A wszystko to wcale nie jest bajką...

Wykorzystując chwilowo słoneczną pogodę, przy molo w Brzeźnie odbyła się konferencja prasowa, inaugurująca projekt "Mikołaj na plaży", stanowiący częścią kampanii "Czas na Bałtyk". Jest to ponadregionalna inicjatywa, zorganizowana przez Pomorską oraz Zachodniopomorską Regionalną Organizację Turystyczną (PROT i ZROT), a jej partnerem jest Agencja Promocji Miast i Regionów. Marszałek Województwa Pomorskiego Mieczysław Struk, Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego Władysław Husejko, prezes PROT Marta Chełkowska, prezes ZROT Waldemar Misko oraz prezes Agencji Promocji Miast i Regionów Artur Żyrkowski, przybliżyli uczestnikom spotkania cel prowadzonej kampanii.

Mieczysław Struk mówił:

Niedawno jeden z polityków zachęcał Polaków do wyjazdu do Egiptu. A my na to mówimy - Czas na Bałtyk. Chcemy pokazać, że Bałtyk jest bardzo interesujący i to nie tylko w sezonie letnim

Organizatorzy akcji chcą w niestandardowy sposób przekonać Polaków do korzystania z walorów Bałtyku. Na dwudziestu dwóch plażach, od Gdańska po Świunoujście, instalowane są scenografie tworzące nastrój typowo zimowego wypoczynku, przerywanego zabiegami w SPA. Kolorowe monidła w Mikołajem w roli głównej, zachęcają plażowiczów robienia pamiątkowych zdjęć z plaży w zimowej scenerii i.... powrotu nad morze również zimą.

Samorządowcy z nadbałtyckich gmin próbują przekonać turystów, którzy już za miesiąc opuszczą plaże, do aktywnego wypoczynku również poza sezonem. Nordic walking, jazda na rowerach, snow-kiting, narciarstwo biegowe czy jazda konna - wszystko to wspaniale wpisuje się w krajobraz jesiennej i zimowej plaży, a uzupełnieniem dla nich mogą być zabiegi SPA, oferowane przez coraz większą ilość nadmorskich hoteli.

Podoba mi się każda akcja promująca nasze, polskie wybrzeże. Podoba mi się każda akcja promująca Gdańsk, Sopot i Gdynię. Ta, zainaugurowana dzisiaj jest niezwykle barwna i przyciągająca uwagę zwłaszcza dzieci. Zastanawia mnie jedynie, dlaczego na każdej z plaż od Gdańska po Świnoujście Mikołaj gości jedynie parę godzin? Aż chce się zaśpiewać z przedszkolakami "Mikołaju, Mikołaju, zostań z nami choć przez chwilkę"

Szczegółowy plan zajęć Mikołaja można śledzić na stronie www.czasnabaltyk.eu oraz na facebooku

Do udziału w spotkaniu radni zaprosili Waldemara Rydlewskiego, Jacka Łapińskiego i Karolinę Kocińską z GZNK, Przemysława Guzowa z Twierdzy Gdańsk, Miejskiego Konserwatora Zabytków Janusza Tarnackiego oraz Wojciecha Trzebiatowskiego i Michała Klugmanna ze Stowarzyszenia Gertruda - organizacji pozarządowej, zrzeszającej pasjonatów pragnących działać i wspólnie ratować dziedzictwo kulturowe na terenie województwa pomorskiego.

Click here to view the embedded video.

Przewodniczący komisji Marek Bumblis przypomniał również o sprawie rozkradanego muru Bramy Kolejowej przy Bastionie Żubr . Ze wspomnianej przez niego odpowiedzi wiceprezydenta Wiesława Bielawskiego z dnia 4 maja wynika, że władze Gdańska zwrócą się do Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, z prośbą o zastosowanie instrumentów prawnych, nakazujących obecnemu właścicielowi fragmentu zabytkowego dworca, podjęcie natychmiastowych działań, mających na celu zabezpieczenie rozkradanego muru.

