Historia Gdyni ma swoje militarne oblicze. Nie zbudowano jej li tylko dla rozwoju handlu i rybołówstwa. Od początku pełniła ważną rolę jako baza Marynarki Wojennej. Wystarczy dwugodzinny spacer nadmorskimi ścieżkami by przekonać się, że Gdynia nie tylko, jak chciała niegdysiejsza propaganda, „szeroko rozpościerała ramiona na świat”, ale także szczerzyła kły. Zupełnie jak ryby w jej herbie. No i ten miecz jest tam nie od parady.

Spacer będzie jednak pozbawiony dramatycznych akcentów. Pominiemy m.in. ślady obrony Kępy Oksywskiej z 1939 roku, krwawej bitwy, w której zginęło więcej polskich żołnierzy niż pod Monte Cassino. Pójdziemy lasem, towarzyszył nam będzie szum fal, krzyk mew i będziemy podziwiać armaty, bo jest ich w Gdyni liczba imponująca, przynajmniej jak na Polskę północną

Zaczynamy na Polance Redłowskiej. Tam trzeba wejść na nadmorski klif i kierować się szlakiem brązowym, lub po prostu iść w górę brzegiem. Iść tak długo (20 min.) aż dojdziemy do pierwszego działa, co pyszni się wśród listowia długachną lufą (kaliber 130 mm) i stalowo - betonowym pancerzem. Nieco dalej będzie następne i następne. Każde osadzone na dwupiętrowym bunkrze, otoczone transzejami i stanowiskami strzeleckimi. Małe fortece. Są to pozostałości po 11. Baterii Artylerii Stałej. Kiedy wspomniany tu komandor Przybyszewski inicjował jej budowę, dział zamontowano cztery. Niestety jedno z nich, na skutek działania erozji, runęło z klifu na brzeg. I dzisiaj możemy z góry podziwiać efekt zwycięstwa sił natury nad ludzką techniką.

Stanowiska te są obecnie odrestaurowane. Wandale ze sprayami dotarli tylko do pierwszego. Dzięki ich lenistwu lub ograniczeniu, przy pozostałych dwóch, na tablicach informacyjnych (nie zdołali zamazać) możemy poczytać wiele ciekawych informacji o kompleksie obronnym, jaki tu zbudowano podczas zimnej wojny. Założenia były proste, baterie, takie jak ta, postawione na Helu, Oksywiu i Kępie Redłowskiej miały ogniem krzyżowym blokować dostęp do portu. W latach 40 i 50-tych baterie tego typu stawiano wzdłuż całego polskiego wybrzeża aż do Miedzyzdrojów . W Trójmieście ślady po artylerii nadbrzeżnej znajdziemy jeszcze na gdańskich Stogach.

Stworzony przed wojną na Półwyspie Helskim zespół dział, którym w czasie Kampanii Wrześniowej dowodził wspomniany kmdr. Przybyszewski, był pierwowzorem takich konstrukcji na polskim wybrzeżu.

Niestety technika wojskowa poszła naprzód, zimna wojna złagodniała i armaty przestały być użyteczne. Z czasem zaczęto wycofywać je ze służby. Komandor Przybyszewski nie dożył kresu swego dzieła, dwa lata po ukończeniu budowy został pod fałszywymi zarzutami aresztowany i w tzw. procesie komandorów skazany na śmierć.

W latach siedemdziesiątych prawie wszystkie armaty z baterii nabrzeżnych pocięto na złom, tylko te na Kępie Redłowskiej po prostu porzucono. Wojsko zwinęło ogrodzenie z drutu kolczastego, wymontowało co ważniejsze części i zostawiło martwe działa ku uciesze okolicznych małolatów. I tak sobie stały wśród zieleni, a oddalone położenie chroniło je przed zbieraczami złomu. Pamiętam jeszcze dwadzieścia lat temu dawało się poruszyć lufę, cóż to była za uciecha. Z czasem wszystko zarosło i zardzewiało. Dopiero na przełomie wieków władze samorządowe dostrzegły w tym atrakcję dla turystów i niszczejący sprzęt odrestaurowano.

