Podczas spaceru przewodnik miejski przybliży historię miejsc Starego i Głównego Miasta, w których mieszkał i pracował Wielki Gdańszczanin. Spacer odbędzie się w ramach uroczystego zakończenia obchodów Roku Jana Heweliusza 2011.

Zbiórka uczestników o godz.: 12:00 przy pomniku Jana Heweliusza przed Ratuszem Starego Miasta. Czas trwania: 1,5 godziny. Udział jest bezpłatny.

Liczba miejsc jest ograniczona. Zgłoszenia będą przyjmowane do piątku 27.01 do godz.: 15.00 na adres: spacery@gdansk4u.pl oraz pod nr tel. (58) 721 32 77.
Przy zgłoszeniu należy podać liczbę osób chętnych do udziału w spacerze.

Tytuł: Śladami Jana Heweliusza - spacer
Lokalizacja: Pod pomnikiem Jana Heweliusza, ul. Korzenna, Gdańsk
Godzina rozpoczęcia: 12:00
Data: 2012-01-28

Zgodnie z prawem termin usunięcia plakatów wyborczych z ulic minął w nocy z 9 na 10 listopada 2011 r....

Trasa - 4 km, zbiórka przed Dworem Artusa w Gdańsku

Tytuł: Gdańsk powrócił do Macierzy - spacer
Lokalizacja: Dwór Artusa, Długi Targ, Gdańsk
Godzina rozpoczęcia: 10:30
Data: 2012-01-21

 Tytuł: Wykład - Zegar Pulsarowy Gdańsk 2011
Lokalizacja: Sala nr 300 Gmachu Głównego Politechniki Gdańskiej, ul. Narutowicza 11/12, Gdańsk
Godzina rozpoczęcia: 18:00
Data: 2012-01-10
Godzina zakończenia: 19:00

W grudniu 2007 roku byłam świadkiem przecinania wstęgi podczas otwierania części Trasy W-Z, łączącej ul. Jabłoniową z Kartuską na wysokości salonu Volvo. Dzisiaj postanowiłam dokonać "wizji lokalnej" parę godzin po włączeniu do ruchu, zakończonej przed czasem inwestycji. Wykonawcą ostatniego odcinka Trasy W-Z była firma Skanska, a inwestorem spółka miejska - Gdańskie Inwestycje Komunalne.

Narodziny GIKE - dzisiaj GIK

Tuż przed godziną czternastą wjechałam na Trasę W-Z od strony ul. Otomińskiej. Zaaferowana nowością starałam się nie widzieć bałaganu tradycyjnie panującego na budowie Węzła Karczemki. Być też może, że budowa jest pięknie oznakowana i bezpieczna, a ja po prostu jestem uprzedzona do GDDKiA - firmy, której szefostwo nie budzi mojego szacunku.

Węzeł Karczemki - list do dyrekcji GDDKiA o/Gdańsk

Click here to view the embedded video.

Wracając do sympatyczniejszego tematu. Jazda zza obwodnicy w kierunku centrum jest prawdziwą przyjemnością. Pusta, gładka i szeroka jezdnia aż zachęca do naciśnięcia pedału gazu. Ale hola, hola! Przekraczanie prędkości 80 km/h jest niedozwolone.

Powrót z centrum w kierunku obwodnicy jest już mniej przyjemny, a to z powodu sporego korka. Można go z góry "podziwiać" z wiaduktu Oko Saurona, łączącego starą ul. Kartuską z centrum handlowym przy obwodnicy. Utrudnienia w ruchu są spowodowane przewężeniem jezdni na węźle. Nie mam jednak wątpliwości, że najpóźniej w maju 2012 roku Trasa W-Z będzie na tej wysokości całkowicie drożna i ta myśl niezmiernie mnie raduje;)

Książę Wilhelm trafił do Gdańska z związku z objęciem dowództwa 1 Regimentu Brygady Przybocznej Huzarów. Na wieść o nominacji ruszyły poszukiwania odpowiedniej rezydencji dla następcy tronu. Wybór padł na położoną nieopodal koszar willę przy ówczesnej Hauptstrasse 98 (dziś al. Grunwaldzka 114).

