Tytuł: Spotkanie autorskie z Waldemarem Nocnym
Lokalizacja: Biblioteka Manhattan: 80-244 Gdańsk, Aleja Grunwaldzka 82, II piętro
Godzina rozpoczęcia: 18:00
Data: 2012-05-11

Piłkarskie trofeum odwiedziło Gdańska w ramach Trophy Tour, podczas którego puchar odwiedza czternaście miast Polski i Ukrainy, współgospodarzy UEFA EURO 2012.
Puchar odwiedził pacjentów Kliniki Pediatrii, Hematologii i Onkologii Dziecięcej, zawitał na stadion PGE Arena Gdańsk, "wykąpał" się w wodach Zatoki Gdańskiej przy molo w Brzeźnie, przepłynął Motławą i wziął udział w paradzie na Głównym Mieście. Uroczystościom przyglądał się Zdzisław Piekut.

[Pokaż jako pokaz slajdów]

Przez 171 tygodni (w każdą środę) obserwowałam jak opuszczone działki ogrodnicze zmieniały swoje oblicze, jak z podmokłego terenu powoli wyłaniała się konstrukcja stadionu, z czasem obleczonego "bursztynową" powłoką. To, co zapisałam w pamięci kamery, dzisiaj tworzy Pamiętnik Budowy Stadionu - film pokazujący nie tylko proces powstawania bryły stadionu, ale także, a może przede wszystkim, ludzki wysiłek.

Budowa PGE Arena Gdańsk tydzień po tygodniu

Koncepcja powstającego interaktywnego DVD opiera się na dostarczeniu oglądającemu dawki historii, ale również podstawowych informacji o budowli.

Pamiętnik Budowy Stadionu został podzielony na trzy części:
- okres od pierwszego dnia prac porządkowych do wyłonienia się obiektu z ziemi
- tworzenie naziemnej konstrukcji
- prace wykończeniowe do meczu otwarcia

Oprócz dokumentu płyta zawiera:
- sondę mieszkańców Letnicy, kibiców, VIP-ów i przewodników miejskich
- maszynę losującą z planszami/infografikami pokazującymi fakty dotyczące stadionu, porównane do Gdańska i jego zabytków, komunikacji miejskiej, odległości między miastami...
- trzy teledyski pokazujące ludzi przy pracy, maszyny i panoramy - to momentami abstrakcyjny, niechronologiczny zapis budowy stadionu.

Zapraszam do obejrzenia zwiastuna produktu:)

Click here to view the embedded video.

 Płyta ukaże się dzięki wsparciu finansowemu firmy PGE Arena oraz firmy Trias, partnera technologicznego PGE Areny.

Pamiętnik Budowy Stadionu w Gdańsku
(PGE Arena Gdańsk, Baltic Arena)

Nie wiem jak Państwo/Wy, ale ja zdecydowanie wolę takie zwiastuny nadchodzącego Euro 2012, niż półki w supermarketach, wypełnione chińskimi pamiątkami z mistrzostw:) Brawo Dzieciaki:)

Fot. Dorota Kobierowska

W tym pięknym mieście, słynącym z wielu ciekawych miejsc wartych odwiedzenia, najczęstszym widokiem w sobotnie popołudnie byli poubierani w barwy klubowe sympatycy Lechii. Ze wszystkich stron ciągnęli na stadion, a najczęstszym dźwiękiem w grodzie nad Motławą był głośno skandowany okrzyk: „Lechia Gdańsk”!

Po wygranym meczu z Zagłębiem Lubin na wyjeździe, gdzie bramkę na wagę zwycięstwa strzelił Marcin Pietrowski, kibice mogli mieć promyk nadziei na korzystny rezultat z nie byle jakim zespołem – dotychczasowym liderem – poznańskim Lechem. Pytanie, czy te tłumy na stadion przyciągnęła wiara w lepszą grę podopiecznych Tomasza Kafarskiego, którzy do meczu w Lubinie prezentowali się dość mizernie, czy wspomniany rywal z Poznania. Przecież nie od dziś wiadomo, że kibice obu zespołów, mówiąc delikatnie, się nie lubią To dało się zauważyć przed stadionem, gdzie wzmożone siły porządkowe robiły wszystko, by przyjezdni, chcący dopingować swój zespół, nie spotkali się z miejscowymi. Jednak na stadionie musiało dojść do konfrontacji zarówno kibiców, jak i tych najważniejszych – czyli bohaterów obu drużyn.

