ASTRA-TOURS oferuje miłą i profesjonalną obsługę grup wycieczkowych oraz gości indywidualnych w języku polskim i angielskim. Interesujące i nieszablonowe przedstawienie historii, kultury  i atrakcji Trójmiasta.

Kilkugodzinne i całodniowe  wycieczki samochodowe samochodowe klimatyzowanym vanem  (dla mini-grup do 6 osób) :

- Zwiedzanie zamku krzyżackiego w Malborku

- Dawny obóz koncentracyjny w Sztutowie

- Westerplatte – pierwsza bitwa II Wojny Światowej

- Półwysep Helski

- Ruchome wydmy w Łebie

- "Poznaj Uroki Kaszub"

- Echa kultury żydowskiej

- Pakiety golfowe i akademia golfa

Programy specjalne dostosowane do oczekiwań gości  indywidualnych i grup ze statków wycieczkowych odwiedzających Gdańsk i Gdynię

Każda z tych opcji może być połączona ze zwiedzaniem Gdańska lub Trójmiasta oraz  krótkim  rejsem po Zatoce Gdańskiej .

Rezerwacja: mgandrzejewscy@wp.pl, mgandrzejewscy@hotmail.com

SKYPE: margaret-tours

Zapraszam na moją stronę internetową - www.tripwow.tripadvisor.com

Dear Visitors,

Let me invite you along on a guided tour in and around Gdansk which has a myriad of exciting and appealing attractions. Shore Excursions ex-Gdansk/Gdynia arranged are the perfect compliment to the Baltic cruises. I design my excursions to avoid crowds with a focus on local culture, important historical sights and areas of special interest to the cruise passengers such as art, history, shopping or cuisine.

I would be happy to take you around showing my favourite sights, picturesque lanes full of unique architectural details and reveal some of the mysteries. If you have any special preferences /interests ( for example, military subjects, WW2, lighthouses, art galleries, folk museum, numismatics, gastronomy tour, vintage tour, Chopin's music or would prefer rather Off the Beaten Track Tour), please kindly drop me a line.

I would be more than happy to prepare a new tailored-made tour to include your interests/preferances.

I hope you will also share my passion of taking photos of people we meet and places we visit.

Taking this opportunity, I would also like to invite you to attend EURO 2012 events organised in Gdansk and to vote for Gdansk as a city-candidate to the European Capital of Culture 2016, a great chance to showcase the city's cultural life.

I look forward to meeting you in Gdansk very soon!

Warmest regards,
Margaret
ASTRA-TOURS

Jesteś licencjonowanym przewodnikiem turystycznym lub pilotem wycieczek? Chcesz stworzyć swój profil na iBedeker.pl ?

Zapraszam do zapoznania się z ofertą

Muzeum Miasta Gdyni

Marcin Szerle - gdynianin, historyk i przewodnik turystyczny po Trójmieście, zaprasza do odwiedzenia Muzeum Miasta Gdyni

Muzeum mieści się u podnóża Kamiennej Góry w Gdyni, przy ul. Zawiszy Czarnego 1.

Click here to view the embedded video.

Godziny otwarcia:

wtorek - niedziela: 10.00 - 17.00, poniedziałek: nieczynne

Ceny biletów wstępu:

normalny - 7,00 zł, ulgowy - 4,00 zł

Strona internetowa - www.muzeumgdynia.pl

Spichlerz Królewski /Fot. Aleksander Masłowski

Z paruset gdańskich spichlerzy, które kiedyś zajmowały nie tylko całą Wyspę Spichrzów, ale i inne, mniej lub bardziej przylegające do portu na Motławie tereny, przetrwało do naszych czasów w różnym stanie zaledwie kilka. Nie oznacza to oczywiście, że jakimś cudem wszystkim z nich udało się uniknąć zniszczenia. Takim szczęściem cieszą się zaledwie dwa. Pozostałe, które możemy dziś oglądać są efektem odbudowy po koszmarze 1945 r.

