Fot. Andrzej Kosko

Bogaci patrycjusze ulegali fascynacji na poły legendarnym światem króla Artura i jego sławnej kompanii. Wyobrażenie uczt i biesiad na zamku Camelot – siedzibie króla Artura, hołdowanie rycerskim cnotom i obyczajom składało się na obraz świata doskonałego, bez skazy. Mit arturiańskiej legendy pobudzał zmysły i działał na wyobraźnię. Fascynowały opowieści o rycerzach Okrągłego Stołu, Lancelocie i jego miłości do żony króla Artura – Ginewry, mistycznym talizmanie – Świętym Graalu i Merlinie, obdarzonym magiczną mocą czarnoksiężniku, doradcy króla.
Obecny we wszystkich większych miastach średniowiecznej Europy kult króla Artura, przyczynił się do zakładania dworów - miejsc spotkań bogatego patrycjatu. To właśnie tam, w Dworach Artusowych, miały być naśladowane dawne tradycje sławnej drużyny. Arturiańska ideologia była wszak aspiracją do arystokratycznego stylu życia. Nie bez znaczenia jest też fakt, że król Artur i jego rycerze pokonywali przeszkody, aby po trudach zaznać radości dworu!

Gdański salon towarzyski

Gdański Dwór Artusa powstał w XIV wieku. Jego budowę sfinansowali bogaci mieszczanie. Idea musiała cieszyć się poparciem władz miejskich, gdyż dwór wzniesiono na terenie będącym własnością miasta. W centrum Gdańska powstała okazała budowla, stanowiąca przez wieki ośrodek życia towarzyskiego patrycjatu. W Gdańsku, mieście leżącym na skrzyżowaniu szlaków morskich i handlowych powstało - miejsce elitarnych spotkań, wymiany informacji i przekazywania wieści z całej handlowej Europy. To właśnie na Dworze Artusa gromadzili się najznakomitsi obywatele prześwietnego Gdańska, nie tylko w celach rozrywkowych. Dwór odegrał znaczącą rolę w kontaktach Gdańska ze światem. Swoboda handlu i żeglugi była przecież kwestią „być, albo nie być” dla miasta. A za tym przecież idzie konieczność zapewnienia swobody kontaktów międzyludzkich! Wszak handel opiera się na osobistym poznaniu, zaakceptowaniu i poznaniu ludzi, którzy się nim trudnią. Spotkania na Dworze Artusa – w domu kupców i armatorów - stanowiły ku temu znakomite warunki. Mówiono w nim o wszystkim, co działo się w średniowiecznej Europie. Nie od dziś bowiem w życiu kupiectwa decydującą rolę odgrywa INFORMACJA. Dwór był wybornym miejscem do jej wymiany.

Przybytek elit

Fot. Andrzej Kosko

Dwór przyjął rolę oficjalnego domu kupieckiego i salonu towarzyskiego najwyższej klasy. Tu podawano do wiadomości publicznej oficjalne zarządzenia władz miejskich. Dochodziło też do zawierania transakcji i umów, jednakże ordynacja zakazywała tego typu działań wewnątrz budynku. Miejscem przeznaczonym do tego celu stało się wielkie, rozległe przedproże Dworu. Tak więc Dwór Artusa przyjął rolę oficjalnego Domu Kupieckiego.

Obowiązujący przy wejściu do Dworu cenzus społeczny i majątkowy zawężał uprawnionych do kręgu patrycjatu i przebogatych kupców. Obywatele goszczący w Dworze Artusa musieli wyróżniać się nieposzlakowaną opinią własną i rodzinną. Wszak mowa o przybytku ELIT, salonie życia towarzyskiego nie tylko Gdańszczan. Dwór był znany i odwiedzany przez przybyszów z kraju, Europy i świata. Nie omijali go bogaci kupcy i armatorzy, wytworni goście z Europy i świata, książęta i posłowie, następcy tronów. Nie brakowało rozrywek, takich jak turnieje, rycerskie igrzyska, bale i maskarady, występy grup teatralnych oraz koncerty. Wielkim powodzeniem cieszyły się fajerwerki, gonitwy i uczty. Nie obyło się również bez skandali! Czasem, gdy wina było zbyt wiele, a wybuchowy charakter brał górę nad umiarem i rozsądkiem – w zapomnienie szły dobre obyczaje... Niektórzy bywalcy nie tylko w dzień, ale i w nocy bankietowali, grali na bębnach, podnosili krzyki i kłótnie lub wręcz się bili do poranienia włącznie. Za takie ekscesy i występki przeciw regulaminowi groził zakaz wstępu do dworu, czasowo lub na zawsze. Czasem, jak i dziś zresztą, władza, luksus i bogactwo wyrażały się w braku kultury, kłótliwości i awanturnictwie. Cóż, kiedy w artusowych piwnicach nie brakowało wina!

Pożar

Kiedy więc pożar w XV wieku strawił doszczętnie ów cieszący się wielkim powodzeniem przybytek – mogło wydawać się, że zawisło nad nim jakieś tragiczne fatum! Może kara? Przyszłość pokazała, że było wręcz odwrotnie, dwór był dopiero u progu rozkwitu. Wkrótce po pożarze rozpoczęto budowę nowej siedziby. Władze Gdańska doceniały rolę Dworu Artusa w życiu publicznym i postrzegały go jako ważny element układu politycznego. Nowy budynek wzniesiono na koszt miasta. Odbudowa dworu przez Radę była posunięciem mądrym i przemyślanym. Gdańska społeczność składała się w znacznej części z ludności napływowej, przybyszy w różnych krajów Europy i świata. Istnienie Dworu Artusa stwarzało znakomite warunki do wzajemnego poznania się, zacieśnienia kontaktów i wspólnego działania. Tworzyło się poczucie przynależności do jednej, gdańskiej wspólnoty. I tak więc w 1481 roku podano w nowym Dworze Artusa pierwsze piwo.

Bractwa

Nowością stało się tworzenie stowarzyszeń wśród bywalców i gości Dworu. Zaprzyjaźnieni uczestnicy siadywali przy jednej ŁAWIE. Stała się ona miejscem wspólnoty osób, które łączyło braterstwo. Na Dworze Artusa powstało siedem ław, a każda z nich zajęła określone miejsce, o które się troszczyła. Bogaty wystrój wnętrza Dworu zawdzięczamy właśnie fundacjom ław. Król Zygmunt III Waza pisał: „Odwiedzanie Dworu Artusa zobowiązuje bogatych i zacnych ludzi do ofiarowania pieniędzy dla upiększenia domu, co utrwalałoby pamięć o nich”.