Wszyscy czekali z ogromną ciekawością i napięciem na pierwszy gwizdek Sebastiana Jarzębaka, który miał poprowadzić to spotkanie. Zanim jednak przejdę do samego meczu, warto powiedzieć, że tu zmierzyły się dwie najlepsze defensywy w ekstraklasie. Obie jak dotąd straciły najmniej bramek. Na tym podobieństwa się kończą, bo formacja ofensywna Lecha na czele z Rudniewem zdecydowanie lepiej wypada w porównaniu z atakiem Lechii, która strzeliła najmniej bramek w lidze.

Fot. Dorota Kobierowska

Tomasz Kafarski przed meczem powiedział, że to będzie najtrudniejszy test dla nas, ponieważ gramy z obecnie najlepszym polskim zespołem oraz, że mamy respekt dla rywala, ale nie wyjdziemy na boisko z kompleksami. Tu warto przypomnieć, że Lechia ostatni pojedynek z Lechem wygrała 2:1 i pozbawiła poznaniaków możliwości gry w europejskich pucharach.

Pierwszy gwizdek meczu Lechia Gdańsk - Lech Poznań

Pierwszy gwizdek – i rozpoczęła się wojna na trybunach, kto lepiej głośniej i mocniej dopinguje swoją drużynę. Głośne „My wierzymy” w wykonaniu kibiców gospodarzy, które rozpoczyna każde spotkanie gdańskiej Lechii. Z drugiej strony stadionu próba przebicia się sympatyków kolejorza. Natomiast na boisku widać było, że słowa trenera biało-zielonych nie były rzucane na wiatr. Od pierwszych minut zawodnicy Kafarskiego walczyli, grali agresywnie w środku pola i starali się narzucić swój styl gry. W 6 minucie swoją szansę miał Fred Benson, którego w ostatniej chwili ślizgiem powstrzymał wracający do defensywy Lecha były piłkarz Lechici Hubert Wołąkiewicz. Po kilku minutach znowu szanse mieli gospodarze po akcji lewą stroną, którą zapoczątkował Vytautas Adriuskevicius. Reprezentant młodzieżowy Litwy posłał piłkę w pole karne, gdzie znalazł się Razack Traore, niestety minął się z piłką i tylko jęk zawodu przeleciał przez trybuny gdańskiej PGE Areny. Chwilę później Razack znowu dostał piłkę minął obrońcę, jednak z tym strzałem problemów nie miał bramkarz Poznańskiego zespołu Jasmin Buric, zastępujący w bramce Krzysztofa Kotorowskiego

Dobry, udany początek gdańszczan, którzy chwilami gdyby grali dokładniej, to może by mieli więcej szans na zdobycie gola. Po pierwszych 15 minutach dobrego szybkiego grania to Lechia sprawiała wrażenie nieco lepszej drużyny. Goście grali spokojnie, czając się na kontrę, w której mogliby uruchomić najlepszego strzelca naszej ekstraklasy – Rudniewa. W 23 minucie tego spotkania znakomitym prostopadłym podaniem Semir Stilić obsłużył wspomnianego wyżej Artioma Rudniewa, ten ograł jak dziecko jednego z obrońców Lechii, puszczając mu piłkę miedzy nogami. Na szczęście dla gdańszczan, łotewski napastnik w niemal czystej sytuacji trafia tylko w słupek. To było ostrzeżenie wysłane przez Poznaniaków, że zamierzają tutaj zdobyć komplet punktów.

Co nie udało się Rudniewowi mogło wyjść reprezentantowi Burkina Faso Razackowi Traore w 25 minucie po rzucie wolnym z około trzydziestu metrów Lewona Airapetiana. Do piłki doszedł wspomniany wyżej Traore, ale piłka po jego strzale znów bez problemów wylądowała w rękach bramkarza Poznańskiego Lecha.

Na trybunach niezwykle gorąco kibice jednej i drugiej drużyny robią co mogą, by wesprzeć swoich piłkarzy. Ta wysoka temperatura na trybunach i boisku chyba uaktywniła jakieś tajne siły a może to miała być tajna broń gospodarzy, bo nagle, nie wiedzieć, czemu w okolicach pola karnego Lecha z murawy zaczęła tryskać woda. Widocznie zraszacze boiskowe uznały, że należy ostudzić obie drużyny. Po około 5 minutach przerwy gra została wznowiona i chyba prysznic lepiej podziałał na zawodników gości.