Większość spichlerzy ustawiona była szczytem do brzegu rzeki – nabrzeża portowego. Ustawienie wzdłuż nabrzeża było dość wyjątkowe. Jednym z dwóch istniejących dzisiaj spichlerzy, stojących równolegle a nie prostopadle do rzeki jest Spichlerz Królewski na Ołowiance.

Jego historia zaczyna się w połowie XV w. następującymi słowami: Zobowiązujemy się takoż w dworze tym dobry spichlerz dla przechowywania królewskich plonów uczynić i zbudować tak szybko jak damy radę. Tak w imieniu Miasta gdańska Rada obiecywała Kazimierzowi Jagiellończykowi spichlerz, a oprócz niego dwór (czytaj: pałac) ze stajnią na dwieście koni. Na obietnicy tej zaważyć miały słowa "tak szybko jak damy radę". Kazimierz Jagiellończyk nie doczekał jej realizacji, jego następcy przez kolejnych trzysta lat czekali na stajnię i dwór, by nigdy jej nie doczekać. Spichlerz stanął "już" w 150 lat od złożenia owej obietnicy.

Nieładnie nie dotrzymywać co się obiecało, jednak pamiętać trzeba, że moralność nie była, nie jest i nie będzie wpuszczana tam, gdzie zapadają decyzje polityczne, ważące na losach całych krajów i społeczeństw. Zwlekanie z wzniesieniem obiecanych królowi budynków wynikało zapewne początkowo z zamieszania i trudności związanych z trwającą trzynaście lat wojną z Krzyżakami, a później z bardzo ściśle realizowanej polityki samodzielności Gdańska i jego odrębności od Królestwa Polskiego. W ramach tej polityki nie mieściło się zapewnienie królowi takich oznak władzy jak pałac, a nawet towarzyszących mu stajni i spichlerza. By uniknąć chętnie promowanego przez polską literaturę obrazu chytrego, przebiegłego i niewdzięcznego Gdańska, który nie dotrzymywał obietnic złożonych nadmiernie łaskawemu polskiemu królowi, warto dodać, że "królewska łaska" była tylko formą spłaty gigantycznej pomocy finansowej, jakiej Gdańsk udzielił Jagiellończykowi, by ten mógł skutecznie wojować z Krzyżakami. Celowym również byłoby zauważenie, że z obietnic polskiego króla, wyrażonych w przywilejach dla Gdańska, wycofać próbowali się już jego bezpośredni następcy. A że im się to nie udało – to już całkiem inna sprawa.

Spichlerz Królewski / Hotel Królewski

Wracajmy jednak do królewskiego spichlerza. Zaczęło się od rozwiązania połowicznego, czyli oddania na potrzeby królewskiego zboża innego spichlerza. Wznoszenie tego właściwego rozpoczęto w 1606 r. Kierownictwo prac objął nie byle kto, bo sam Abraham van den Block, twórca kilku wspaniałych realizacji w centrum Miasta. Budowa trwała dwa lata. Jej efektem stał się siedmiopiętrowy budynek, wzniesiony nad samym brzegiem Motławy. Jak na spichlerz przystało wyposażono go w liczne okna, pozwalające na doświetlenie, a przede wszystkim na doskonałą wentylację wnętrza, co było niezbędne dla przechowywania zboża. Spichlerz miał także własny dźwig i wewnętrzną klatkę schodową. Trzy górne kondygnacje znalazły się pod dwuspadowym dachem, a artystyczne ciągoty Abrahama van den Blocka znalazły skromne ujście w dekoracji dwóch szczytów budynku, które przypominają kształtem sposób wieńczenia gdańskich kamienic. Otwory okienne trzech pięter poddasza rozdzielone są ceglanymi fryzami, ale prawdziwej urody nadają budynkowi manierystyczne woluty obramowujące oba szczyty.