Wynajęto ją od porucznika w stanie spoczynku Gustawa von Dippe zamieszkałego w Quedlinburgu (Saksonia-Anhalt), stąd spotykana niekiedy na starych pocztówkach nazwa „Villa Dippe”. Dwuletni okres służby księcia Wilhelma w Gdańsku upłynął w grudniu 1913 r. i para książęca opuściła Gdańsk. Willa, podobnie jak większa część zabudowy przy Grunwaldzkiej nie przetrwała pożogi roku 1945. Obecnie miejsce jej zajmuje dziś hotel Szydłowski, konkretnie jego część bliższa poczty.

Tekst poniżej jest tłumaczeniem artykułu, jaki ukazał się w tygodniku „Die Woche” w maju 1912. Jego lektura, zwłaszcza na wstępie wywoła zapewne uśmiech czytelnika, ale artykuł ma swój urok i wprost skrzy się kolorami. Tym bardziej zatem zapraszam czytelników iBedekera do przestąpienia bramy wjazdowej…

Wrzeszcz, o którym do tej pory wiadomo było niewiele więcej ponad to, że jest największym przedmieściem stolicy prowincji zachodniopruskiej i siedzibą garnizonu brygady Huzarów Śmierci, jeszcze niedawno nie mógłby sobie wyśnić, że przez noc ziści się sen bajkowej Różyczki i przyszły cesarz Niemiec na okres dwu lat znajdzie tu swój dom. Prawdopodobnie również żaden przechodzień nie rzuciłby okiem na prosty dwupiętrowy budynek z cegły z niewielkim ogródkiem od frontu, który dyskretnie dołącza się do szeregu domów przy Hauptstrasse, gdyby nie dwaj huzarzy z karabinami w ręku, którzy z powagą pełnią wartę obok ich budek strażniczych oskrzydlających wjazd. Dodatkowo jeszcze powiewający na dachu sztandar obwieszcza, że tu mieszka dziedzic tronu pruskiego.

Jeśli zewnętrzny wygląd jest bezpretensjonalny, to w przeciwieństwie do tego wnętrze willi przedstawia szczęśliwe połączenie staropruskiej oszczędności i prostoty z nowoczesnym, artystycznym gustem mieszkaniowym. Również ze wszystkich pomieszczeń przemawia przedkładanie prostych form w ich dekoracyjnym wyposażeniu.

Z przeszklonego podjazdu, gość dociera do wysokiej, przestronnej sieni utrzymanej w stylu gdańskim. W niej wieje prawdziwe gdańskie powietrze. Materiał, formy i barwy brzmią wspólnym, potężnym akordem. Ciężkie bogato rzeźbione meble w ciemnych barwach, rzeźby z brązu, gruby czerwony dywan, stare rzeźbione skrzynie, kominek z rzeźbioną ozdobą oraz herbem Gdańska tudzież szereg oprawionych starych rycin Ridingera z motywami hippicznymi dają całemu pomieszczeniu charakter artystycznej spójności i dostojeństwa oraz komfortu. Po lewej stronie sieni obok garderoby znajduje się pomieszczenie adiutanta. Stara drogocenna szafa w stylu Empire podnosi przytulność tego pomieszczenia, z którym to łączy się salon położony w kierunku ulicy i pracownia księżniczki.