Fot. Dorota Kobierowska

W 38. minucie świetną okazję po ograniu obrońcy gospodarzy Kożansa znów miał Rudniew, ale strzelił jakiś metr od bramki biało-zielonych. Jeszcze w 43. minucie tego spotkania piłka wrzucona przez Stilicia, ale popełnia błąd Andriuskevicius, jednak Wojtkowiak nie wykorzystał prezentu zawodnika gdańskiej drużyny. Pierwsza połowa potrwała 6 minut dłużej w związku z niecodzienną sytuacją mającą miejsce w 27 minucie.

Po pierwszej połowie na gdańskiej PGE Arenie na trybunach lepsi na pewno kibice gospodarzy, ale oni tu stanowią liczniejszą grupę, a na boisku remis bezbramkowy. Dobre, pełne akcji 45 minut w wykonaniu obu jedenastek, tak więc apetyty na drugą połowę były chyba jeszcze większe.

Po przerwie

Po przerwie na trybunach znów usłyszeliśmy głośne „My wierzymy” w wykonaniu kibiców gdańskiej drużyny. Jednak atakować zaczął grający w swoich tradycyjnych strojach poznański Lech. W 56. minucie Rudniew podał piłkę do Stilicia, a ten mimo trzech obrońców w biało-zielonych koszulkach, zdołał oddać strzał – na szczęście dla podopiecznych Tomasza Kafarskiego, świetnie obronił Wojciech Pawłowski, dla którego to był trzeci mecz w ekstraklasie.

Na odpowiedź nie musieliśmy długo czekać dwie minuty później, po błędzie Huberta Wołąkiewicza, który chciał zgrać piłkę do kolegi z zespołu, a trafił nią w Razacka,  który niewiele myśląc ruszył z nią na bramkę Kolejorza. Znalazł się sam na sam z Jasminem Buriciem, ale bramkarz Lecha zdołał wygarnąć piłkę gdańskiemu zawodnikowi spod nóg. Tak o to Traore zmarnował chyba swoją najlepszą okazję w tym spotkaniu.

Jednak ponownie do głosu doszli goście, którzy w drugiej połowie byli lepszą drużyną, stwarzającą sobie więcej sytuacji podbramkowych. W 70. minucie próbował znowu Rudniew, ale na strzelenie bramki nie pozwolił mu świetnie dziś grający 18 letni bramkarz Lechii Gdańsk – Wojciech Pawłowski. Następnie próbowali w 78. minucie Tonew, który na placu gry pojawił się w drugiej części spotkania. W 83. Marcin Kamieński, który najwyżej wyskoczył po rzucie rożnym. Minutę później goście byli chyba najbliżej zdobycia bramki po błędzie znakomicie grającego wczoraj Wojciecha Pawłowskiego, Jakub Wilk trafił w poprzeczkę. A kilkadziesiąt sekund później Tonew trafia wprost w bramkarza gospodarzy. Nie mieli wczoraj szczęścia zawodnicy z Poznania, albo strzelali niecelnie, albo piłkę wybijał lub łapał Pawłowski. Na dwie minuty przed końcem meczu drugą żółtą kartkę, w konsekwencji czerwoną, otrzymał Dimitrije Injac i Lech kończył ten mecz w 10. Zespół biało-zielonych w moim odczuciu był już chyba zmęczony tym spotkaniem i nawet z przewagą jednego zawodnika udało im się stworzyć dogodną sytuacje dopiero w 92. minucie gry, jednak spychany przez reprezentanta Polski Grzegorza Wojtkowiaka Tadić, nieznacznie przestrzelił.

To była ostatnia okazja w tym meczu na zdobycie bramki. Gdańska PGE Arena nadal nie została zdobyta, gdyż wcześniej Lechia zremisowała tu z Cracovią, Łódzkim klubem sportowym i GKs’em Bełchatów. Wygrać udało się na tym pięknym stadionie tylko raz z Górnikiem Zabrze. Jako ciekawostkę dodam, a raczej przypomnę, że reprezentacja Polski też tutaj zremisowała, więc jak na razie wygląda na to, że bursztynowa PGE Arena jest stadionem remisów.

Pamiętnik Budowy Stadionu w Gdańsku 

O tym, że piłkarze Tomasza Kafarskiego dali z siebie wszystko, świadczyć mogą rozbite głowy dwóch zawodników miejscowego klubu: Tomasza Dawidowskiego i Łukasza Surmy.