U podstaw założenia ław legła idea pomagania ubogim. Jak mówiono – ławy istnieją po to, aby wspomagać ukochanych biednych. Działalność charytatywna była uzasadniona. W Gdańsku z wielkim bogactwem sąsiadowała wiejska bieda. Udzielano więc pomocy i wsparcia członkom ławy i ich rodzinom. Bractwo Św. Jerzego zakupiło przykładowo pomieszczenie w przytułku dla chorych na ospę, w którym leczono i pielęgnowano jej członków oraz podopiecznych. Pomagano sobie nawzajem w przypadkach losowych, korzystano z pomocy lekarskiej na koszt bractwa, udzielano sobie wzajemnie pożyczek, a opiekowanie się wdowami i noszenie na ramionach trumien po śmierci braci traktowano jako wielki honor. W obrębie bractwa przestrzegano statutu, występki groziły nakazem odejścia z ławy.

Świat bez kobiet?

Kobiety nie mogły praktycznie odwiedzać Dworu Artusa. Niekiedy tylko czyniły to w towarzystwie swych zacnych ojców lub mężów, co było honorem i wyróżnieniem - nie dla nich niestety, ale dla mężczyzny, który je przyprowadził. Gdańskie patrycjuszki marzyły o wizycie na Dworze Artusa, wszak obowiązywały tam wykwintne stroje i oryginalne fryzury. Cóż, kiedy tak rzadko można było w nim zagościć!

Król wszystkich pieców

Wnętrze Dworu otrzymało w 1545 r. niezwykłą ozdobę. 11 metrowy piec kaflowy – dzieło gdańskiego zduna – Georga Stelzenera. Nazwano go królem wszystkich pieców, gdyż składał się z pół tysiąca bogato zdobionych kafli. Po jakimś czasie trudno było wyobrazić sobie wnętrze Dworu bez jego imponującej sylwetki. Słynna pisarka Deotyma odwiedziwszy Dwór w 1858 r. pisała: „Byłam na Dworze Artusa i wracam z wyobraźnią jeszcze mocniej nastrojoną, niż kiedy wchodziłam. Dusza i ciało upierają się, aby to wszystko znajdować rozkosznym…”. Dwór Artusa był wyrazem rozkwitu kultury miasta i świadczył o tym, że Gdańskowi się powodzi!

Witaj królu! Żegnaj bracie!

Wewnątrz tętniło bogate życie towarzyskie i kulturalne, a na rozległym przedprożu odbywały się ceremonie powitań dostojnych gości. Ileż to razy burmistrz wraz z Radą wypatrywał pierwszych rycerzy królewskich orszaków, nadjeżdżających Traktem Królewskim, od strony Złotej Bramy! To właśnie na Długim Targu oczekiwał na króla tron. Na Dworze Artusa bawiono się, dyskutowano, tańczono…… a przed nim wykonywano wyroki śmierci. Jak pisał bowiem Huizinga – średniowiecze było epoką, w której w tej samej chwili wdychano zapach krwi i róż. Zaszczytu bycia ściętym przed Dworem Artusa dostępowali tylko najwyżsi rangą Gdańszczanie. Podczas egzekucji na Długi Targ wylegały tłumy.

Dawny blask…

Wieki XVII i XIX doprowadziły do stopniowego upadku Dworu. Odwiedziwszy go, jeden z poetów napisał:

Inaczej było tu przed laty
Wrzątkiem uczt kipiał Dwór Artusa
Huczały pieśni i wiwaty
Lamp płomień złocił biel obrusa
Dziś jeszcze pewnie, kiedy blada
W gotyckich oknach pełnia błyszczy,
Błądzi po sali dusz gromada...

Dla Gdańszczan Dwór stał się przybytkiem skłaniającym do marzeń o świetlanej przeszłości Gdańska i przedmiotem zadumy nad jego upadkiem... W marcu 1945 roku prześwietne miasto Gdańsk przestało istnieć. Runął również Dwór Artusa. W ruinach i zgliszczach utonęła jego potęga, świetność, bogactwo i splendor.

Lata powojenne to okres odbudowy Dworu jako obiektu muzealnego. Dziś ponownie zachwyca mieszkańców i przybyszy. Jak przed laty gości w swych progach znakomite osobistości, królów, prezydentów, polityków, artystów i twórców, odzyskuje swój dawny charakter i znaczenie. Jest miejscem wytwornych spotkań, zjazdów, konferencji, wernisaży, i uroczystych odczytów. Ta monumentalna, gwieździście sklepiona budowla jest miejscem nadawania odznaczeń i wyróżnień, między innymi godności Honorowego Obywatela Miasta Gdańska.

Dziś znów, jak przed laty, wznosi się w nim toasty – za Gdańsk – miasto nasze, prześwietną Rzeczpospolitą i bogatą, wspólną Europę.

....................................................

W 1997 roku na Konkursie Krasomówczym w Golubiu Dobrzyniu zajęłam II miejsce i dostałam nagrodę Gazety Pomorskiej prezentując tekst o Dworze Artusa, którego skrót właśnie Państwo przeczytali:) W finale opowiadałam o gdańskim likierze Goldwasser. Nigdy nie zapomnę radości z werdyktu jury, nagrody i emocji – miałam 21 lat! Pierwsze miejsce wówczas zajęła polska przewodniczka ze Lwowa.
Wszystkim, którzy pomogli mi się wówczas przygotować i trzymali kciuki – a wiem, że czytają iBedekera – serdeczne podziękowania!

Autorka: Magda Frączek - Kosko

Lektura uzupełniająca:)

Dwór Artusa - Kasia Czaykowska
Mityczny myśliwy Akteon wrócił na swoje miejsce - Ewa Kowalska
W Dworze Artusa ożyły modele okrętów - Ewa Kowalska
28 grudnia 1476 r. spłonął Dwór Artusa - Aleksander Masłowski

