieprzewidywalnych, które rozmówcę pobudzają intelektualnie. Również on nawiązał w swojej wypowiedzi do relacji dziennikarza z dziennikarką:

- Ja obserwuję państwa Ponikowskich od dawna. Z ogromną przyjemnością patrzę na udane tandemy dwupłciowe, cieszy mnie widok pani Barbary i pana Marka, którzy tak pięknie ze sobą współpracują i widać, że jest to współpraca równorzędnych partnerów, nie tylko intelektualnych, ale także życiowych - zakończył Stefan Chwin.

W programie uroczystości było zaproszenie jubilata na przysłowiowy dywanik, a pytania zadawali mu jego studenci ze Studium Dziennikarstwa. Wszystkie kwestie wiązały się z pracą zawodową, ale ich ukoronowaniem było pytanie o wymarzony samochód.

- Škoda Yeti, któryś z BMW i angielskie auto Caterham - nie bez wahania odpowiedział znany fan motoryzacji.

Głównym punktem programu było wręczenie jubilatowi Nagrody Miasta Gdańska. Poprzedziło ten moment kilka słów prezydenta Pawła Adamowicza - erudyty, którego bodajże pierwszy raz widziałam w takiej sytuacji z kartką w ręku.

- Jako człowiek porządny, Marek Ponikowski miał jedną przerwę w pracy w latach 80., a i tak w tym czasie nie do końca potrafił uwolnić się, przynajmniej od namiastki pisania. Jak wieść gminna niesie, dzisiaj potwierdzona, wyrabiał wówczas długopisy. Nie wiadomo co prawda, czy to była praca legalna, czy szara strefa - żartował prezydent, dziękując jednocześnie jubilatowi za 650 odcinków "dywanika", za artykuly prasowe i za to, że jako jeden z nielicznych dziennikarzy, umie słuchać rozmówcę.

Oficjalną część uroczystości w Ratuszu Staromiejskim, ubarwioną występem trójmiejskiej formacji muzycznej Marla Cinger, zakończyło podziękowanie bohatera wieczora skierowane do przybyłych gości oraz gratulacje i życzenia złożone na jego ręce. Były krótkie wystąpienia, odczytywanie listów (bodajże najmniej ciekawa część wieczoru), kwiaty i uśmiechy, a potem już tylko prywatne rozmowy nad lampką wina i tłustoczwartkowym pączkiem.

Podsumować jubileuszowej uroczystości nie mogę inaczej - Marka Ponikowskiego naprawdę wszyscy lubią, to po prostu było widać.

[Pokaż jako pokaz slajdów]

Andrzej Januszajtis

Tytuł: Wykład - Gdańskie Rady / prof. A. Januszajtis

Godzina rozpoczęcia: 17:30
Data: 2010-09-15

Stowarzyszenie Nasz Gdańsk i Nadbałtyckie Centrum Kultury serdecznie zapraszają na wykład prof. Andrzeja Januszajtisa pt. Gdańskie Rady.

Tytuł:

Stowarzyszenie Nasz Gdańsk i Nadbałtyckie Centrum Kultury serdecznie zapraszają na wykład prof. Andrzeja Januszajtisa pt. Przysięgi gdańszczan.