Ewangelia wg św. Jana mówi - "Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli". Ja oczywiście uwierzyłam w słowa, które padły podczas posiedzenia, a które mówiły o zamurowaniu wejścia do kazamatów św. Gertrudy, niemniej tak dla pewności wszelkiej, poszłam to dzisiaj sprawdzić. Rzeczywiście, tchnąca wilgocią" jama" od strony fosy jest już niedostępna dla niepowołanych osób. Brawo!

Teraz czas na realizację obiecanej przez wiceprezydenta prośby i... moją kolejną wizytę u stóp Bramy Kolejowej. Zajdę tam na pewno...

Gdańska Organizacja Turystyczna, Urząd Miasta Gdańsk i PTTK o/Gdańsk zapraszają na spacery po Gdańsku z przewodnikiem, które odbędą się ramach Światowego Zjazdu Gdańszczan:

Trasy wycieczek:

1. Szlakiem Wielkich Miłości – Stare i Główne Miasto

Poznaj historie i legendy miłosne związane m. in. z wybitnym uczonym Janem Heweliuszem, dramatyczną miłość Maurycego Ferbera do ukochanej Anny Pileman, odkryj sekret Mikołaja Kopernika oraz wiele innych romansów dawnych mieszkańców grodu nad Motławą.

Zbiórka uczestników pod pomnikiem Jana Heweliusza, przed Ratuszem Staromiejskim o godz.: 12.00

Czas trwania spaceru: 2 h

2. Oliwa – śladami cystersów

Odkrywanie uroków i tajemnic dawnego opactwa cystersów, podziwianie architektury zabytków oraz podziwianie bogactwa przyrody Parku Oliwskiego to wszystko czeka na nas w Oliwie.

Zbiórka uczestników przy głównej bramie wejściowej do Parku Oliwskiego, ul. op. Jacka Rybińskiego o godz.: 12.00

Czas trwania spaceru: 2 h

3. Śladami sławnych gdańszczan – Stare i Główne Miasto

Wybitni uczeni, wspaniali artyści i twórcy kulturowego dziedzictwa miasta. Wielcy gdańszczanie: Jan Heweliusz, Artur Schopenhauer, Gabriel Fahrenheit, Daniel Chodowiecki i wielu innych. Niech Gdańsk kojarzy się nam ze znakomitymi obywatelami tego miasta.

Zbiórka uczestników przy Fontannie Czterech Kwartałów na przeciwko Kaplicy Królewskiej, ul. Św. Ducha o godz.: 12.00

Czas trwania spaceru: 2,5 h

Udział w spacerze jest bezpłatny, maksymalna liczba osób w grupie to 50 osób

Z powodu dużego zainteresowania i ograniczonej ilości miejsc na bezpłatne spacery z przewodnikiem po Gdańsku – zgłoszenia należy przesyłać na e-mail: miazga@gdansk4u.pl do dnia 21 maja 2010 r.  do godziny 15.00

O projekcie Miasto Miłości

Jan Daniluk

Lubię słuchać Jana Daniluka, to rzecz pewna. Dawniej referent d.s. programowych PKFM "Twierdza Gdańsk", dzisiaj asystent prasowy Biura Edukacji Publicznej IPN o/Gdańsk, nie tylko fascynuje ogromem wiedzy, ale również oczarowuje elokwencją. Pierwszy raz miałam przyjemność słuchać go podczas spaceru po Forcie Grodzisko, zorganizowanego dla gdańskich przewodników. Natychmiast zostałam jego fanką...

Dzisiaj (czwartek, 21 stycznia) ponownie miałam okazję wysłuchać jego prelekcji, tym razem dotyczącej korporacji akademickich, działających w Trójmieście od 1904 r.

Spotkanie miało miejsce w Galerii Mariackiej Civitas Christiana, w której odbywają się cykliczne "Wieczory Mariackie", adresowane do miłośników Gdańska i Pomorza. W każdy trzeci czwartek miesiąca, mieszcząca się przy ul. Mariackiej 48 galeria, proponuje wykłady, dyskusje czy pokazy filmów dedykowane tym wszystkim, którzy pragną poszerzyć historyczną wiedzę o najbliższej okolicy. Ich organizatorami są oddział gdański Stowarzyszenia Civitas Christiana oraz Oddziałowe Biuro Edukacji Publicznej IPN w Gdańsku.