- Słyszałeś Kaziu? – Noc Muzeów dziś będzie.
- Jaka noc?
- Muzeów.
- A po co?
- No… żeby ludzie powychodzili z domów wreszcie, ciepło jest i długo jasno….
- Jak im w domu źle… to niech wychodzą… Mnie tam w domu dobrze - prawda Fafik, że nam jest dobrze? Niektórzy to latają - jakby domu nie mieli! Nie rozumiem – w jakim celu? Mam rację Fafiku? Jamnik wyciągnął się wygodnie na dywanie, a pan Kazimierz poprawił się na fotelu i zagłębił ponownie w lekturę Tygodnika Powszechnego. Pani Alicja westchnęła i wróciła do obierania gruszek. Kompocik będzie, jak przyjdą wnuki, to z chęcią wypiją. I goździków doda, żeby aromat był. Ciekawe, czy Basia nie zapomni obiecanej książki…
- A co to ma być ta - „Noc Muzeów” – i kto to wymyślił?
- No.. że wszystkie mają być otwarte dłużej i prawie za darmo mają być.
- Prawie za darmo?! To co to dla nich za interes?
- No taki właśnie, że jak dużo ludzi przyjdzie, to…
- Będą kolejki i tłok! Ja się tam już swoje w kolejkach nastałem! Za mięsem! Pamiętasz Alicja? Jak z krzesełkiem składanym chodziłem? I z Mietkiem na zmianę staliśmy - co za czasy! Co to były za czasy! Ale żeby człowiek musiał teraz z własnej woli do jakiegoś muzeum stać, a co to ja – dyżurny stójkowy jestem?
- Dyżurny stójkowy to już chyba nie – od lat zajmujesz miejscówkę! – zachichotała pani Alicja.
- I przecież ja tam wszędzie w tych muzeach już byłem! I w ratuszu raz byłem i na Westerplatte!
- Kaziu – ale w latach sześćdziesiątych – w technikum jeszcze! Przed maturą byłeś! Potem już nie chodziliśmy jakoś, bo Basia była mała, to gdzie z wózkiem się do muzeum tarabanić?
- A co to ja - turysta jakiś, żeby po muzeach latać? I to nocą? Co to, ja spać nie mogę?
- A no nie możesz Kaziu, właśnie, że ostatnio nie możesz! Po nocach w fotelu siedzisz, tylko te gazety czytasz. Nawet telewizji nie oglądasz!
- A bo same głupoty dają! Albo tańczą, albo śpiewają, a abonament człowieku płać! Wszędzie płacić trzeba…
- A widzisz, nieprawda – bo w Noc Muzeów pieniędzy nie biorą. Albo symbolicznie tylko. Tak blisko mieszkamy, to może…
- Nie będę z siebie wariata robił, przed muzeami jak dziwak jaki stał! I w tłoku się przepychał, No powiedz Alutka, czy ja Gdańska nie znam? Przecież tu mieszkam.
- No to co, że mieszkasz. Kiedy ostatnio byliśmy na spacerze? Na Długiej na przykład?
- No jak to kiedy – po maturze Basi byliśmy przecież - co moja siostra Czesia przyjechała i w coctailbarze też byliśmy wtedy. Na lodach. A gołębi było! Pamiętasz, jak leciały do nas? Cześce to na ramionach siadały, na głowie! Ptak - a wyczuje dobrego człowieka!
- Raczej drożdżówkę - co ją Cześka jadła! Ona tym ptakom to chyba całą pokruszyła… I ze dwie jeszcze dokupiła! Ech…. Ile to lat już Czesia nie żyje? Z sześć będzie, nie?
- W tym roku – osiem. Ech…. Leci ten czas, jakby kto go gonił… Dryń, dryń! Puk, puk!
- O - dzwonek – pewnie Basia! Z dzieciakami! O – i Marek też jest!
- Fafik, Fafik! Dzień dobry, cześć! Babcia, gdzie Fafik? Tu jesteś Fafiku! Gruby Fafik, gruby Fafik! Cześć grubasku, no co się tak cieszysz, co? Cześć mamuś, cześć tatuś! Dzień dobry mamo, ooo - cześć tato!
- Siadajcie kochani, siadajcie!
- Chodź mamuś do kuchni – coś ci opowiem i książkę Wałęsowej mam dla ciebie!
- Pamiętałaś! Ale gruba jest! Nie myślałam, że taka gruba! Ile czytania! I jakie zdjęcie na okładce ładne! A w środku tyle zdjęć!
- A wiesz mamuś, że Emilka to wczoraj….

tymczasem w pokoju

- A Wy co? W domu jak zwykle siedzicie, co? Ojciec to jak zwykle fotela pilnuje! Hehe! A tak ładnie jest, ciepło, ludzi na starówce pełno! Bartuś to się ostatnio pytał, kto to jest domator, to mu powiedziałem – hehe - to taki ktoś, kto w domu ciągle siedzi - jak nasz dziadek! Bo wy z mamą to ciągle siedzicie i…..
- My wcale nie siedzimy! – pan Kazimierz podniósł się z fotela - my w ogóle rzadko w domu siedzimy! Bardzo często gdzieś wychodzimy – a tak! Coś się tak zdziwił zięciu?
- A dokąd to ojciec niby tak często chodzi? Chyba po tę swą gazetę do kiosku na rogu? I dźwiga ojciec tę makulaturę! W dzisiejszych czasach takich płacht już nikt nie kupuje! Potem to ojciec gromadzi, a kurz się zbiera. Mówiłem, że mogę podłączyć wam internet, to wszystko na ekranie będzie ojciec miał!
- Na ekranie! Na ekranie! To nie to samo co….
- Kaziu, Marek! Przestańcie już! Kawy zrobiłam, a dzieci kompociku z gruszek napiją! Bartuś! Emilka! Zostawcie Fafika i chodźcie na kompocik!
- Kompocik? Gruszkowy? Dla mnie mama też naleje, bo ciepło, a pić się chce! Ooooo, dziękuję! No to dokąd ojciec tak ostatnio niby chodzi?
- A w różne miejsca chodzimy! A to na Długą na gołębie popatrzeć, a to na… na…. Te inne ulice, no! A to do Żurawia! O – do Żurawia też często chodzimy! A dzisiaj - to my się właśnie z mamą na Noc Muzeów wybieramy! Taki mamy plan! Od dawna taki mamy plan! Podaj mi no Basiu, filiżankę.
- Tatku, ale dziś to będzie tłok!
- No i co, że tłok? Zgubić się nie zgubię, bo Gdańsk znam! A przynajmniej człowiek się na ludzi trochę poparzy! A nie jak dziki w domu siedzi!
- Ale tatuś przecież nie lubi w kolejkach stać!
- Właśnie! Stale ojciec powtarza, że za mięsem się w komunie nastał, z wujkiem Mietkiem jeszcze! I przyrzekł sobie, że już nigdy..…
- E tam- za mięsem, za mięsem! Stałem i co z tego? Stało się, wielka rzecz – wszyscy stali! Ale już się nie stoi! A skoro już się nie stoi – to i postać czasem trzeba, hehe – a Wy - Marek nie idziecie na tę Noc Muzeów ? Coś ostatnio z Basią to chyba mało wychodzicie! Ciągle tylko dłubiesz w tym swoim komputerze!
- Tatku, Marek przy tym komputerze to pracuje! Ostatnio koduje w C ++ nowy driver!
- A mnie ostatnio to pani Lucyna pytała, czym zajmuje się zięć? To jej powiedziałem – hehe – że mój zięć to siedzi!:)
- No to będą plotki….