Kiedy już nacieszymy oczy tymi reliktami zimnej wojny proponuje zawrócić i przez Polankę Redłowską ruszyć Bulwarem Nadmorskim w stronę Skweru Kościuszki. Na drugim końcu bulwaru, tuż przy plaży, znajdziemy plenerową ekspozycję Muzeum Marynarki Wojennej. W plażowiczów wycelowanych jest kilkadziesiąt najróżniejszych dział i działek, używanych Marynarce Wojennej przez ostatnie 80 lat. Ja oczywiście polecam przyjrzeć się najgrubszym rurom. Stoi tam przedwojenna armata o kalibrze 150 mm z bohaterskiej helskiej baterii, tej która trafiła "Schleswig-Holstein". Tuż obok osadzono podwójne działo z ORP Gryf, stawiacza min zatopionego w helskim porcie we wrześniu 1939 r. Zwraca uwagę przestrzelone opancerzenie działa. Gruba na dwa palce blacha porozrywana jak tektura.

Kiedy już naoglądamy się zgromadzonych tam wszystkich min, torped i bomb głębinowych oraz tego co służyło do ich miotania, udajmy się przez Skwer Kościuszki na Molo Południowe. Tam stoi przycumowany ORP Błyskawica. Tu osiem stumilimetrowych luf zwieńczy nasz gdyński spacer armatnim szlakiem.

Błyskawica to najstarszy utrzymujący się na wodzie niszczyciel. Przed wojną, razem z ORP Grom, należał do najsilniejszych okrętów tej klasy na świecie. Weteran atlantyckich konwojów teraz pełni rolę muzeum, z ciekawą ekspozycją poświęcona historii Marynarki Wojennej do zwiedzania pod pokładem. Polecam nie tylko wielbicielom militariów, ale wszystkim, którzy chcą sie czegoś więcej dowiedzieć o historii Polski na morzu.

Autor: Bogusław Pinkiewicz

Jarosław Kaczmarczyk

Licencjonowany przewodnik turystyczny - język polski

Zapraszam Państwa do odwiedzenia Trójmiasta i całego Województwa Pomorskiego. Niezwykłe położenie tego regionu powoduje, że każdy przybywający znajduje tu "coś" dla siebie. Dla tych, którzy kochają słońce będą to nadmorskie plaże, dla melomanów - koncerty w katedrze w Oliwie, dla wielbicieli sportów zimowych - pomorskie "GaPa" - Wieżyca, aż wreszcie dla miłośników militariów Port Wojenny i Półwysep Helski.

Można dalej wymieniać, ale... najlepiej zobaczyć to wszystko na własne oczy - zapraszam na Pomorze.

Od kilkunastu lat pracuję w turystyce i posiadam niezbędne uprawnienia państwowe przewidziane prawem.

KONTAKT: tel: +48 605 479 333, fax: +48 58 665 99 58, email: jkacz33@wp.pl

Jesteś licencjonowanym przewodnikiem turystycznym lub pilotem wycieczek? Chcesz stworzyć swój profil na iBedeker.pl ?

Zapraszam do kontaktu - Ewa Kowalska - sikorzanka@gmail.com

Click here to view the embedded video.

Katarzyna Czaykowska

Licencjonowany przewodnik - język polski i angielski

Jestem licencjonowanym przewodnikiem i pilotem wycieczek oraz instruktorem przewodnictwa PTTK.

Zarażam turystów miłością do:

- "Trójmiasta" i okolic

- Torunia

- Województwa Warmińsko-Mazurskiego

- Województwa Pomorskiego

- Muzeum Zamkowego w Malborku

- Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku

KONTAKT:  tel: +48 (0) 608 38 35 36, email: k.czaykowska@gmail.com

Zapraszam na moją stronę

Jesteś licencjonowanym przewodnikiem turystycznym lub pilotem wycieczek? Chcesz stworzyć swój profil na iBedeker.pl ?

Zapraszam do kontaktu - Ewa Kowalska - sikorzanka@gmail.com

Click here to view the embedded video.

[Pokaż jako pokaz slajdów]

Tytuł:

3 sierpnia o godz.12.00 w 86. rocznicę śmierci Josepha Conrada Korzeniowskiego przedstawiciele Polskiego Towarzystwa Nautologicznego i Zarządu Ligi Morskiej i Rzecznej oraz władze Gdyni złożą kwiaty pod pomnikiem słynnego pisarza przy al. Jana Pawła II.