Polskim królom dane było cieszyć się spichlerzem niecałe 200 lat. Aneksja Gdańska przez Prusy w końcu XVIII w. spowodowała przejęcie skromnego królewskiego majątku w Gdańsku przez króla pruskiego. Ów pruski król przekazał spichlerz na potrzeby swojej ogromnej, jak na ówczesne warunki armii. Na początku XIX w. w czasie kilkuletniego istnienia tzw. napoleońskiego Wolnego Miasta, spichlerz został za ogromne pieniądze odkupiony od francuskiej administracji okupacyjnej i w ten sposób stał się własnością Miasta. Jako magazyn służył Spichlerz Królewski przez cały niemal wiek XIX. Kiedy w jego ostatnich latach wzniesiono w sąsiedztwie spichlerza elektrownię, budynek stał się jej częścią.

Wiosna roku 1945 przyniosła Spichlerzowi Królewskiemu, podobnie jak większości Gdańska, znaczne zniszczenia. Wewnętrzna konstrukcja spłonęła w całości, zawaliły się również obie ściany szczytowe. Ze względu na pozostawanie spichlerza w kompleksie elektrowni, został on dość szybko odbudowany. Prawdziwy jednak "renesans" przyniósł mu jednak dopiero zmierzch XX w., kiedy to po likwidacji elektrowni przeznaczony został na cele hotelowe. Dzisiaj jest eleganckim hotelem z trzydziestoma pokojami, z których pięć ma charakter luksusowych apartamentów. Takie wykorzystanie starego spichlerza wydaje się być najlepszym, co mogło go spotkać po wiekach niekiedy burzliwej historii.

Autor: Aleksander Masłowski

ul. Osiek

Wieczorami słychać tu podobno szum wody, która przed laty płynęła licznymi odnogami kanału Raduni, w ciągu dnia gwar uczniów ulokowanych tutaj szkół, a pod budynkiem Poczty Polskiej pstrykanie aparatów fotograficznych przybywających z różnych stron świata turystów.

OSIEK, prastara słowiańska osada, miejsce, które upodobali sobie książęta gdańscy na swój gród, a później Krzyżacy na imponujący zamek, miejsce, które z czasem stało się enklawą biedoty, po wojnie zapomniane przez gdańszczan, a dzisiaj jakby wraca do łask.

Turyści, którzy przychodzą pod budynek Poczty Polskiej patrzą na niego przez pryzmat pierwszych czternastu godzin II wojny światowej. Słuchają opowieści o bohaterskiej obronie załogi poczty, o przytłaczającej przewadze oddziałów policji gdańskiej, SS i S.A., o śmierci dowódcy Konrada Guderskiego, a także o 11-letniej Erwince Borzychowskiej, która zmarła w szpitalu poparzona płonącą benzyną, a której pomnik z brązu stanął w październiku 2005 r. na terenie Zespołu Szkół Łączności.

Miejsce to ma też inną, mniej znaną historię. Na początku XVII wieku wybudowany tu został Dom Poprawy, a jego pensjonariusze zatrudniani byli przy produkcji sukna, wykorzystując przy tym wody kanału Raduni. Kiedy na początku XIX wieku zaczął powstawać zespół penitencjarny przy ul. Kurkowej, Prusacy wyburzyli budynek i w latach 1838-44 postawili na jego miejscu nowoczesny szpital garnizonowy. Z dawnego więzienia do dzisiaj, na ul. Sukienniczej, przetrwała część muru okalającego teren zakładu karnego.

Po utworzeniu Wolnego Miasta Gdańska obiekt przeszedł w ręce polskiej Dyrekcji Okręgowej Poczty i Telegrafu, a w styczniu 1925 roku zaczęła w nim funkcjonować najważniejsza poczta polska w Gdańsku, która otrzymała nr 1. W 40 rocznicę napaści hitlerowskiej na Polskę odsłonięty został Pomnik Obrońców Poczty Polskiej.

Wszystkie zmiany zachodzące na dawnym Placu Heweliusza od końca XVII wieku „obserwował” skromny, dwukondygnacyjny Dom Dobroczynności, w którym bezdomni, żebracy, sieroty i ... dzieci z nieprawego łoża, znajdowali opiekę. Wnętrze budynku wypełniały między innymi sale szkolne, jadalnia i warsztat tkacki, oraz niewielka kaplica z organami. Dzisiaj obiekt przy ul. Sierocej pełni funkcję urokliwego, acz niedokapitalizowanego budynku mieszkalnego.