Noc Muzeów 2012 w Gdańsku

Seniorzy iBedekerowiczowie po 17 wyszli z domu, aby uczestniczyć w „Nocy Muzeów”. Zabrali ze sobą dzieci i wnuki. Fafik został z sąsiadką Lucyną. W następnym odcinku dowiemy się jak im się podobało:)

Autor: Magda Kosko - Frączek - nauczycielka, wykładowczyni, doktorantka, tłumaczka, przewodniczka, od niedawna mama Andrzejka, zwanego Dzidziuchem:)
Napisz do autorki: magda.kosko@wp.pl

Piątek jak zwykle zaczęłam od powolnego poruszania się w korku na ul. Armii Krajowej. Cierpliwie czekając na otwarcie Obwodnicy Południowej, czyli na moment zmniejszenia się ruchu na Trasie W-Z. Zwalniając w miejscu, gdzie policja rytualnie mierzy prędkość:), zastanawiałam się, dlaczego policjanci nie zadbają o bezpieczeństwo kierowców ustawiając się na pasie zieleni, zmniejszając tym samym wykonywanie nierozważnych manewrów pomiędzy pasami (szybkiego) ruchu.

Na Armii Krajowej ponownie kwitnie miłość:)

Wyjazd z ul. Szerokiej jest w godzinach szczytu utrudniony w powodu zwężenia jezdni na wysokości placu Dariusza Kobzdeja. Ci jednak, którzy znają powód owego zamieszania, ze zrozumieniem stoją w korku. Tu bowiem, na wspomnianym placu budowany jest obiekt tzw. pierwszej potrzeby:) Produkowane w Gliwicach szalety staną również przy Złotej Bramie i na ul. Szerokiej. Czy to zbliżającemu Euro 2012 zawdzięczamy taki luksus?:)

I znowu o policji:) Ilekroć mijam komisariat na ul. Piwnej, tylekroć się zastanawiam, w jakim celu w sercu historycznego centrum tak deficytowy towar jak parking jest zajęty przez sznur policyjnych samochodów. Ha! Z drugiej strony taka ilość pojazdów udowadnia, że nie można z całej ul. Piwnej uczynić deptaka, bo przecież pojazdy policyjne muszą dojechać do bazy. Logiczne? Logiczne!
A tak przy okazji ciekawa jestem, dlaczego Piwna ma być deptakiem (jak wróble ćwierkają) dopiero od 2 czerwca. A maj taki piękny, ruch turystyczny ogromny...

Skoro o turystach mowa. Na ulicy Chlebnickiej spotkałam jak zwykle uśmiechniętą przewodniczkę Annę Perz. Do słuchaczy mówiła po angielsku:)

Cieszą oczy od pewnego czasu nie zasłonięte reklamą (wydarzenia kulturalnego), potężne okna Dworu Artusa. Niestety, stan ten nie będzie trwał długo. Przynoszę złe wieści...  Pod koniec maja w północnych salkach Dworu zostanie otwarta wystawa zdjęć dokumentujących powstawanie stadionu piłkarskiego w Gdańsku. Muzeum Historyczne Miasta Gdańska postanowiło zasłonić jedno z ogromnych okien reklamą tego wydarzenia. Mój ból jest tym większy, że autorką wystawianych zdjęć jestem ja - osoba walcząca ze "szmatami" zasłaniającymi najciekawsze obiekty miasta. (Prawie) na nic się zdały moje prośby i błagania:) o zmianę sposobu reklamy. Doszło do kompromisu - zasłonięte zostanie środkowe, najmniejsze okno, i zgodnie z obietnicą organizatorów wystawy, na banerze nie będzie mojego nazwiska. Tyle utargowałam:) Wystawa będzie trwała do połowy września. Już dzisiaj na nią zapraszam i dziękuję Muzeum Historycznemu Miasta Gdańska za tak ogromne wyróżnienie mojego Pamiętnika Budowy Stadionu;)

Od pŁazikowej turystki www.plaziki.com, otrzymałam dzisiaj sms:
Rozbierają drewniany płot na Wyspie Spichrzów i stawiają znacznie ładniejszą siatkę.
Po chwili byłam na miejscu. Zielony las chwastów i kumkanie licznych żab nie pozostawiają u mnie wątpliwości - teren Wyspy Spichrzów przylegający do ul. Stągiewnej, powinien być zamieniony w użytek ekologiczny.
Zastali Gdańsk drewniany zostawili druciany - chciałoby się powiedzieć:)
[[Pokaż jako pokaz slajdów]]

Do grona bardziej i mniej lubianych piratów "urzędujących" w Gdańsku dołączyli dwaj kolejni. Bójcie się gdańszczanie i turyści:)

Na ulicy Sukienniczej oczarował mnie sposób zabezpieczenia auta przed kradzieżą. A może to tylko pomysł na zajęcie parkingu?

Po wyczerpującym spacerze proponuję chwilę wytchnienia. Fotel do Państwa dyspozycji:)

Merkuriusz - 24 lutego 2012 r.

Większości gdańszczan Brzeźno kojarzy się z urokliwą plażą, ale rzadko kto wie, że tu właśnie powstało pierwsze kąpielisko morskie na gdańskim wybrzeżu. Była to zasługa między innymi ojca Sopotu - Jerzego Haffnera. O tym, jaki los spotkał wypoczynkową infrastrukturę - molo, muszlę koncertową, halę brzegową, ogród i łazienki - opowie uczestnikom spaceru licencjonowana przewodniczka miejska - Ewa Czerwińska. Jej opowieść opartą na historycznych faktach związanych z dzielnicą, ubarwią legendy - a to o brzeźnieńskich krasnalach; a to o rybaku, który mógł zostać bogaczem; a to o diable wzburzającym Morze Bałtyckie; czy to o przekazywanej z pokolenia na pokolenie tajemnicy mieszkańców tej rybackiej przed wiekami osady.

Zapraszamy do zabawy i wspólnego poznawania miasta dzieci i młodzież z gdańskich szkół, a rodziców i nauczycieli zachęcamy nauczycieli do zainteresowania się projektem Gdańskie Miniatury - link.

Najbliższy spacer z iBedekerem śladami brzeźnieńskich legend i tajemnic odbędzie się 21 maja 2012 r.

Chętnych prosimy o zgłoszenia do dnia 13 maja (niedziela) z podaniem nazwy szkoły/placówki kultury/grupy nieformalnej, klasy, ilości uczestników, wybranej godziny oraz telefonu komórkowego i nazwisk osób, które będą towarzyszyć grupie dzieci i młodzieży, na adres e-mail punkt@ikm.gda.pl

...............................................................................................................................................................

Gdańskie Miniatury - Osiek
Gdańskie Miniatury - wzdłuż brzegu Motławy
Gdańskie Miniatury - Główne Miasto
Gdańskie Miniatury - Stare Miasto
Gdańskie Miniatury - Stare Przedmieście

 

Pierwsza prawidłowa odpowiedź na zagadkę fotograficzną, wpisana w komentarzu, będzie premiowana 1 punktem. Kolejne dwie osoby otrzymają po pół punktu. Osoba, która pierwsza nazbiera dziesięć punktów, otrzyma w prezencie książkę (w twardej obwolucie) "Przy obieraniu cebuli" Güntera Grassa. Książka będzie do odebrania na terenie Trójmiasta lub na koszt laureata wysłana pocztą w dowolne miejsce.