W Galerii Mariackiej

- Chcę powiedzieć dużo, a jednocześnie nie zamęczyć - rozpoczął prelekcję bohater wieczoru i udało mu się to bez problemu. Poprowadził słuchaczy przez fragmenty historii związane z korporacjami akademickimi w Gdańsku - przybliżył ich istotę, podał ważne daty graniczne, opowiedział o podziale i insygniach, o etapach rozwoju, wreszcie wspomniał jakie korporacje akademickie działają dzisiaj. Na zakończenie zachęcił do dyskusji, która była naprawdę ożywiona i być może przekroczyła zaplanowane ramy czasowe.

W spotkaniu brali udział użytkownicy Forum Dawny Gdańsk i Wolnego Forum Gdańsk, członkowie Pomorskiego Stowarzyszenia Sympatyków Transportu Miejskiego, korporanci z K!Polonia i Z.A.G.! Wisła, gdańscy przewodnicy turystyczni oraz niezrzeszeni miłośnicy Gdańska. Tuż przed rozejściem się gości, usłyszałam głos gospodarza wieczoru Waldemara Jaroszewicza.

Przyszły korporant ?

- I tak bym chciał, żeby wyglądały te spotkania.

Ja też, pomyślałam i już zapisałam w kalendarzu datę kolejnej prelekcji w ramach "Wieczorów Mariackich" - 18 lutego, Grzegorz Berendt i „Powrót Polski nad Bałtyk w 1920 r.”.

Jan Daniluk o korporacjach akademickich - wideo

ul. Osiek

Wieczorami słychać tu podobno szum wody, która przed laty płynęła licznymi odnogami kanału Raduni, w ciągu dnia gwar uczniów ulokowanych tutaj szkół, a pod budynkiem Poczty Polskiej pstrykanie aparatów fotograficznych przybywających z różnych stron świata turystów.

OSIEK, prastara słowiańska osada, miejsce, które upodobali sobie książęta gdańscy na swój gród, a później Krzyżacy na imponujący zamek, miejsce, które z czasem stało się enklawą biedoty, po wojnie zapomniane przez gdańszczan, a dzisiaj jakby wraca do łask.

Turyści, którzy przychodzą pod budynek Poczty Polskiej patrzą na niego przez pryzmat pierwszych czternastu godzin II wojny światowej. Słuchają opowieści o bohaterskiej obronie załogi poczty, o przytłaczającej przewadze oddziałów policji gdańskiej, SS i S.A., o śmierci dowódcy Konrada Guderskiego, a także o 11-letniej Erwince Borzychowskiej, która zmarła w szpitalu poparzona płonącą benzyną, a której pomnik z brązu stanął w październiku 2005 r. na terenie Zespołu Szkół Łączności.

Miejsce to ma też inną, mniej znaną historię. Na początku XVII wieku wybudowany tu został Dom Poprawy, a jego pensjonariusze zatrudniani byli przy produkcji sukna, wykorzystując przy tym wody kanału Raduni. Kiedy na początku XIX wieku zaczął powstawać zespół penitencjarny przy ul. Kurkowej, Prusacy wyburzyli budynek i w latach 1838-44 postawili na jego miejscu nowoczesny szpital garnizonowy. Z dawnego więzienia do dzisiaj, na ul. Sukienniczej, przetrwała część muru okalającego teren zakładu karnego.

Po utworzeniu Wolnego Miasta Gdańska obiekt przeszedł w ręce polskiej Dyrekcji Okręgowej Poczty i Telegrafu, a w styczniu 1925 roku zaczęła w nim funkcjonować najważniejsza poczta polska w Gdańsku, która otrzymała nr 1. W 40 rocznicę napaści hitlerowskiej na Polskę odsłonięty został Pomnik Obrońców Poczty Polskiej.