Jasność i radość życia przemawiają z urządzenia salonu, z koloru jego mebli, dywanu i tapet. Oraz to, że u "książąt" szlachetna Pani Muzyka tworzy bardzo ważny moment radości życia, co udowadnia piękny fortepian, futerał skrzypiec, kilka mandolin, bałałajka oraz olbrzymi gramofon, służący jednak bardziej dla rozrywki dzieci księcia. Zapełniony regał z nutami pozwala na to, aby przez dzieła naszych wielkich twórców w dziedzinie muzyki wyciągać wnioski o wysokim guście artystycznym księżniczki. Bogata ozdoba z kwiatów ożywia przestrzeń pokoju w najwyższym stopniu. Ze stołu pozdrawia nas duża, przez Fritscha wymodelowana rzeźba z brązu, która przedstawia następcę tronu na koniu w mundurze kirasjerów z Pasewalku. Wielki żyrandol w stylu Empire z błyskotliwymi kryształowymi wisiorami pochodzi z zamku Freienwalde, i podobnie jak istotne wyposażenie został przejęty z zasobów pałaców królewskich. Delikatne akwarele wiszą na ścianach, na stołach i etażerkach stoją liczne fotografie a podpisy uwiecznionych umieszczone poniżej świadczą o ich wysokiej randze. Także również stary cesarz Austrii, podpisał się "Franciszek Józef" pod swoim obrazem, który to między fotografiami zajął w salonie szczególne miejsce.

Marzenie zapachu i wiosny w błękicie, zieleni, bieli oraz jasnym brązie fińskiego naturalnie polerowanego forniru z drewna brzozowego cechują roboczy pokój księżnej. Wnętrze, przez swoją delikatność oraz smak artystyczny, udowadnia, że poświęcono tutaj dużo czasu na obserwacje i studia, które ów gust uformowały. Określenie "szkatułka” nie oddaje tego w pełni. Jasne obicia przedstawiają wonny wzór z motywem bzów. W delikatnych stonowanych cennych porcelanowych wazach uśmiechają się chryzantemy, zaś na panelach znajdują się liczne słynne obrazy zwierząt wykonane na kopenhaskiej porcelanie.

Fotele w delikatnym odcieniu gołębio - niebieskim zapraszają do tego, aby na nich spocząć. Małe śliczne biurko, pokryte licznymi fotografiami jest utrzymane w delikatnych formach i ukazuje równocześnie jasnobrązowy fornir z drewna brzozowego.

Stojący obok biurka parawan, usiany licznymi rodzinnymi fotografiami nadaje temu miejscu intymny charakter. Wiszące na ścianach widoki morskie łączą się i harmonizują z ogólna kolorystyką pokoju utrzymaną przeważnie w błękicie.

Regał zawiera wiele cennych książek historycznych. Od południa na parterze łączy się z nim tak zwany "salon indyjski", który wygląda jak małe muzeum. Ale dobry smak nadał porządek jego skarbom w złocie, srebrze, kamieniu, brązie, jedwabiu, hebanie, itp. co powoduje, że pokój nie traci na swojej przytulności. Czerwone adamaszkowe powleczenia pomiędzy brązowymi dębowymi pilastrami ścian oraz stiuki na suficie, bogato przyozdobione złotem nadają niezwykle malowniczy ton rozlicznym żywo barwnym kosztownościom, które książę przywiózł ze swojej podróży do Indii.

Prawdziwym skarbem jest czteroczęściowy składany parawan z czarnymi obramowaniami i szarymi panelami z jedwabnym wypełnieniem, ozdobionym japońskimi haftami z motywami krajobrazowymi, dar od cesarza Japonii. W kosztownej złotej i srebrnej kasecie, znajduje się pergamin umieszczony na jedwabiu obszytym złotymi frędzelkami, który to cesarskiemu synowi przekazały stowarzyszenia z Kalkuty. Inna artystyczna srebrna kapsuła mieści w sobie dyplom doktorski, który to wręczył księciu, jako swojemu gościowi Uniwersytet w Kalkucie. Stara i nowa broń, obrazy olejne, wyroby tekstylne i ceramiczne, małe porcelanowe figurki jak również żywe kompozycje roślinne chętnie wiodą wspomnienia ku słonecznej i romantycznej krainie Buddy. W tych figurkach wraca prawie zawsze postać fundatora religii indyjskiej. Zdjęcia w ciężkich złotych ramkach przedstawiają indyjskie znakomitości z własnym podpisem w charakterystycznym dla języka angielskiego stromym piśmie i wiele opowiadają o poznawaniu kraju, ludzi oraz rządów w Indiach.