Pytanie: Z jakiej ulicy jest zrobione to zdjęcie?

Uwaga: komentarze są publikowane z opóźnieniem. Za prawidłową będę uznawać odpowiedź napisaną w trybie twierdzącym.

Punktacja:

Kamil S. - 9,5
Grzegorz S. - 8,5
Meg - 6
Roman - 5
Dariusz Słodkowski - 5,5
Wojtek Dziedzic - 3,5
Władzio S. - 3,5
Słowik 45 - 3
Andrzej - 3,5
Marta Antonina - 3
Grzegorz - 2
Inka - 2
Roko - 2
Lesiu - 1,5
daniel - 2
Tomek Nadolny - 1
Feldfebel - 1
Kasia - 1
Inga- 2
Rafał Obłuski - 1
Ewa Czerwińska - 1
Piotr C. - 1,5
Barbara - 0,5
Barbara Herman - 0,5
Paweł - 0,5
Bartosz Cicharski - 0,5
Artur J. - 0,5
Małgorzata - 0,5
Aleksander Masłowski - 0,5
Ola - 0,5
Jerzy - 0,5
Gosia - 0,5
Szymon - 0,5
Michał - 0,5
Piotrek - 0,5
ewa - 0,5
Krzysztof - 0,5
Krzysiek - 1
krzysztof - 0,5
Tomek - 0,5
Mateusz - 0,5
Karolina - 0,5
Barbara F. - 0,5

 

Czasem jednak – co przyznają sami nauczyciele – nie ma pomysłu dokąd pójść. Nie każda nauczycielka zna dobrze Gdańsk, nie każdy nauczyciel uczy historii. Na wynajęcie przewodnika (co byłoby najlepszym rozwiązaniem) nie ma finansowych szans. iBedeker pragnie Państwu dopomóc. Będziemy raz w tygodniu zamieszczać kolejną propozycję wyprawy. Co ważne – prawie bez żadnych kosztów. Wszystko przygotowujecie sami. To duża oszczędność, a jaka satysfakcja!
Zachęcamy do wyjść „z klasą”!

Cała władza w ręce uczniów

Z jakiej racji to nauczyciel ma być głównym organizatorem całej wycieczki? A szanowne uczennice i uczniowie przyjść na gotowe? I zaraz zacząć krytykować? Niedoczekanie! Czy my - nauczyciele – mało mamy pracy pod koniec roku? Niech wyprawy przygotowują sami uczniowie! Ma to same zalety. Młodzież czuje się współorganizatorem wyjścia. Jest współodpowiedzialna za atmosferę podczas wyprawy. Zdobywa dodatkowe punkty za aktywność (ocena z zachowania). A przede wszystkim – niech młodzi zobaczą, jak ciężko jest mówić do grupy, w której jeden słucha, dwóch wysyła smsy, pięciu chce iść na pizzę, a reszta nagle jest bardzo zmęczona! Niestety nie mogą się akurat położyć, to przynajmniej siadają gdzie się da, albo pokładają jeden na drugim. Wstajemy kochani! Pobudka! Na wyprawę biegiem marsz!

Uczniowie z Gimnazjum nr 26 w Gdańsku i z EMG in Neuenstadt am Kocher

Nasza pierwsza propozycja to kościół Mariacki w Gdańsku

Bazylika Mariacka, zwana często „koroną miasta Gdańska”, zadziwia swoim ogromem. Potężne mury i wieże wznoszą się wysoko nad panoramą Gdańska. Kościół jest pomnikiem kultury europejskiej najwyższej rangi. Historyczna wartość obiektów sztuki sakralnej przyciąga rokrocznie tysiące turystów z całego świata. Na szczególną uwagę zasługuje kopia obrazu „Sądu Ostatecznego” Hansa Memlinga, wysokiej klasy i wartości historycznej płyty nagrobne, rzeźba Pięknej Madonny Gdańskiej, Pieta oraz Zegar Astronomiczny.

Jak zorganizować klasowe wyjście do kościoła Mariackiego ?

Zadania uczniów

Rozdzielamy wśród uczniów następujące zadania (jedno zadanie dla jednego ucznia):

1. przygotowanie „metryczki kościoła” – ogólne dane (długość, szerokość, wysokość do sklepienia, wysokość wieży, czas budowy, kubatura itp.)
2. ogólna charakterystyka stylu gotyckiego
3. kościół od czasu reformacji był ewangelicki. Krótka charakterystyka protestantyzmu.
4. streszczenia najważniejszych legend związanych z kościołem: o Pięknej Madonnie Gdańskiej, Zegarze Astronomicznym, gotyckim Krucyfiksie, epitafium rodu Ferberów. Wszystkie legendy można znaleźć w książce S. Bogdanowicza „Legendy Mariackie”. Wybieramy przykładowo pięcioro uczniów, a każdy z nich ma sam znaleźć zadaną legendę i nauczyć się jej na pamięć tak, aby móc zaprezentować ją klasie.

Rola nauczyciela

1. Rozdzielamy zadania wśród uczniów. Można przygotować losy (tyle, ilu uczniów jest w klasie) z których niektóre będą zawierały zadania, a niektóre będą puste.
2. Dodatkowo przygotowujemy krótkie zadania, do rozwiązania w trakcie pobytu w kościele (mały konkurs na koniec - o tym później).
3. Pokazujemy uczniom kopię słynnego obrazu Hansa Memlinga – Sąd Ostateczny. Wcześniej znajdujemy ogólne informacje na temat obrazu.

Podziwiając obraz warto zwrócić uwagę młodzieży na następujące ciekawostki:

- u wrót nieba aniołowie rozdzielają zbawionym różne ubrania. Niektórzy otrzymują piękne szaty i nakrycia głowy biskupów, a inni prosty szary stój. Niesprawiedliwość i zróżnicowanie! Jest to niezbyt pocieszająca wizja braku równości – również w raju:)
- nikt ze zbawionych maszerujących do nieba nie interesuje się tym, co dzieje się z grzesznikami (najważniejsze, że ja jestem zbawiony:) )
- Hans Memling wśród wszystkich postaci umieścił dwie czarnoskóre osoby – sprawiedliwie, jedną po stronie zbawionych, drugą wśród potępionych. Niech uczniowie znajdą te postacie.
- u stóp archanioła warto zwrócić uwagę na ciekawą scenę – „próbę ucieczki”. Co znamienne – uciekającego grzesznika przytrzymuje inny potępiony, uniemożliwiając przejście na stronę zbawionych. (Wszystko według zasady – nie będziesz miał lepiej ode mnie...)
- kolejna ciekawa scena – walka o duszę. Tam gdzie rozpoczyna się łuk tęczy, anioł toczy walkę z diabłem o człowieka. Hans Memling nie rozstrzygnął rezultatu tej walki.