Joseph Conrad a właściwie Józef Teodor Konrad Korzeniowski herbu Nałęcz (ur. 3 grudnia 1857 w Berdyczowie, zm. 3 sierpnia 1924 w Bishopsbourne), był brytyjskim pisarzem polskiego pochodzenia tworzącym w języku angielskim.

Spotkanie z Kamienną Górą rozpoczęło się na jej szczycie, przy krzyżu. Tutaj przewodniczka Elżbieta Zgoła przypomniała w paru słowach historię miejsca, którego kształt wyznaczyli dwaj architekci - Tadeusz Połubiński i Tadeusz Zieliński. Obaj zafascynowani ideą “miasta ogrodu” postanowili ją zaszczepić właśnie w Gdyni. Zdecydowali, że Kamienna Góra będzie zabudowana co najwyżej jednopiętrowymi willami, zatopionymi w ogrodach. Ulice miały być wkompnowane w poziomice, łagodnymi łukami wpisując się w kształt zboczy i łącząc się w jednym punkcie, tworząc tym samym ronda. Tak, Kamienna Góra to dzielnica rond i willi z okresu XX-lecia międzywojennego, których część do dzisiaj zachowała swój urok.

Starych willi czar

Willa "Orla" - wnikliwe oko zauważy ją już ze szczytu Kamiennej Góry, chociaż nie jest to łatwe. Ulokowana na stromym zboczu, przytłoczona zaniedbaną zielenią, nie robi zbyt dobrego wrażenia, a przecież to jeden z najwartościowszych zabytków Kamiennej Góry. Wybudowana dla inżyniera Franciszka Drobniaka w stylu zakopiańskim jest bardziej dostępna od ulicy Kasprowicza.

Willa Orla

Willa przy ul. Mickiewicza 16, w której w latach 1949-1986 mieszkał Karol Olgierd Borchardt, oznaczona jest tablicą poświęconą przedwojennemu oficerowi Marynarki Wojennej i pisarzowi marynistycznemu, autorowi między innymi zbioru opowiadań “Znaczy kapitan”.

Willa, w której mieszkał Olgierd Borchardt

Willa "Rybitwa", przy ul. Mickiewicza 17, to miejsce zamieszkania inżyniera van Haarena - osoby niezwykle zasłużonej dla Gdyni. Van Hareen był szefem holenderskiej spółki, która budowała gdyński port.

Willa Rybitwa

W okresie XX-lecia międzywojennego powstało też parę obiektów nieco większych, tzw. kamienic dochodowych. Wśród nich na uwagę zasługiwał dom "Opolanka", zbudowany dla rodziny Dutkiewiczów. Wzniesiony został w stylu funkcjonalizmu opływowego, nawiązującego do elementów okrętowych. Wyróżniają go zaokraglone balkony i narożniki oraz środkowa klatka schodowa, wyraźnie wystająca poza lico ściany.

Dom Opolanka

Przy ul. Mickiewicza 31 stoi willa "Danuta", nawiązująca swoją architekturą do tradycji patriotycznej, a więc z charakterystycznym dachem polskim łamanym, wysuniętą werandą i obowiązkowymi kolumnami.

Willa Danuta

Willa Rummla, to prosty w formie budynek przy ul. Mickiewicza 34, którą zamieszkiwał zasłużony działacz gospodarki morskiej i organizator “Żeglugi Polskiej” - Julian Rummel.

Willa Rummla

Tuż obok, przy ul. Mickiewicza 36, architekci Zbigniew Kupiec i Tadeusz Kossak zaprojektowali dom w stylu funkcjonalizmu romantycznego, wyróżniający się płaskorzeźbami w medalionach, zdobiących fasadę i ogrodzenie budynku. W willi mieszkał działacz gospodarki morskiej i doktor nauk prawnych - Stanisław Darski.

Willa Stanisława Darskiego

Wędrując w dół ul. Mickiewicza, dochodzi się do ronda ozdobionego popiersiem Henryka Sienkiewicza. Pomnik został odsłonięty w 1924 r., a w 1939 r. uchroniony przed zniszczeniem przez gdyńskich harcerzy.