Na pewno za grę w gdańskim zespole należy pochwalić bramkarza, dzięki któremu może Lechia nie przegrała tego meczu. Warto dodać, że Wojciech Pawłowski nie puścił bramki od ponad 270 minut, bo wczorajsze spotkanie potrwało prawie 10 minut dłużej. Oprócz bramkarza w Lechii z dobrej strony pokazał się Lewon Hajrapetjan i Razach Traore, który chyba wraca do dobrej dyspozycji, chociaż wczoraj był bardzo nieskuteczny, gdyż nie potrafił wykorzystać żadnej z kilku dobrych sytuacji szczególnie tej, w której był sam na sam z bramkarzem gości. Kibice też docenili wreszcie swoich piłkarzy – tym razem nie pożegnały ich gwizdy, a oklaski.

Mecz był ładny i około 25 tysięcy kibiców mogło narzekać tylko na jedno - brak goli. Znakomita atmosfera świetna zabawa kibiców i dobre, stojące na niezłym poziomie spotkanie. To wszystko dopełniło piękna gdańskiego stadionu, który został zbudowany w tym właśnie celu. A za niecały rok już będą odbywać się tu spotkania Euro 2012

Jose Maria Bakero, trener Lecha Poznań, dziękował fanom i cieszył się, że tak licznie przybyli dopingować jego zespół w Gdańsku. Uznał, że to był dobry mecz, rozegrany na pięknym stadionie i brakowało tylko bramek. Zaznaczył też, że to w dużej mierze zasługa bramkarza Lechii, któremu należą się duże słowa uznania. Dodał, że jego drużyna dążyła do zwycięstwa, ale punkt wywieziony z Gdańska ma swoją wartość

Natomiast Tomasz Kafarski powiedział między innymi, że gdyby jego atak grał tak skutecznie, jak defensywa, to zespół byłby na pewno dużo wyżej w tabeli. Odnośnie do samego meczu powiedział, że przyjęliśmy nieco inną strategię, wynikającą z klasy rywala. Tak, jak przed meczem mówił – Lech to najlepszy polski zespół, żadna drużyna nie umie się tak długo utrzymać przy piłce, co się potwierdziło na naszym stadionie. Podkreślił, że i goście i jego zespół miały swoje piłki meczowe, ale zakończyło się cennym dla Lechii remisem.

Przed meczem mówił również, że to najtrudniejszy test. Czy Lechia zdała Waszym zdaniem ten test. Jak oceniacie to spotkanie? Rozczarowani, a może zaskoczeni takim właśnie rezultatem?

Autor: Andrzej Kwiatkowski

W piątek, 14 października, na terenie Portu Gdańskiego, przyglądałam się uroczystości podpisania przez Miasto i przedstawicieli wykonawców, umowy na budowę tunelu. Po ponad trzyletnim okresie tworzenia Pamiętnika Budowy Stadionu PGE Arena Gdańsk i, nie ukrywam, lekkim zmęczeniu, cotygodniowym obowiązkiem, który na siebie nałożyłam, miałam lekką nadzieję, że prezes GIK Ryszard Trykosko, w przeciwieństwie do internautów, zniechęci mnie do "podglądania" budowy. Stało się inaczej... wręczył mi kask z fioletowym logo iBedekera;)

A zatem, zaczynam. Zaczynam "budować" kolejną, wielką inwestycję w Gdańsku i... już się cieszę. Będę się meldowała na budowie co około dziesięć dni. Zapomniałam o zmęczeniu, o kaloszach, o niewygodnym kasku na głowie i obrzydliwie nylonowej kamizelce. Żal, że nie spotkam na budowie starej, dobrej ekipy BIEG 2012 z inż. Jakubem Głombiowskim na czele, ale moje pierwsze spotkanie z nowym "opiekunem" - inżynierem (ba, doktorem) - Lechosławem Bierawskim, zapowiada nie mniej sympatyczną współpracę.