Przebieg wyprawy

Wchodzimy do kościoła, uiszczamy opłatę za wstęp – 2,50 złote od osoby (bilet ulgowy, łącznie z wieżą). Młodzież prezentuje przygotowane zadania. W przypadku legend podchodzimy oczywiście do odpowiednich zabytków. Potem prowadzimy uczniów do obrazu Memlinga.

Mały konkurs na koniec:

Wcześniej przygotowujemy karteczki z kilkoma zadaniami. Dzielimy uczniów na małe grupki – (3, 4 osobowe) i każdej grupie wręczamy kartkę z paroma pytaniami, np.:

1. Znajdź w okolicy Ołtarza Głównego płytę nagrobną Conradiego (fundatora i założyciela CONRADINUM), jak wyglądał jego herb? Proszę naszkicować go na kartce.
2. Znajdź obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej. Jaki element widzimy na dole obrazu?
3. Znajdź nagrobek rodziny Bahrów. Co miała w herbie ta znana gdańska rodzina?
4. Niedaleko figury Pięknej Gdańskiej Madonny wisi tablica poświęcona wybitnemu teoretykowi literatury niemieckiej. Jak się nazywał?
5. Pod organami znajduje się piękny witraż. Wytężmy wzrok i znajdźmy datę jego powstania i nazwę firmy, która go wykonała.

Zbieramy karteczki od grup, obiecujemy podać wyniki konkursu na najbliższej lekcji.

Wieża na koniec

Na koniec proponujmy klasie wejście na wieżę. Ma to być niespodzianka – w innym wypadku co pięć minut będą pytali: kiedy na wieżę?

W kolejnej części Szkolnej Zakładki – Oliwa, potem ZOO. Zapraszamy!

Autorka cyklu: MKF. Zdjęcia autorki.

W prawo od wieży dziesiąty kościół św. Olafa

Dziesiąty i ostatni kościół św. Olafa

Nowy kościół, o niezbyt harmonijnej, klasycystycznej bryle, z prawdopodobnie murowaną, krępą dzwonnicą, stanął na Szańcu Wschodnim, pomiędzy Bastionem Wiślanym, a Bastionem Furta Wodna Fortu Carré. Budowa, jak zanotowali skrupulatni kronikarze (albo księgowi) kosztowała 8493 talary. Pozbawiony szczególnego wyrazu zewnętrzny wygląd kościoła rekompensowało w pewien sposób wnętrze. Edith Boehnke w przewodniku po Nowym Porcie i Wisłoujściu wydanym w okresie międzywojennym opisuje jego dwa elementy, na które zwracano uwagę. Pierwszym była konstrukcja ołtarza, z kazalnicą ponad retabulum – rozwiązanie rzadkie, ale wcale nie unikalne, występujące bowiem od czasu do czasu w kościołach wzdłuż południowych wybrzeży Bałtyku i Morza Północnego. Drugą osobliwością był kształt głównego, wiszącego świecznika, który miał formę żaglowca, zapewne dość sprawnie wykonanego, skoro opisywanego jako "unoszący się" lub "szybujący". Tuż obok kościoła stanęła plebania – istniejący do dziś budynek, w którym mieści się wodny komisariat policji. Sam kościół nie przetrwał końca II wojny światowej i zniszczony został jak na razie ostatecznie, bowiem mimo istnienia jeszcze przez trzy powojenne dekady osady w Wisłoujściu, wraz z jej likwidacją ustała jakakolwiek potrzeba istnienia kościoła w pobliżu twierdzy.

Zamęt

O tym, że w Wisłoujściu był kościół, i że nosił dość egzotyczne wezwanie św. Olafa, słyszał każdy, kto zainteresował się w minimalnym choćby stopniu historią osady w cieniu twierdzy. Nieco wnikliwsze zainteresowanie napotyka jednak na spore przeszkody. Po pierwsze informacje o kościele są nader skąpe, po drugie na pierwszy rzut oka widać ich wewnętrzną niespójność. Przeliczywszy ilość kościelnych obiektów w Wisłoujściu opisywanych w polskojęzycznej literaturze, otrzymamy wynik oscylujący pomiędzy 1 a 3, rzadziej 4. Najczęściej mowa będzie o pierwszej kaplicy, zburzonej za czasów wojny z Batorym, o kościele, który spłonął w 1807 r. i o ostatnim, dziesiątym, zniszczonym w 1945 r. Czasami pojawi sie także ikonografia, ukazująca najczęściej ostatni, rzadziej któryś z poprzednich kościołów. Bardzo chętnie pokazywane bywa zdjęcie wnętrza, które ma jakoby przedstawiać zniszczony w 1945 r. kościół św. Olafa. Bardzo łatwo jest też zauważyć, że opisy, niezależnie od tego, czy cytowane i opatrzone przypisami, czy relacjonowane bez podania źródła, wykazują pewne podobieństwo formalno-merytoryczne.

Nitki "śledztwa" w sprawie źródeł informacji o kościele w Wisłoujściu zbiegają się nieodmiennie w jednym źródle: książce Wolfganga Deurera "Gdańsk i jego kościoły..." - bardzo cennej i przekrojowej publikacji o gdańskich budynkach sakralnych. W "oryginalnej", niemieckiej wersji książki, wydanej w 1996 r. w Niemczech, opis kościoła na Wisłoujściu zajmuje całych sześć linijek tekstu. Dowiadujemy się z niego o trzech kościołach – zgodnie z numeracją zaproponowaną w niniejszym tekście szóstym, dziewiątym i dziesiątym. Brak jakiegokolwiek materiału ilustracyjnego. Polska wersja książki, wydana w 2003 r. zawiera już opis zajmujący niemalże całą stronę uzupełnioną sześcioma ilustracjami. Z polskiego wydania dowiadujemy się, że kościoły na Wisłoujściu były cztery, ale W.Deurer sam zauważa sprzeczność pomiędzy ikonografią, a przytoczonymi przez siebie opisami, nie biorąc pod uwagę oczywistego w takim wypadku braku tożsamości budynków. Krótki i sprawiający wrażenie sporządzonego w pośpiechu opis czterech kościołów na Wisłoujściu zawiera ponadto niezbyt rzetelny cytat z dzieła Bartela Ranischa – autora podobnego opracowania z końca XVII w. - obarczony dodatkowo błędem transkrypcji (16 stóp szerokości, zamiast 60 jak napisał Ranisch). Szczytem dezinformacji, i to dezinformacji o doniosłych skutkach, jest jednak umieszczenie wśród ilustracji ukazujących kolejne widoki Twierdzy Wisłoujście z Kościołem św. Olafa zdjęcia jego rzekomego wnętrza.