Wszystkie zmiany zachodzące na dawnym Placu Heweliusza od końca XVII wieku „obserwował” skromny, dwukondygnacyjny Dom Dobroczynności, w którym bezdomni, żebracy, sieroty i ... dzieci z nieprawego łoża, znajdowali opiekę. Wnętrze budynku wypełniały między innymi sale szkolne, jadalnia i warsztat tkacki, oraz niewielka kaplica z organami. Dzisiaj obiekt przy ul. Sierocej pełni funkcję urokliwego, acz niedokapitalizowanego budynku mieszkalnego.

Budynek Gdańskich Szkół Autonomicznych

Okazały, ceglany budynek dzisiejszych Gdańskich Szkół  Autonomicznych, kontrastujący ze skromnym Domem Dobroczynności, powstał w 1875 roku i od początku służył szkolnictwu, które w XIX wieku uległo poważnym przeobrażeniom. Od 1456 roku Gdańsk podzielony był na sześć parafii, przy których funkcjonowały szkółki parafialne. Młodzież kształciła się przy kościołach Mariackim, św. Jana, św. Katarzyny, św. Bartłomieja, św. Barbary oraz św. Piotra i Pawła.

W nowoczesnym, jak na owe czasy budynku, uczyła się młodzież męska, początkowo zgodnie z sześcio-, a później ośmioletnim systemem kształcenia, który przewidywał zastąpienie łaciny językiem niemieckim i wprowadzenie dodatkowego języka obcego (angielskiego bądź francuskiego).

Do neogotyckiej bryły szkoły w 1903 roku dobudowana została łaźnia, która w znaczny sposób podniosła rangę szkoły, a jednocześnie przyczyniła się do poprawy stanu sanitarnego mieszkańców dzielnicy. W latach trzydziestych XX wieku zaledwie 12 procent mieszkań w okolicy posiadało własną łazienkę, toteż idea stworzenia łaźni miejskiej spodobała się gdańszczanom i miesięcznie korzystało z niej około 5 tysięcy osób. Niewiele później powstały jeszcze cztery takie obiekty, m. in. przy ul. Jaskółczej na Dolnym Mieście i ul. Strajku Dokerów w Nowym Porcie.

Na początku XX wieku dobudowane zostało boczne skrzydło szkoły, które również przeznaczone było dla chłopców. Dziewczęta uczyły się we wcześniej powstałej szkole nad kanałem Raduni, przy ul. Rybaki Dolne, jednakże był to budynek znacznie skromniejszy, bez żadnego zaplecza socjalnego.

Ulica Osiek, przy której znajduje się szkoła, znakomicie wyróżnia się dzisiaj szerokością od pozostałych ulic na tym obszarze, a wynika to z faktu, że przed laty przebiegał tędy jeden z kanałów Raduni, zasypany z początkiem XX wieku. Przed wiekami nie ona jednak była głównym traktem na Osieku, lecz skromna, dzisiaj zaniedbana i co najgorsze „okaleczona” przecinającym ją powojennym budynkiem ulica Panieńska (Jungfrauengasse). To ona stanowiła centrum rybackiej dzielnicy, to na niej stał ratusz zwany polskim, bo nawet w czasach krzyżackich Hakelwerk, czyli Osiek, funkcjonował na prawie polskim. W latach dwudziestych XX wieku ta mała uliczka słynęła z wielu ... domów publicznych.

Osiek i jego sąsiedztwo cz. II

Autorzy: Marek Chomicki i Ewa Kowalska

Źródła:
1. „Historia Gdańska” – praca zbiorowa pod red. E. Cieślaka
2. „Słownik biograficzny Pomorza Nadwiślańskiego” - pod redakcją St. Gierszewskiego
3. „Z uśmiechem przez Gdańsk” – A. Januszajtis, Zb. Jujka
4. „Miasto magicznych przestrzeni” – J. Samp
5. „Pomorze Wschodnie pod rządami księcia polskiego Władysława Łokietka w latach 1306-1309” – Błażej Śliwiński
6. Artykuły prasowe autorstwa Andrzeja Januszajtisa

Tekst był publikowany na stronie gdańskich przewodników

[[Pokaż jako pokaz slajdów]]