IV zadanie Trasy Słowackiego

Tunel pod Martwą Wisłą, o długości niemal 1,4 km, będzie stanowił część IV odcinka Trasy Słowackiego, realizowanego przez hiszpańską firmę Obrascón Huarte Lain oraz spółki z Grupy PBG -Hydrobudowa Polska, Aprivia, PRG Metro i PBG. W ramach budowy zadania, oprócz tunelu powstaną - rondo o średnicy zewnętrznej 130 metrów, dwa tunele pieszo-rowerowe, dwa wiadukty drogowe, dwa wiadukty techniczne dla instalacji, oraz wiadukt tramwajowy. Węzeł Marynarki Polskiej będzie jednym z największych rond w Europie. Cała inwestycja pochłonie 885,6 mln zł i usprawni komunikację pomiędzy portem a lotniskiem. Ma być ukończona w październiku 2014 r.

Znakomita część tunelu zostanie wykonana metodą drążoną przy zastosowaniu technologii TBM (Tunnel Boring Machine). Powstaną dwie tuby, każda o średnicy zewnętrznej ponad 12 metrów. Drążenie będzie się odbywało za pomocą gigantycznego "kreta", wykonywanego na zamówienie. Jego długość osiągnie kilkadziesiąt metrów, a w odpowiednich warunkach wydajność może wynieść nawet 10 metrów na dobę. Jak zapowiedział podczas uroczystości w Porcie Gdańskim prezes Hydrobudowy, drążenie powinno się rozpocząć w grudniu 2012 roku.

Click here to view the embedded video.

Przekazanie placu budowy

Protokólarne przekazanie budowy wykonawcy odbyło się 17 października 2011 r. Następnego dnia rozpoczęło się wyburzanie pierwszych budynków przy ul. Starowiejskiej. Obiekty numer 12 i 13 zostały już zamienione w gruz, trwa porządkowanie trenu.

Oblicze skrzyżowanie ulic Uczniowskiej i Marynarki Polskiej zmienia się z dnia na dzień.

Tunel pod Martwą Wisłą - uroczystość podpisania umowy na jego budowę

[Pokaż jako pokaz slajdów]

Mecz Lechia - Cracovia był moim debiutem na trybunie piłkarskiej. Po ponad trzech latach przyglądania się budowie i tworzenia Pamiętnika Budowy Stadionu PGE Arena Gdańsk, nie mogło mnie zabraknąć na inauguracyjnym meczu. Dzięki uprzejmości Życzliwych Ludzi, zasiadłam na trybunie czerwonej, czyli w sektorze VIP. Dzięki zrozumieniu Rzecznika Prasowego Lechii Gdańsk, otrzymałam również akredytację prasową, chociaż, jak się dowiedziałam, mój wniosek powinien zostać odrzucony. Rzecznik nie słyszał dotychczas o projekcie, który przez trzy lata robiłam, tym bardziej jestem mu wdzięczna za przyznaną akredytację.

Click here to view the embedded video.

Moje wrażenia z meczu

Dojechałam na stadion, zza obwodnicy, de facto bez korków, jedynie przy Operze Bałtyckiej było nieco gęściej. O godz. 15.40 wyłączyłam silnik samochodu, którym zaparkowałam na pustawym parkingu VIP.

Bałam się wielotysięcznego tłumu. Opowieści o agresji, towarzyszącej meczom piłkarskim sprawiły, że z wielką wdzięcznością skorzystałam z możliwości przebywania w strefie VIP, w której czułam się bezpieczna. Z drugiej jednak strony, udzieliły mi się emocje znajomych kibiców, którzy na ten dzień czekali z wielką niecierpliwością. Nie jestem kibicem Lechii Gdańsk, ba, nie jestem niczyim kibicem, coś mi jednak kazało tego dnia zjednoczyć się kolorystycznie z Władcami Północy, tak też zrobiłam.

Znakomita część gości VIP nie poddała się kolorystycznym emocjom. W swoich uniwersalnych strojach mogliby dzięki temu pojawić się dzisiaj na każdym innym meczu, ot, choćby Real Madryt - Barcelona. Ja, podobnie jak "zielony" wiceprezydent Maciej Lisicki, byłam "spalona".

Zanim weszłam na trybunę, zatrzymałam się w restauracji, którą ostatnio mój wzrok zarejestrował jako ogromną, pustą halę. Dzisiaj, zastawiona niewielkimi stolikami dla gości i rzędem stołów z (pysznym) cateringiem, robiła zupełnie inne wrażenie. Z powodu panującego w niej upału, długo tam nie zabawiłam, zresztą wywołał mnie z niej również złowrogi gwizd... Nie było to miłe.