Wnętrze kościoła w Sobieszewie, mylnie uznawane za wnętrze kościoła w Wisłoujściu

Na zdjęciu w książce W.Deurera widać barokowy wystrój wnętrza kościoła, z ołtarzem, kazalnicą, typową dla świątyń protestanckich galerią i charakterystycznym modelem okrętu zawieszonym u stropu. Podpis głosi: "Wnętrze z żyrandolem w formie statku". Przyglądając się tej sporych rozmiarów ilustracji z łatwością można zauważyć, że opis ołtarza kompletnie nie zgadza się z opisem z lat międzywojennych, zrelacjonowanym wyżej ("Dziesiąty i ostatni"). Ambona nie znajduje się bynajmniej nad ołtarzem, a na pierwszym planie wisi model żaglowca (żadna rewelacja na tle wystroju kościołów strefy hanzeatyckiej), który z całą pewnością nie nadaje się do umieszczenia na nim choćby jednej tylko świecy, nie mówiąc już o uczynieniu go źródłem oświetlenia wnętrza. Widać także wyraźnie półokrągłe zakończenie prezbiterium kościoła, podczas gdy ostatni kościół na Wisłoujściu był zakończony prosto zarówno od wschodu, jak i zachodu. Zachowany materiał ilustracyjny pozwala również stwierdzić, że miał prostokątne okna, na zdjęciu u Deurera widać natomiast ewidentnie okna zakończone pełnymi łukami. Skąd tyle rozbieżności? To proste – ilustracja w dziele Deurera przedstawia wnętrze nieistniejącego już kościoła w... Sobieszewie. Brak refleksji autora nad niezgodnością ilustracji z wszystkim co wiadomo o ostatnim Kościele św. Olafa jest to o tyle zaskakujące, że W.Deurer zna zarówno książkę pani Edith Boehnke, powołuje się na nią bowiem w przypisach, wie także jak wyglądał z zewnątrz, skoro zamieszcza stronę wcześniej stosowną ilustrację.

Ofiarą autorytetu W.Deurera padają niestety piszący o Wisłoujściu autorzy, przyjmujący z dobrodziejstwem inwentarza informacje zawarte w pięknie wydanej, grubej i poważnie wyglądającej książce "Gdańsk i jego kościoły...". W dobrej wierze, acz bezkrytycznie przepisują też błędny cytat z Ranischa. Zdarza się też nagminnie że posługują się zdjęciem wnętrza kościoła w Sobieszewie (co nie dziwi, biorąc pod uwagę jego urodę), podpisując je oczywiście: "Wnętrze kościoła w Wisłoujściu". Niektórzy, czując, że coś się nie zgadza, próbują ratować sytuację i korygują opis Edith Boehnke, zamieniając w jego tłumaczeniu wyrazy "ponad ołtarzem", na "obok ołtarza". W ten sposób z siłą popartej autorytetem plotki rozchodzą się błędne informacje, które oczywiście nie mają jakiegoś szczególnie fundamentalnego znaczenia dla znajomości i rozumienia historii Wisłoujścia czy całego Gdańska, ale domagały się od dłuższego czasu próby sprostowania. Ponieważ jednak, jak wiadomo, błędów nie robi tylko ten, kto nic nie robi, pozostaje liczyć na to, że deurerowska dezinformacja z czasem odejdzie do lamusa gedanistyki, podobnie jak liczne inne gdańskie mity historyczne.

Reasumując: W historii prawego brzegu ujściowego odcinka Wisły (obecnie Martwej Wisły) pojawia się co najmniej 10 obiektów sakralnych noszących wezwanie św. Olafa. Ich ostrożne zestawienie mogłoby wyglądać tak:

I: przed 1403 – 1433 – na ter. Dworu Palowego
II: po 1433 – pocz. XVI w. - na ter. Dworu Palowego
III: pocz. XVI w. - ok. 1576 – na ter. fortyfikacji "Domu Wisłoujście"
IV: po 1577 – 1656 – osada Wisłoujście
V: ok 1656 – 1671 – Szaniec Wschodni
VI: 1671 - pocz. XVIII w. - Szaniec Wschodni
VII: pocz. XVIII w. - 1734 – prawdopodobnie osada Wisłoujście
VIII: 1737-1789 – prawdopodobnie osada Wisłoujście
IX: po 1789 – 1807 – osada Wisloujście
X: 1823-1945 – Szaniec Wschodni

Jak widać z powyższego wywodu Kościół św. Olafa to obiekt z kategorii wędrownej. Tak się złożyło, że bliskość miejsc strategicznych, kluczowych dla bezpieczeństwa, dostatku i sprawnego funkcjonowania gospodarki Gdańska oraz kilkukrotne mocniejsze powiewy wiatru historii powodowały, że kaplica, a następnie kościół pod wezwaniem św. Olafa w Wisłoujściu pojawiał się i znikał, zmieniając przy okazji swoją lokalizację. Odległość od centrum Miasta i sąsiedztwo wielkiej twierdzy sprawiają, że rzadko staje się przedmiotem opisów i badań, wiadomo więc o nim bardzo niewiele. Ale warto pamiętać, że był, tym bardziej, że jeśli chodzi o dawność założenia, wśród gdańskich kościołów położonych poza fortyfikacjami miejskimi, wyprzedza go jedynie dawny kościół cysterski w Oliwie.

Dziesięć gdańskich kościołów Olafa cz. I

Dawna plebania, a za nią miejsce ostatniej lokalizacji kościoła św. Olafa

Autor: Aleksander Masłowski

Piłkarskie trofeum odwiedziło Gdańska w ramach Trophy Tour, podczas którego puchar odwiedza czternaście miast Polski i Ukrainy, współgospodarzy UEFA EURO 2012.
Puchar odwiedził pacjentów Kliniki Pediatrii, Hematologii i Onkologii Dziecięcej, zawitał na stadion PGE Arena Gdańsk, "wykąpał" się w wodach Zatoki Gdańskiej przy molo w Brzeźnie, przepłynął Motławą i wziął udział w paradzie na Głównym Mieście. Uroczystościom przyglądał się Zdzisław Piekut.

[Pokaż jako pokaz slajdów]

To była bardzo piękna niedziela. Słońce nie opuszczało nas niemal do ostatniej chwili, a kiedy spacer zbliżał się do końca - niebo zapłakało. Podobnie było podczas wędrówki po Starym Przedmieściu - wraz z ostatnimi słowami Aleksandra Masłowskiego - lunął deszcz.
Była nas całkiem pokaźna grupa. Rober Krygier - stały uczestnik iBedekerowych wypraw napisał na facebooku:

Liczyłem dwukrotnie, raz kiedy przekraczaliśmy Garncarską, ale tu ekipa szła gromadnie i trudno było porachować;) a po raz drugi, kiedy grupa skręcała ze Stolarskiej, między domami w kierunku bunkra przy Olejarnej. Wówczas było znacznie łatwiej, gdyż szły co najwyżej cztery osoby w szeregu. Tu naliczyłem 204 osoby, ale ponieważ kilku osób już nie było, to sądzę, że ogółem mogło się przewinąć z 220 osób.