Baszta Jacek

Baszta nazywana od z górą sześćdziesięciu lat „Jackiem”, to dawna narożna wieża obserwacyjno-obronna, zbudowana na przełomie XIV i XV w. Nazwa „Jacek” to inwencja nazewnicza z czasów powojennej polonizacji nazw miejscowych i topograficznych w Gdańsku. Jacek, do którego nazwa nawiązuje, to założyciel polskiej prowincji Dominikanów, św. Jacek Odrowąż. W ten sposób nawiązano do najdawniejszej historii miejsca, w którym wieża stoi. Wzniesiono ją bowiem dokładnie w miejscu odpowiadającym położeniu wejścia do pierwszego, nieistniejącego już kościoła św. Mikołaja, którego relikty oglądać można w podziemiach Hali Targowej. Ten właśnie kościół nadany został przez gdańskiego księcia sprowadzonym z Krakowa Dominikanom w 1227 r.

Jak zatem nazywała się wieża zanim otrzymała imię polskiego Dominikanina? Od połowy XIX w. aż do 1945 r. nazywano ją „Kiek en den Kök”, czyli „patrz do kuchni”. Tę osobliwą nazwę wyjaśniano w ten sposób, że miejscy strażnicy mogli z wysokości wieży zaglądać do kuchni klasztoru Dominikanów, dzięki czemu wiedzieli co mnisi gotują, co było niejednokrotnie źródłem plotek o obżarstwie, nieprzestrzeganiu postów i innych tym podobnych. Jeśli jednak przyjrzymy się planowi rozkładu pomieszczeń w nieistniejącym klasztorze (znajdował się tam, gdzie obecnie stoi Hala Targowa i na placu między nią, a kościołem św. Mikołaja), z łatwością zauważymy, że z miejsca w którym stoi wieża do klasztornej kuchni w żaden sposób zajrzeć się nie dało.

W rzeczywistości nazwę „Kiek en den Kök” nosiła inna wieża, rozebrana w XIX w., której lokalizację wskazuje do dziś zarys jej przyziemia, zaznaczony na płytach chodnikowych pomiędzy halą a pawilonami przy Podwalu Staromiejskim. Wieża ta nosiła oficjalną nazwę „Dominikańskiej” (Dominikaner Turm), a odkąd spłonęła w początkach XIX w., stała pozbawiona dachu i obrośnięta roślinnością, co zyskało jej nazwę „Doniczki” (Blumentopf). Skoro więc zwolniła się atrakcyjna nazwa „patrz do kuchni”, przeniesiono ją na sąsiednią, zachowaną do dziś, wysoką wieżę.

A jak nazywała się dzisiejsza „Baszta Jacek” w średniowieczu? Tego, jak na razie, nie udało się ustalić. Niektórzy twierdzą, że nie miała nazwy, co jest mocno wątpliwe, skoro była to najwyższa baszta ciągu fortyfikacji Głównego Miasta, a swoje nazwy miały wszystkie pozostałe. Czemu zatem nikt nie zanotował nazwy wieży? Te pytania pozostaną zapewne bez odpowiedzi jeszcze przez długi czas, o ile kiedykolwiek uda się komuś rozwikłać zagadkę oryginalnej nazwy „Baszty Jacek”

Wieża ta, będąca ośmiokątną w rzucie konstrukcją o trzydziestosześciometrowej wysokości, jest, jak wspomniano wyżej najwyższą basztą gotyckich fortyfikacji Głównego Miasta. Jej znaczna wysokość służyć miała umożliwieniu obserwacji z niej szerokiej okolicy, a zwłaszcza perspektywy doliny Potoku Siedleckiego (dzisiejszej ul. Nowe Ogrody i Kartuskiej). Z tamtej strony Gdańsk nie raz doczekał się niechcianych gości, więc obserwacja tego kierunku była kluczową sprawą dla bezpieczeństwa miasta.