Kiedy mecz się zaczął, wygodnie zasiadłam na krzesełku. Nie, nie musiałam pilnować numeracji - połowa miejsc była wolna. Jakiż kontrast to stanowiło z wypełnionymi, pozostałymi trybunami (jedynie trybuna dla kibiców gości była całkowicie pusta).

Gra piłkarzy

Nie będę udawała, sama gra w żaden sposób mnie nie porwała. Obserwowanie zabawy kibiców w sektorze U (za bramką od strony ul. Uczniowskiej) było znacznie bardziej zajmujące. Chóralny śpiew, "gimnastyka artystyczna" i swoisty taniec nieustanie przyciągały mój wzrok. Również na pozostałych trybunach czuć było życie, pustawa trybuna VIP nie poddawała się emocjom...

Na marginesie

Stadion budzi moje ogromnie pozytywne emocje. Czasami czuję się tak, jakbym sama go zbudowała:) Widok dwóch panów, zwróconych przodem (sic!) do murka pod wejściem na trybunę zachodnią, po których działalności na betonie architektonicznym pozostały dwie mokre plamy, po prostu mnie zabolał. Tego nie mogę zrozumieć.

Dziękuję tym, dzięki którym mogłam obejrzeć inauguracyjny mecz i dziękuję kibicom Lechii Gdańsk, dzięki którym uwierzyłam, że na stadionie nie musi być niebezpiecznie.

Budowa stadionu tydzień po tygodniu

[Pokaż jako pokaz slajdów]

VIP-y na gotowym stadionie PGE Arena Gdańsk

Moja przygoda z budową stadionu piłkarskiego w Gdańsku rozpoczęła się 2 kwietnia 2008 r. Tego dnia oficjalnie zaczęło się porządkowanie terenu byłych działek, na których miał stanąć stadion. Początek nie nastrajał pozytywnie...

Dziennikarze i złomiarze, czyli ruch na budowie Baltic Areny

Tydzień później, z niewyjaśnionych do końca przyczyn, ponownie pojawiłam się na Letnicy. Wtedy jeszcze nic nie zapowiadało, że będę na niej bywała co siedem dni przez ponad trzy lata. A jednak...
Po dziesięciu tygodniach w tej obcej mi dotychczas dzielnicy Gdańska czułam się jak u siebie. Wędrując z kamerą i aparatem fotograficznym wśród opuszczonych grządek, nie zastanawiałam się nad (nie)bezpieczeństwem. Czułam się dobrze.

Baltic Arena - dziesiąty tydzień

W środę, 9 lipca 2008 r., Prezydent Miasta Gdańska podpisał decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych, niezbędnych do wydania pozwolenia na budowę, a ja w tym czasie jeździłam po budowie wozidłem;)

Baltic Arena - czternasty tydzień

15 grudnia 2008 roku rozpoczęły się prace ziemne i melioracyjne. Podczas uroczystości ich rozpoczęcia Prezydent Miasta Gdańska zadeklarował: "A nawet, jak będzie taka potrzeba, weźmiemy się za łopaty i wsiądziemy do koparek, aby przyspieszyć te prace". Jakże ja dzisiaj jestem wdzięczna budowlańcom, że zdążyli...

Stadion piłkarski: prace start!

Prace ziemne na dobre się rozpoczęły, a wraz z nimi powoli rodził się we mnie niepokój o swobodę poruszania się. Czy nie zostanie ograniczona? Podczas samotnych wędrówek po terenie, na którym miał powstać stadion, poznałam ogrom fantastycznych ludzi dzielących się ze mną swoją budowlaną wiedzą. Szczególnie miło wspominam Karola Zmysłowskiego z firmy Wakoz, Mariusza Ferrę z Met-Transu oraz dwóch Ślązaków likwidujacych mogilnik - Piotra Kubiaka i Piotra Suwalskiego.

Okrutny, jak mi się wówczas wydawało los, dosięgnął mnie w dniu mojego jubileuszu - 50. tygodnia na budowie. Oto bowiem prezes Ryszard Trykosko zdecydował o ostatecznym ograniczeniu mojej wolności. Moim wizytom miał odtąd towarzyszyć rzecznik prasowy spółki BIEG 2012 - Michał Kruszyński. Poeta! Byłam bliska zrezygnowania z wizyt na budowie. - Czy z poetą będę umiała rozmawiać? - zadawałam sobie wówczas pytanie, a prezes Trykosko, poprzez swoją decyzję, wydawał mi się potworem.