Budynek Gdańskich Szkół Autonomicznych

Okazały, ceglany budynek dzisiejszych Gdańskich Szkół  Autonomicznych, kontrastujący ze skromnym Domem Dobroczynności, powstał w 1875 roku i od początku służył szkolnictwu, które w XIX wieku uległo poważnym przeobrażeniom. Od 1456 roku Gdańsk podzielony był na sześć parafii, przy których funkcjonowały szkółki parafialne. Młodzież kształciła się przy kościołach Mariackim, św. Jana, św. Katarzyny, św. Bartłomieja, św. Barbary oraz św. Piotra i Pawła.

W nowoczesnym, jak na owe czasy budynku, uczyła się młodzież męska, początkowo zgodnie z sześcio-, a później ośmioletnim systemem kształcenia, który przewidywał zastąpienie łaciny językiem niemieckim i wprowadzenie dodatkowego języka obcego (angielskiego bądź francuskiego).

Do neogotyckiej bryły szkoły w 1903 roku dobudowana została łaźnia, która w znaczny sposób podniosła rangę szkoły, a jednocześnie przyczyniła się do poprawy stanu sanitarnego mieszkańców dzielnicy. W latach trzydziestych XX wieku zaledwie 12 procent mieszkań w okolicy posiadało własną łazienkę, toteż idea stworzenia łaźni miejskiej spodobała się gdańszczanom i miesięcznie korzystało z niej około 5 tysięcy osób. Niewiele później powstały jeszcze cztery takie obiekty, m. in. przy ul. Jaskółczej na Dolnym Mieście i ul. Strajku Dokerów w Nowym Porcie.

Na początku XX wieku dobudowane zostało boczne skrzydło szkoły, które również przeznaczone było dla chłopców. Dziewczęta uczyły się we wcześniej powstałej szkole nad kanałem Raduni, przy ul. Rybaki Dolne, jednakże był to budynek znacznie skromniejszy, bez żadnego zaplecza socjalnego.

Ulica Osiek, przy której znajduje się szkoła, znakomicie wyróżnia się dzisiaj szerokością od pozostałych ulic na tym obszarze, a wynika to z faktu, że przed laty przebiegał tędy jeden z kanałów Raduni, zasypany z początkiem XX wieku. Przed wiekami nie ona jednak była głównym traktem na Osieku, lecz skromna, dzisiaj zaniedbana i co najgorsze „okaleczona” przecinającym ją powojennym budynkiem ulica Panieńska (Jungfrauengasse). To ona stanowiła centrum rybackiej dzielnicy, to na niej stał ratusz zwany polskim, bo nawet w czasach krzyżackich Hakelwerk, czyli Osiek, funkcjonował na prawie polskim. W latach dwudziestych XX wieku ta mała uliczka słynęła z wielu ... domów publicznych.

Osiek i jego sąsiedztwo cz. II

Autorzy: Marek Chomicki i Ewa Kowalska

Źródła:
1. „Historia Gdańska” – praca zbiorowa pod red. E. Cieślaka
2. „Słownik biograficzny Pomorza Nadwiślańskiego” - pod redakcją St. Gierszewskiego
3. „Z uśmiechem przez Gdańsk” – A. Januszajtis, Zb. Jujka
4. „Miasto magicznych przestrzeni” – J. Samp
5. „Pomorze Wschodnie pod rządami księcia polskiego Władysława Łokietka w latach 1306-1309” – Błażej Śliwiński
6. Artykuły prasowe autorstwa Andrzeja Januszajtisa

Tekst był publikowany na stronie gdańskich przewodników

[[Pokaż jako pokaz slajdów]]

Restauracja "Pod Łososiem"

Niektóre z gdańskich lokali, chociaż wszystkie bez wyjątku założone zostały po 1945 r., nawiązują swoją działalnością do bardzo starych tradycji. Jedną ze starszych tradycji pochwalić może się znajdująca się przy ulicy Szerokiej restauracja "Pod Łososiem".