Przy rondzie zwraca uwagę budynek zbudowany w 1935 r. dla firmy “Polskarob”, zajmującej się handlem ze Szwecją. Mieściły się w niej biura oraz mieszkanie właściciela firmy, a całość otoczona była ogrodem o powierzchni 6 tys. metrów kwadratowych. Architekt Stanisław Płoski zaprojektował go w stylu funkcjonalizmu opływowego, zaokrąglając narożniki i ozdabiając budynek okrągłym oknem. W czasie II wojmy światowej urzędowało tu Gestapo, a po jej zakończeniu Urząd Bezpieczeństwa. Dzisiaj obiekt jest w rękach Wojska Polskiego.

Budynek firmy Polskarob

Po przeciwległej stronie ronda, przy ul. Sienkiewicza 39, stoi budynek autorstwa Wacława Tomaszewskiego. Był to obiekt biurowo-mieszkalny firmy Gdynika, która zajmowała sie obsługa portu. Architektura budynku nawiązuje do stylu funkcjonalizmu kubicznego, którego podstawową formą jest sześcian.

Budynek firmy Gdynika

W bezpośrednim sąsiedztwie posiadłości należącej do firmy Gdynika stoi mocno dzisiaj zaniedbany, o nieuregulowanych stosunkach prawnych, dworek zbudowany w 1923 r. dla doktorowej Janiny Szumlańskiej, nazywany od jej nazwiska "Szumką". Autorami projektu byli Roman Wojkiewicz i Marian Baranowski, ci sami, którzy zbudowali kościół Najswietszej Marii Panny przy ul. Świętojańskiej.

Willa Szumka

"Łosiówka", przy ul. Korzeniowskiego 7, to dzisiejsza siedziba Sądu Marynarki Wojennej, a pierwotnie willa hrabiny Magdaleny Łosiowej. Budynek zaprojektowany przez Zbigniewa Kupca i Tadeusza Kossaka, zwraca uwagę charakterystyczna pergolą i podcieniowym wejściem oraz idealnie wkomponowanym w całość ogrodzeniem.

Willa Łosiówka

Przy ul. Korzeniowskiego 14 stoi willa z czerwonej cegły, zbudowana według projektu spółki Zbigniew Kupiec - Tadeusz Kossak, która zamieszkiwał prezes Interesantów Portu Gdyńskiego - Napoleon Korzon.

Willa Napoleona Korzona

Ulice Korzeniowskiego zdobi też bliźniacza willa zbudowana w 1936 dla kapitanów Czesława Antkowiaka i Jerzego Prokulskiego, również autorstwa spółki Zbigniew Kupiec - Tadeusz Kossak. Elewacje obu budynków pokryte zostały klinkierowymi płytkami koloru piaskowego, a ich garaże i ogrodzenie stanowiły spójna całość.

Willa bliźniacza

Nietypową nazwę przybrała willa, stojąca przy dzisiejszej ul. Sieroszewskiego, a dawniej Sokolej. Należała do Janiny Rudowskiej, a ochrzczona została mianem “Pierwsza”. Zaprojektował ją Tadeusz Zieliński.

Willa Pierwsza

W głębi, za ogrodem wili “Pierwszej” do dzisiaj stoi willa “Kolonia”, w której po II wojnie światowej mieściło się Liceum Plastyczne.

Dawna siedziba Liceum Plastycznego

Przebudowywana obecnie willa “Sadyba”, przy ul. Sieroszewskiego 8, zaprojektowana została w stylu swojskiego baroku przez Tadeusza Zielińskiego i należała do Anny i Jerzego Lothów. Jego trójkatny szczyt charakteryzuje się niezwykle łagodną, opływową linią.

Willa Sadyba

Najbardziej reprezentacyjnym budynkiem na Kamiennej Górze jest wystawiona w 1921 r. willa “Sokola”, należąca do Ryszarda Gałczyńskiego, prezesa Pierwszego Polskiego Towarzystwa Kąpieli Morskich. Jej projektant Tadeusz Zieliński wzorował się na Pałacu Łazienkowskim i nadał mu formę klasycystyczną, podkreśloną przez dwie kolumny z jońskimi głowicami.

Willa Sokola

Ulica Sieroszewskiego 8 to letni adres Wacława Sieroszewskiego - pisarza i przyjaciela Józefa Piłsudskiego. Dom został pod koniec XX wieku wyremontowany bez poszanowania zasad konserwacji zabytku i dzisiaj szpeci go plastikowa okładzina.