Dzisiejsza „Baszta Jacek” ma 10 kondygnacji (wliczając w to podziemia i poddasze). Najwyższe piętro pod dachem wyposażone jest w tzw. machikuły, czyli urządzenia umożliwiające zrzucanie na atakujących pocisków pionowo wzdłuż muru. Umiejscowienie ich dookoła wieży świadczy o tym, że baszta miała oprócz funkcji obronnej i obserwacyjnej również znaczenie jako „ostatni punkt oporu”, pozwalający obrońcom zamknąć się w niej i razić wroga zbliżającego się do muru wieży. Ukształtowanie owych machikułów świadczy ponadto o tym, że baszta, jeszcze zanim jej militarne znaczenie stało się przeszłością, musiała mieć dodatkową kondygnację, bez której machikuły byłyby bezużyteczne.

Piękna wieża, odrestaurowana po II wojnie światowej ze zniszczeń, które na szczęście pozostawiły jej murowaną konstrukcję prawie nietkniętą, stoi dzisiaj na straży symbolicznej granicy między Głównym i Starym Miastem, przypominając o wielkiej przeszłości Gdańska i o zagadkach tej przeszłości. Od kilkudziesięciu lat mieści się w niej zakład fotograficzny. Nawet jeśli nie uda się nigdy rozwikłać tajemnic smukłej wieży, zasługuje ona na uwagę pod każdym względem, a by ją zobaczyć wystarczy tylko odrobinę wydłużyć trasę standardowej gdańskiej wycieczki.

Autor: Aleksander Masłowski

Lwi Zamek

Kamienica przy ul. Długiej 35, zwana jest Lwim Zamkiem, od pary kamiennych lwów ozdabiających portal. Lwy te prawdopodobnie zostały uratowane z rozbieranego w XIX wieku przedproża domu.

Jak większość kamienic gdańskich i ta, na przestrzeni wieków, uległa daleko idącym przeobrażeniom, wręcz przebudowom. Obecna stanęła tu w II połowie XVI w. Z przekazów ikonograficznych wiemy, że była wspaniale wyposażona wewnątrz. Również fasada wiele mówi o bogactwie właścicieli. Ornamentyka kamienicy, a zwłaszcza jej szczytu, ma wyraźne cechy architektury niderlandzkiej, tak modnej wówczas nie tylko w Gdańsku.

Niewiele możemy powiedzieć o właścicielach posesji. Właściwie znamy na pewno tylko dwa rody: Grossów z wieku XV i Schwarztwaldów z wieku XVII.

Cofnijmy się do wieku XV.

Bartłomiej (Bartholomäus) Gross - właściciel kamienicy, jaka tu stała, zanim powstał Lwi Zamek, był rajcą miejskim, zamordowanym wraz z dwoma towarzyszami przez Krzyżaków na zamku gdańskim w 1411 roku. Owo morderstwo wstrząsnęło Gdańskiem, a pogrzeb trzech przedstawicieli ratusza stał się milczącą manifestacją miasta.

A poszło – mówiąc prosto – o Grunwald.

Otóż po słynnej bitwie rozegranej na polach grunwaldzkich 15 lipca 1410 roku, Gdańsk zdecydował o przejściu „na stronę” króla polskiego i złożeniu mu przysięgi wierności. W tym celu, zgodnie z decyzją Rady Głównego Miasta, pod akurat oblegany przez Jagiełłę Malbork, udali się przedstawiciele Rady. Byli to burmistrzowie Konrad Leczkow (Letzkau), Arnold Hecht, oraz zięć Leczkowa, rajca Bartłomiej Gross.