Zaczęło się to wszystko w końcu XVI w., chociaż wcale nie od łososia. Pewnego dnia przybył do Gdańska uchodźca, który musiał opuścić rodzinne strony z powodu przekonań religijnych. Przywiózł ze sobą owe przekonania, ale oprócz nich dysponował też całkiem przyzwoitym majątkiem, a co najważniejsze, całym zestawem receptur, które miały jemu i jego potomkom zapewnić dostatnie utrzymanie przez kilka następnych wieków. Był menonitą, przedstawicielem dość ortodoksyjnego, pacyfistycznego odłamu reformacji, tępionego wszelkimi naonczas w jego niderlandzkiej ojczyźnie na wszelkie możliwe sposoby. Nazywał się Ambrosius Vermoellen, a urodził się w Lier, mieście w dzisiejszej północnej Belgii, niedaleko Antwerpii, rozmiarami przypominającemu obecnie Sopot. Dość szybko z uchodźcy zmienił się w mieszczanina, uzyskując w 1598 roku od Rady zgodę na osiedlenie się w miejskich murach i koncesję na produkcję alkoholu. Wówczas gorzelnia Vermoellena nie mieściła się jeszcze przy Szerokiej. Interes funkcjonował w rodzinie Vermoellenów przez trzy pokolenia. Wnuk Ambrosiusa, Salomon, który nie doczekał się potomstwa, przekazał w 1708 r. przedsiębiorstwo szwagrowi, Isaacowi Wedlingowi, który od dłuższego czasu zarządzał nim w imieniu starzejącego się brata żony.

ul. Szeroka 52/54

Właśnie Isaacowi Wedlingowi Gdańsk zawdzięcza decyzję, od której rozpoczyna się historia, do której dziś sprawnie nawiązuje właściciel restauracji "Pod Łososiem". Isaac wynajął bowiem w 1704 r. od gdańskiego kupca Siegfrieda Sartoriusa dom przy ulicy Szerokiej, który z czasem miał otrzymać numer 52. Co ciekawe, Sartorius nie był właścicielem domu, a jedynie jego wieczystym dzierżawcą. Prawdziwym właścicielem był opat oliwski. Na własność spadkobierców Wedlinga przejść miał dom dopiero w 1840 r.

Zanim pojawiła się w Gdańsku numeracja domów, orientację ułatwiały szczególne cechy budynków, a taką właśnie cechę, w postaci ozdoby przedstawiającej łososia, miał dom przy Szerokiej, dlatego też nazywany był powszechnie "Der Lachs" (Łosoś). Wedlingowi zapewne nawet do głowy nie przyszło zmieniać tej nazwy, przeciwnie - wykorzystał ją do celów, które dzisiaj nazywa się marketingowymi. Odtąd wytwórnia likierów i wódek nazywać się miała "Łosoś".

Restauracja "Pod Łososiem"

"Łosoś" produkował cały wachlarz alkoholi, jednakże jego sztandarowym produktem, na którego butelce (o ile jest to trunek według oryginalnej recepty) zobaczyć możemy wizerunek łososia, był oczywiście "Goldwasser". Trunek ów, niesłusznie nazywany "wódką", jest w istocie likierem, któremu niezwykłości nadaje oprócz skomplikowanej kompozycji składników również to, że pływa w nim najprawdziwsze złoto. Innymi, chętnie spożywanymi, zwłaszcza w bogatych domach europejskiej arystokracji i na dworach władców, likierami produkowanymi w wytwórni "Łosoś" były Kurfürstliche-Mageni, Krambambuli, Kaimuss, Zellery, Pommerantzen, a także wiele innych, o których rzadko kto już dzisiaj pamięta. Wśród koronowanych miłośników Goldwassera znalazła się między innymi władczyni Rosji, caryca Elżbieta, która podobno sama bardzo chętnie się nim raczyła, a zachęcając jednocześnie swój dwór do tego samego, oddała gdańskiej gorzelni ogromne usługi marketingowe. Jeden z rachunków, pochodzący z 1767 r., wystawiony przez wytwórnię "Der Lachs" carycy opiewa na ogromną sumę 5152 złotych. Międzynarodowe znaczenie produktów firmy przy Szerokiej spowodowało także wyłom w dotychczasowym upośledzeniu prawnym menonitów w Gdańsku. Dirck Hecker, zarządca i współwłaściciel przedsiębiorstwa, został pierwszym w historii mennonitą, któremu zezwolono na nabycie w Gdańsku nieruchomości.