Willa Wacława Sieroszewskiego

Dawna ulicę Sokolą, dzisiaj Sieroszewskiego, zamyka willa Mariana Piotrowskiego, w czasie II wojny światowej adiutanta generała Władysława Sikorskiego. Budynek autorstwa spółki Zbigniew Kupiec - Tadeusz Kossak to wzorcowy przykład funkcjonalizmu kubicznego, o wzorcowej grze kolorystycznej elewacji, popsutej niedawno przez usunięcie z niej koloru piaskowego.

Willa Mariana Piotrowskiego

Ulicę Korzeniowskiego, pod numerem 3/5 zdobi zadbana dzisiaj willa bliźniacza Zofii i Bronislawa Krethlow oraz księdza Bronisława Dembowskiego. Dom, a wczesniej pawilon „Mały Domek“ zaprojektował Jerzy Muller.

Willa Zofii i Bronislawa Krethlow

U nasady ul. Korzeniowskiego stoi klasycystyczny dworek - willa „Baśka“. Jest autorstwa warszawskiego architekta Oskara Sosnowskiego. Pod koniec XX wiekubudynek został rozebrany i w jego miejscu postawiona dokładna kopia pierwowzoru. Przy okazji dobudowano do niej komplekst apartamentowy, przytłaczający niestety wille „matkę“.

Willa Baśka

Na ulicy Sienkiewicza wzrok przyciąga willa pod numerem 42, ozdobiona kontrastowym tynkiem lica oraz wyraźnymi arkadami okien. To willa „Mare Nostrum“ (morze nasze), zbudowana dla Mariana Pisarka.

Willa Mare Nostrum

Typowo funkcjonalistyczną formę ma willa stojąca przy ul. Sienkiewicza 27. Zaprojektował ją Stanisław Ziołowski, a na elewacji budynku można dostrzec niewyrażny napis „Ala“.

Willa Ala

Ulica Sędzickiego tworzy urokliwe zakole. Pod numerem 22 stoi tu willa „Zosieńka“, zbudowana w 1923 r. dla Zofii i Jana Sierakowskich. Charakteryzuje się wysuniętą przed lico werandą z balkonem i attyką o miękkich, barokowych formach oraz dachem polskim łamanym.

Willa Zosieńka

Sąsiedni budynek to willa “Otok”, o charakterystycznych cechach dworu polskiego. W szczycie znajduje się oryginalny kartusz herbowy byłego właściciela posesji Franciszka Otockiego, dzisiaj willa stoi opuszczona.

Willa Otok

Zakole ulicy Sędzickiego to także dawny Hotel Kaszubski, przed którym kwitło letniskowe życie Gdyni. Znakomity skwer z muszla koncertowa przyciągał mieszkańców i turystów. Niestety, w XX wieku muszle zastąpił kompleks akademika Akademii Morskiej, który całkowicie zasłonił widok na morze przedwojennemu dworkowi.

Hotel Kaszubski

Nieopodal Hotelu Kaszubskiego zachwyca urodą willa “Poznanianka” o harmonijnych kształtach klasycystycznych i elegancko wyrobionym frontonie, ozdobionym pilastrami. Całość nakryta jest dachem mansardowym.

Willa Poznanianka

W bezpośrednim sąsiedztwie nowego gmachu Muzeum Miasta Gdyni, trudno nie zauważyć dawnego hotelu Polska Riwiera przy ulicy Zawiszy Czarnego 1B, w którym dzisiaj mieści się Klub Marynarki Wojennej Riwiera.

Polska Riwiera

Od ćwierć wieku Kamienna Góra jest jako zespół wpisana do rejestru zabytków i stanowi znakomite miejsce na weekendowy spacer.

Osoba, która jako pierwsza odpowie na pytanie:

Jak się nazywa willa doktorowej Janiny Szumlańskiej?

Otrzyma publikację "Modernizm w Gdyni. Modernizm w Europie", prezentującą efekty międzynarodowej konferencji poświęconej architekturze okresu międzywojennego.

Następna wędrówka z przewodnikiem Elżbietą Zgołą odbędzie się 4 września.

Uczestniczki spaceru po Kamiennej Górze

Wernisaż: piątek, 16 lipca 2010, godz.18, ekspozycja do 03.09.2010

...a może lody...