50. tydzień budowy - ograniczenie mojej "wolności"

Prima aprilis 2009 r. był dla mnie fantastycznym dniem. Poeta najwyraźniej miał o mnie takie zdanie jak ja o nim, więc przerzucił obowiązek towarzyszenia mi w spacerach po budowie na inżyniera Jakuba Głombiowskiego, a prezes zaprosił mnie na pogawędkę. Tego jednego dnia niemal pokochałam trzech panów. Poeta okazał się cudownie sympatyczny, inżynier konkretny i uśmiechnięty, a prezes ludzki i ujmujący. Moje stadionowe życie znowu nabierało rumieńców.

Stadion piłkarski: To już rok!

Wizyty na budowie stawały się bardzo urozmaicone. Działo się coraz więcej, budowlańcom towarzyszyłam w najważniejszych momentach budowy, a zespół spółki Bieg 2012 stawał mi się coraz bliższy. Co tydzień witała mnie uśmiechnięta Małgosia Musiałowicz, Agnieszka Weissgerber rzucała dowcipem, a Kuba Głombiowski wciąż mówił tak szybko, że ledwo nadążałam ze zrozumieniem go. Renata Wiśniowska nieustannie zadziwiała mnie swoją elegancją, Piotr Czech okazał się dawnym znajomym "spod czereśni", Karol Kalinowski zawsze zamienił ze mną chociaż dwa słowa; Kamil Kuźmiński, Paweł Nowak i Bartek Krasiński często służyli mi za życzliwych przewodników; a Krzysztof Kwiecień nigdy nie zapomniał się ze mną przywitać. W rolę fantastycznych cicerone wcielali się również Andrzej Stokwisz i Asia Pawłowska.
Michał Fijałkowski, Ania Dymarska, Dawid Szpinek, Lucyna Langowska, Aneta Kozłowska, Aneta Niechoćko-Klenczon, Dariusz Kowalski, Krzysztof Maliszewski, Rafał Kabowski - ileż wspaniałych osób stanęło na mojej, budowlanej drodze. Żałuję, że słów sympatii nie mogę już przekazać ś.p. Grażynie Matusik.

Budowa nabierała tempa, a ja 2 grudnia 2009 r., po raz pierwszy wystąpiłam we fioletowej, iBedekerowej odsłonie - założyłam bloga, na którym kontynuowałam relacjonowanie postępów na budowie.

Wiecha zawisła nad stadionem PGE Arena Gdańsk

I tak, tydzień po tygodniu, dotrwałam do długo oczekiwanego zakończenia budowy, którą obserwowałam przez 172 tygodnie, tworząc:

Pamiętnik Budowy Stadionu

Tuż przed Euro 2012 powinna się ukazać płyta, podsumowująca moją trzyletnią aktywność.

Dziękuję wszystkim, którzy dopingowali mnie do cotygodniowych wizyt na Letnicy.
Dziękuję wrogom budowy stadionu, potrafiącym oddzielić sprawę od człowieka.
Dziękuję Piotrowi Jarmułowiczowi, znanemu jako elpolako i wszystkim życzliwym użytkownikom forum www.skyscrapercity.com oraz Marcie Rusin, studentce Politechniki Gdańskiej, która w ostatnim czasie była mi przewodniczką.
Dziękuję wszystkim pracownikom fizycznym, którzy z uśmiechem witali mnie na budowie (szczególnie panów od elektryczności i oświetlenia).
Dziękuję wreszcie mojemu Aniołowi Stróżowi oraz panom behapowcom Markowi Krause i Janowi Krause , dzięki którym bez szwanku na zdrowiu zakończyłam przygodę z potężną budową.

Dziękuję całemu zespołowi spółki Bieg 2012, a Panu, Panie Prezesie, dziękuję w sposób szczególny:)

Click here to view the embedded video.

[Pokaż jako pokaz slajdów]

Pierwszy mecz na stadionie PGE Arena Gdańsk

Aby wypełnić pustkę po zakończeniu tworzenia pamiętnika, rozpoczynam nowy, iBedekerowy etap. Rozpoczynam organizowanie otwartych spacerów dla mieszkańców Gdańska, Gdyni i Sopotu, a więc pokazywanie mojej małej ojczyzny z całkiem innej perspektywy. Mieszkańców Trójmiasta zapraszam do udziału, a trójmiejskie firmy zachęcam do sponsorowania.

Spacery po Gdańsku, Gdyni i Sopocie