Przedsiębiorstwo dziedziczone było od początku XVIII wieku zawsze w linii żeńskiej. Zarząd nim przechodził zawsze z teścia na zięcia, lub przekazywany był między szwagrami. W XIX w. owi zięciowie i szwagrowie pełnili już cieszące się szacunkiem społecznym funkcje w kupieckim samorządzie i pruskiej administracji.

Dobrze funkcjonująca gorzelnia musiała mieć miejsce, gdzie potencjalni klienci mogliby spróbować jej produktów, które potem kupowano najczęściej nie na butelki, a na skrzynki i beczki. W ten sposób w kamienicy przy Szerokiej otwarto pierwszy lokal. Chociaż z założenia służyć on miał jedynie "próbowaniu", to owo "próbowanie" przeprowadzano niejednokrotnie dość szczegółowo. Z czasem "probiernia" Lachs zaczęła dominować, jeśli chodzi o znaczenie, w panoramie gdańskich firm nad wytwórnią, która stała się niejako jej "zapleczem".

Probiernia "Łososia" stała się z czasem renomowanym lokalem o wspaniałym, "starożytnym", jak wówczas mówiono, wystroju. Z miejsca załatwiania kupieckich interesów stała się normalnym lokalem, w którym można było "spróbować" miejscowych specjałów alkoholowych, ale i coś przekąsić, a z czasem po prostu zjeść dobry posiłek.

ul. Szeroka 52/54

Kres funkcjonowania w Gdańsku gorzelni i probierni o tak szacownej tradycji położył rok 1945, kiedy to po mieście przetoczył się bezlitosny walec historii. Właściciele przedsiębiorstwa zbiegli koszmarem "wyzwolenia", uwożąc z sobą do Niemiec sekretne receptury. Budynek przy Szerokiej podzielił los większości Gdańska i zniknął z powierzchni ziemi. Trzydzieści lat minęło zanim znowu, pod tym samym adresem, otwarła swe podwoje restauracja, której spolszczona nazwa brzmi odtąd "Pod Łososiem". Działalność rozpoczęła z fasonem, od sylwestrowego balu, 31 grudnia 1975 r. W 1998 r. świętowała 400-lecie swoich tradycji, naginając wprawdzie nieco fakty historyczne. Drobne uproszczenie przebiegu dziejów menonickiej fabryki likierów i wmurowanie w fasadę odbudowanego domu tablicy przypominającej jej założyciela, przybysza z dalekich Niderlandów, bardzo dobrze przysłużyło się upowszechnianiu wiedzy o gdańskiej historii, zwłaszcza tego szczególnego, bardzo interesującego jej aspektu, jakim są tradycje gdańskich trunków.

Budynek, w którym dzisiaj mieści się restauracja "Pod Łososiem" nie wyróżnia się kształtem spośród otaczających go innych kamienic, zbudowanych po wojnie, a będących jedynie echem i nawiązaniem do tradycji gdańskiego budownictwa mieszczańskiego. Gdyby nie odnowiono tradycji "Łososia", byłby dzisiaj pewnie jednym z szarych i pozbawionych wyrazu obiektów na bezbarwnej pod względem architektury ulicy Szerokiej. Dzięki umieszczeniu w tej właśnie kamienicy wejścia do restauracji jej fasada wyróżnia się dość mocno stylizowaną dekoracją malarską, szyldem z kołysanym przez wiatr blaszanym łososiem, a przede wszystkim portalem, który zrekonstruowano bardzo wiernie, włącznie z wykutą w kamieniu, pozłacaną rybą, która nadała nazwę i domowi i wytwórni likierów, i do dzisiaj figuruje w nazwie tej bardzo gdańskiej restauracji.

Autor: Aleksander Masłowski