...a może spacer...

...a może zwiedzanie...

...a może lody...

...a może sztuka...

...a może morze...

Do wszystkiego zachęca Galeria sztuki współczesnej Od czasu do czasu.

W Gdyni przy ulicy Armatorów 31, pod hasłem ...a może morze... będzie miała miejsce kolejna wystawa. Gosia Golińska i Ewa Konieczna-Pilachowska w zaproszeniu skierowanym do artystek i artystów wywołały wakacyjne tematy i mają nadzieję, że 17 spojrzeń na morze (tyle osób przezentuje swoje prace), niczym 17 mgnień wiosny - wzbudzą emocje.

Swoje prace między innymi wystawi Bożena Lesiak, której majowa przentacja Tulipany zrobiła furorę w Trójmieście, Michał Zaborowski znany z zeszłorocznej wystawy towarzyszącej 32 FPFF, doktor honoris causa łódzkiej filmówki profesor Jerzy Mierzejewski, ale także Julita Malinowska i Barbara Gębczak Janas.

Z gdańskiego środowiska zobaczymy również prace Piotra Kazigrotowskiego, Kasi Swinarskiej, Marka Okrassy, Joanny Ziółkowskiej, Janusza Osickiego, Małgorzaty Stankiewicz i Janiny Karczewskiej-Konieczny.

Położenie Galerii, w willi z ogrodem, gwarantuje udany spacer, udane zwiedzanie Orłowa i okolic, daje możliwość uczestniczenia w ciekawym zjawisku, jakim jest kultura. Prezentowane w tej wystawie przykłady sztuki są przyjazne, warte uwagi i zaproszenia do ekspozycji domowych.

Piękne przykłady malarstwa, rzeźby i ceramiki można oglądać w Galerii Od czasu do czasu

od 17-go lipca do 3-go września 2010 roku. Zapraszamy!

Galeria ,,Od czasu do czasu"

Gdynia, ul. Armatorów 31

wt.-pt.: 12-18, sob.: 11-16

Rada Dzielnicy Kamienna Góra zaprasza gdynian i turystów na spacer z przewodnikiem po Kamiennej Górze.
Zbiórka o godz. 12.00 przy krzyżu na szczycie Kamiennej Góry

Dzielnice Redłowo, Chylonia i Cisowa mogły zniknąć z mapy Polski, gdyby nie fakt, że tymi ziemiami opiekowali się Krzyżacy. Zakonnikom zależało bowiem na tym, by regiony administracyjne wokół Gdańska były zadbane. To przekładało się na odpowiednie zyski do kasy zakonu. Swoją ekspansję na tych terenach rozpoczęli od 1308 roku, czyli od momentu, kiedy pojawili się na ziemiach polskich. Nowe wsie powstawały szybko, ściągani byli osadnicy. Ci, choć najczęściej pochodzenia niemieckiego, szybko adaptowali się do nowych warunków.

Dokumenty, o których opowiadał dr Rembalski wskazują jasno. Jako pierwsza na kartach w średniowieczu pojawiła się Chylonia, na początku nazywana Chylonką. Takie określenia można znaleźć już w XIII w. Wieś Chylonia pełne prawa otrzymała ponad sto lat później. Nadal jednak nie jest znana dokładna data.

- Pewne jest, że w latach 1348 - 1351 konturem gdańskim był Heinrich von Rechter, który założył wieś. Odbiorca aktu lokacyjnego zgubił jednak ten dokument i w 1351 roku trzeba było wystawiać nowy. Na nim jednak nie było daty wydania poprzedniego, stąd dokładnego czasu powstania wioski możemy się tylko domyślać - tłumaczył zgromadzonym dr Rembalski.

Pierwszym zarządca terenu został mianowany Hans Klukoff. To on sprowadził osadników, choć w Europie szalały wtedy epidemie i nie było o to tak łatwo. Wieś jednak rosła w siłę, głównie dzięki niemieckim zasadźcom. Bardzo szybko polonizowali się i dali początek... wielu kaszubskim rodom. Stąd, jak tłumaczył dr Rembalski, tak dużo niemiecko brzmiących nazwisk wśród kaszubskiej ludności.