Rozpiętość wieku uczestników spaceru była jak zwykle imponująca. Byli studenci Akademii Trzeciego Wieku i dzieci w wózkach, młodzież i młodzi rodzice. Jak zwykle sporo zakochanych...;) A'propos tych ostatnich [tytułem żartu] - zastanawiam się nad założeniem iBedekerowego biura matrymonialnego. We wtorek, 1 maja, będę miała wielką przyjemność być świadkiem pierwszego, iBedekerowego małżeństwa. Na ślubnym kobiercu staną Ania i Marcin. Zdjęcia z ich ślubu na pewno pojawią się na iB.

 

Serdecznie Państwu dziękuję za tak liczny udział w spacerze i dziękuję gdańskiemu oddziałowi Polskiego Zrzeszenia Inżynierów i Techników Sanitarnych. To była już druga wycieczka dofinansowana przez tę grupę entuzjastów. Pierwszy spacer śladami zabytków techniki odbył się w listopadzie 2011 r.

W ręce spacerowiczów z wielką przyjemnością oddałam upominki ufundowane przez sklep z pamiątkami Szafa Gdańska (komplet kubków gdańskich) i zespół Zagan Acoustic (dwie płyty "3:1")

Upominki i gadżety dla najmłodszych ufundowali: zegarmistrz z ul. Długiej, Urząd Marszałkowski Województwa Pomorskiego, firma Prywatna Promocja Trójmiasta, Centrum Hewelianum i Miasto Gdańsk.
Miłą niespodziankę sprawił pan Lucjan Mieczysław Parfianowicz - przyniesione przez niego wedlowskie cukierki cieszyły nie tylko dziecięce podniebienia;)
Serdecznie dziękuję wszystkim nosicielom: iBedekerowego parasola - Władysławowi Sudomir, megafonu - Grzegorzowi Fey i Czesławowi Saulskiemu, książki - Karoli Kucharskiej. Dziękuję Kaprowi Krzysztofowi z Gdańska za włączenie się w zabawy z najmłodszymi, rachmistrzowi Robertowi Krygierowi i całemu sztabowi fotografów. Dziękuję Aleksowi, Mirkowi, Julce i Gosi...;)

A sam spacer? Podobno Aleksander Masłowski jak zwykle wzniósł się na wyżyny. Zajęta najmłodszymi uczestnikami wędrówki, niestety nie miałam okazji go wysłuchać, ale na pocieszenie pewien sześciolatek mi powiedział:

- Eee, nudy ten pan opowiada;)

A dzieci? Oprócz typowej zabawy, czas zajęłam im mini grą miejską:

Już dzisiaj zapraszam Państwa na kolejny spacer, który odbędzie się 27 maja. Tym razem ponownie zawitamy w Dolnym Wrzeszczu. Będziecie Państwo z nami?
Zapraszamy - Rada Dzielnicy Dolny Wrzeszcz, Aleksander Masłowski i ja - Ewa Kowalska

 Film z fragmentami narracji cicerone opublikuję najpóźniej w przyszłym tygodniu.

[Pokaż jako pokaz slajdów]

Galeria zdjęć Krzysztofa Dolatko:
[[Pokaż jako pokaz slajdów]]

Galeria zdjęć Roberta Krygiera:

[Pokaż jako pokaz slajdów]

Galeria zdjęć Grzegorza Juwy
[[Pokaż jako pokaz slajdów]]

Galeria zdjęć Marty Krzyżowskiej:

[Pokaż jako pokaz slajdów]

Gdańskie Miniatury - cykl spacerów po Gdańsku skierowanych do dzieci i młodzieży, to marka na stałe wpisana do kalendarza gdańskich szkół, pragnących szerzyć wśród uczennic i uczniów wiedzę o tzw. małej ojczyźnie.

W kwietniowej wędrówce po Osieku i najbliższej okolicy wzięły udział:

Szkoła Podstawowej nr 23 w Gdańsku - kl. Va (opiekunki Aleksandra Stola, Ewa Białasiewicz)
Szkoła Podstawowa nr 16 w Gdańsku - klasa IIa (opiekunki Edyta Białecka i Katarzyna Pytel)
Gimnazjum nr 33 w Gdańsku - klasa Ib (opiekunki Jolanta Zawada i Danuta Kwieciak)
Akademickie Liceum Ogólnokształcące LINGWISTA - klasa IIa i IIb (opiekunowie Jakub Gaweł i Kinga Pokojska)
Milenka Chuk z Akademii Gdańskich Lwiątek i Magdalena Chuk
Szkoła Podstawowa nr 4 w Gdańsku (opiekunki Jolanta Kurowska i Katarzyna Nowopolska)
Szkoła Podstawowa w Baninie (opiekunki Katarzyna Burdzanowska i Grażyna Żołnowska

Przewodniczka Ewa Czerwińska opowiadała o Osieku i okolicach głównie przez pryzmat legend. Wśród najmłodszych uczestników i uczestniczek największe wzruszenie wywołała legenda o rybaku Kramsie i rusałce Radunicy. Oboje przeżyli razem wiele pięknych lat, lecz z powodu złamania przysięgi danej małżonce, rybak zmarł samotny i nieszczęśliwy. Ci, którzy nie mieli okazji wysłuchać legend z ust cicerone, mogą je znaleźć na stronie Instytutu Kultury Miejskiej.
Ale Osiek to nie tylko bajki i legendy. To również okrutna historia związana z rozpoczęciem II wojny światowej i prawdziwa opowieść o dziesięcioletniej dziewczynce Erwince Barzychowskiej, najmłodszej ofierze ataku hitlerowców na Pocztę Polską.

Click here to view the embedded video.

Nieodłącznym elementem Gdańskich Miniatur jest ostatnio losowanie gadżetów i upominków.  Tym razem radość dzieciom i młodzieży sprawili: Urząd Marszałkowski Województwa Pomorskiego, Centrum Hewelianum, zegarmistrz z ul. Długiej, firma Prywatna Promocja Trójmiasta i Instytut Kultury Miejskiej. Wszystkim sponsorom serdecznie dziękujemy, przesyłając uśmiech od gdańskich uczniów.

Następny spacer już maju. Zapraszamy szkoły do udziału w projekcie, a gdańskie firmy do sponsorowania tego niezwykłego przedsięwzięcia.

Szczególne podziękowania składam Magdzie Kolińskiej z Akademickiego Liceum Ogólnokształcącego LINGWISTA. Dziękuję za uczciwość:) Ewa Kowalska

[Pokaż jako pokaz slajdów]