W sierpniu tego samego roku, wysłannik królewski, Janusz z Tuliszkowa, odebrał w imieniu Jego Królewskiego Majestatu hołd Gdańska na Długim Targu. Niestety pokój polsko-krzyżacki, podpisany 1 lutego 1411 roku w Toruniu, nie włączył Gdańska do Korony Polskiej. Gdańsk pozostał we władaniu Krzyżaków. A ci, dość szybko zaczęli rozprawiać się z nielojalnymi poddanymi. Ogromny podatek nałożony na miasto i blokada portu nie wróżyły niczego dobrego. Rada Miasta szukała rozwiązania nieznośnej sytuacji. Nawiązano pertraktacje z komturem. Wkrótce też nadeszło od niego zaproszenie na rozmowy. Miały się dobyć podczas uczty na zamku, w - jak to się określa - pokojowej atmosferze. Parlamentarzystami miała być znana nam już trójka spod Malborka. Jak powiadają kroniki, w Wielki Poniedziałek 1411 roku weszli oni do zamku… Cały tydzień Gdańsk nadaremnie czekał na ich powrót. Powszechna była opinia o uwięzieniu, coraz częściej też szeptano o morderstwie. Nie za darmo przecież nazywano Krzyżaków „łotrami krzyżem znaczonymi”.

Wreszcie po tygodniu wydane zostały martwe i najwidoczniej torturowane ciała trzech Gdańszczan. Trudno opisać szok, jaki przeżyli mieszkańcy. Do tego doszedł strach tak przed zamkowymi, jak i ich zwolennikami w mieście. Donosicielstwo wszak nie jest wynalazkiem nowym.

Reperkusje dotknęły przede wszystkim rodzinę Grossa. Posesję przy ulicy Długiej 35 musiała opuścić jego żona Anna z trójką dzieci. Po podwójnej stracie – ojca i męża, odebrano jej też cały majątek. Krzyżacy skonfiskowali jej wszystko, co posiadała i skazali na wygnanie. Nieśmiało przebąkiwano, że sama sobie była winna - bo obraziła komtura, oskarżając go głośno o morderstwo. Nie okazała pokory niezbędnej kobiecie w tamtych czasach. Mało tego, jak podaje Franciszek Mamuszka, Anna wykrzyczała komturowi swoje oskarżenie prosto w twarz. Miała ponoć powiedzieć: „Gdybym była mężem jakom jest kobietą, i z tobą komturze samowtór w polu stanęła, byłabym tą ręką pomściła na tobie ojca i małżonka […]. Ty Boże Wszechmocny, miejże zmiłowanie i ześlij karę przynależną na bezprawie tak wielkie”. Dziwiono się wielkoduszności komtura, że nie kazał jej utopić za takie zuchwalstwo. Komtur skazał ją „tylko” na wygnanie i orzekł przepadek całego mienia.

Pogrzeb zamordowanych w farze Głównego Miasta podobno odbył się w zupełnej ciszy, bez dzwonów. Na taką jedynie manifestację stać było zastraszony Gdańsk. Jeszcze kilkadziesiąt lat musiało miasto czekać na pozbycie się „łotrów krzyżem znaczonych”.

Ale to zupełnie inna historia...

Ważne daty:

1569 - budowa kamienicy

1636 – przyjęcie wydane w kamienicy na cześć króla Władysława IV

1945 – zniszczenie kamienicy – w czasie działań wojennych i w pożarze miasta w marcu

1950 – 1953 odbudowa domu w pełnej długości

Architektura:

Kamienica renesansowa z wpływami niderlandzkimi

Fasada w porządku spiętrzonym, tj. parter – pilastry toskańskie, I piętro – jońskie, dwa górne piętra – korynckie

Budowniczowie:

Prawdopodobnie Hans Kramer

Przyciąga wzrok:

Portal z lwami

Poziomy podział gzymsami

Spiętrzony podział fasady

Ozdobny trójkątny szczyt z owalnym okienkiem ujętym w kartusz

Dwa rzygacze na szczycie

Źródła:

1. Franciszek Mamuszka, Droga Królewska w Gdańsku, GTN, 1972

2. Wielka Księga miasta Gdańska, Lwy Gdańskie 1997,

3. Gabriela Danielewicz „Portrety dawnych Gdańszczan”, Stella Maris 1997

4. Historia Gdańska t.1, red Edmund Cieślak, Wyd. Morskie Gdańsk 1978-1985

5. „Gdańskie Zabytki Architektury do XVII w.” Jacek Friedrich, Wyd. UG, 1995

A oto ciekawostka dotycząca herbu Schwartzwaldów

Autor: Katarzyna Czaykowska