Nieco inaczej sytuacja przedstawiała się z Cisową. Nie zachował się akt lokacyjny, daty powstania można się domyślać. Pewnikiem jest, że ludzie, którzy tam mieszkali kierowali się własnym prawem. musiało ono zostać jednak zmienione na niemieckie. Pierwsza wzmianka o Cisowej pochodzi z 1438 roku. Na pewno pomiędzy Chylonia i Cisową istniała ścisła współpraca, spowodowana chociażby tym, że głównym zadaniem sołtysa z Cisowej była pomoc materialna sąsiadowi po fachu z Chyloni. Ten, jak wszyscy tego stanu wyprawiał się na wojnę najczęściej z poganami, potrzebując dochodów.

Dziwnie układały się także losy Redłowa. Pojawiło się w dokumencie o parafii oksywskiej, określającej jej granice w 1362 roku. W 1365 roku Krzyżacy wystawiają dokument lokacyjny dla Redłowa. Dokument został potwierdzony przez Kazimierza Jagiellończyka. Jak się okazuje po odzyskaniu od Zakonu Krzyżackiego tych ziem, błyskawicznie straciły rangę.

- Król Polski Kazimierz Jagiellończyk, by spłacić zadłużenie oddał Chylonię i Cisową we władanie magnaterii. Lepiej wiodło się wsi Redłowo, gdzie za granicą rzeki Kaczej mieszkał ród rycerski Kaccy - podgrzewał ciekawość słuchaczy dr Rembalski.

Z czasem przejęli i Redłowo. ten stan trwał do XVI w., by później i ta wieś trafiła w ręce króla. Do dziś, jak podkreślał historyk nie wiadomo co stało się z rodem Kackich. Wyniszczające wojny ze Szwecją przekształciły Chylonię, Cisowę i Redłowo w folwarki. Na początku XIX w. osiedlili się na nich Kaszubi.

Co ciekawe najlepiej w nowym XX stuleciu prezentowała się Chylonia, gdzie już w 1870 roku pojawiły się tory oraz stacja kolejowa, której nie miała nawet Gdynia. Patriotyzm natomiast kwitnął, dając nadzieję, ze kiedyś ziemie trafią tam gdzie ich miejsce, czyli do Polski.

Mimo wszystko wydaje się, że gdyby nie Krzyżacy gdynianie mogliby nie paradować podczas Święta ul. Chylońskiej, a mieszkańcy Redłowa spacerować w rejonach rezerwatu Kępa Redłowska. Wydaje się, że warto pamiętać o tym, gdy ocenia się Zakon Krzyżacki tylko przez pryzmat wojennych skłonności...

Autor: Franciszek Zawadzki

Podobnie jak w pierwszym terminie (12 czerwca), prowadzącą była Elżbieta Zgoła - przewodnik z Oddziału Morskiego PTTK w Gdyni. Podczas ponad dwugodzinnej wędrówki uczestnicy mieli okazję zapoznać się z ważniejszymi zabytkami tej części miasta oraz osobami, które je zamieszkiwały. Ponadto z charakterystyczną dla siebie swadą Ela opowiedziała o kilkusetletniej historii oraz idei "miasta-ogrodu", która została tu zrealizowana na początku lat dwudzistych XX wieku.

Dla uczestników dotyczasowych spacerów nie brzmią już obco nazwy: Atma, Orla, Sokola, Szumka, a dla tych którzy chcieliby się zapoznać z fascynującą historią tego miejsca przewidziano kolejne spacery w dniach: 10 lipca, 4 i 18 września. Spotkanie zawsze pod krzyżem o godz. 12.

Autor: Jarosław Kaczmarczyk

[Pokaż jako pokaz slajdów]

Do wspólnych spacerów po Kamiennej Górze zachęca prezes Koła Przewodników Miejskich i Terenowych Oddziału Morskiego PTTK w Gdyni, licencjonowany przewodnik turystyczny, mieszkaniec i wielki miłośnik Gdyni - Jarosław Kaczmarczyk.

Zapraszam do obejrzenia jego PROFILU na iBedekerze.

Galeria od czasu do czasu zaprasza na wystawę fotografii: Sławomir Kitowski. Nadmorski pejzaż Orłowa i Gdyni. Na wystawie będą prezentowane pejzaże Orłowa i Kolibek we wszystkich odcieniach pór roku, a także centrum miasta otwarte na morze.