Wysoka w ciemnym kolorze utrzymana, prosto nakreślona boazeria, z wbudowanymi szafami na książki oraz siedzeniami okrąża gabinet następcy tronu, pomieszczenie proste i poważne, któremu wygodna narożna sofa daje wyjątkową przytulność. Liczne fotografie, między innymi cesarza, listy, formularze telegramów, ołówki, kartki i papiery pokrywające biurko świadczą o szeroko prowadzonej korespondencji.

Dyktafon udowadnia, że następca tronu posługuje się tym nowym sposobem dyktowania listu. Na kominku z piaskowca z jego artystycznym kowalskim wykończeniem wisi oryginalne dzieło Adolfa Clossa z motywem wojskowym z czasów, gdy w środowisku żołnierskim królował harcap. Kiedy książę podnosi oczy znad biurka widzi przed sobą przy kominku pełny życia marmurowy posąg swojego najstarszego syna który wyszedł spod artystycznej ręki Pagelsa. Widok przez szklane drzwi regałów bibliotecznych pokazuje, że następca tronu śledzi z zainteresowaniem nowości wydawnicze współczesnej literatury. Zasadniczo jednak grube tomy świadczą o jego studiach historycznych i wojenno-historycznych. Sądząc po gazetach wydaje się też, że lektura rubryk sportowych wzbudza u księcia szczególne zainteresowanie.

Z gabinetu, przez mały ogród zimowy urządzony w przeszklonej werandzie, dociera się do obszernej jadalni. Tu panuje podobna atmosfera jak w sieni. Potężne meble w stylu gdańskiego baroku harmonizują z ciemną boazerią na ścianach, ze starożytnymi mosiężnymi obiciami oraz lampami.

Bogato rzeźbiony kredens ozdobiony scenami z narodzin Chrystusa pochodzi z zamku Stolzenfels w Koblencji. Oszklone wahadłowe drzwi prowadzą na wielki taras, wyposażony w meble z trzciny, z którego schody prowadzą do parku. Obok jadalni znajduje się małe pomieszczenie, w którym znajduje się winda służąca do transportu potraw z położonej w piwnicy kuchni. Nieopodal, za korytarzem, znajduje się jeszcze niewielki służbowy pokój z umieszczoną tu centralą telefoniczną. Pokój ten posiada dodatkowe, osobne wejście. O ile pomieszczenia na parterze służą celom mieszkaniowym i towarzyskim, to na piętrze ulokowano prywatne apartamenty. Z górnego korytarza, w którym stoi piękna rzeźbiona barokowa szafa pochodząca z miejskiego zamku w Poczdamie, wykorzystywana przez następcę tronu jako szafa na płaszcze, idąc na prawo dociera się do wspólnej sypialni której okna wychodzą na park.

Książęca sypialnia, jasne pomieszczenie utrzymane jest w zwiewnym stylu angielskim, zaś tapety pokazują nam radosny, kolorowy motyw różany. Obok znajduje się garderoba księżniczki - symfonia różu i kości słoniowej. Przebieralnia księcia położona jest po przeciwnej stronie sypialni i ozdobiona jest angielskimi tapetami z surowego włókna w kolorze brązu hawańskiego które ożywiają rozmaite, stworzone prawdziwie artystyczną ręką, wizerunki koni. Elegancki i nowoczesny pokój wyposażony jest w meble z wikliny. Przedni front pierwszego piętra mieści pokoje książąt i ich wychowawczyń, proste, jasne, przestronne pokoje z nowoczesnymi tapetami, szerokimi fryzami i sufitami pomalowanymi na biało. Po prawej stronie wspólnego pokoju zabaw znajduje się pokój księcia Huberta, który przypadnie również dla Fryderyka, najmłodszego, niedawno co urodzonego księcia. Po lewej przylega doń pokój angielskiej guwernantki, przełożonej pokoju dziecinnego, dalej znajduje się wspólna sypialnia starszych synów, książąt Wilhelma i Ludwika Ferdynanda. Pokoje książąt są ozdobione są licznymi obrazami artystycznymi, odpowiadającymi dziecięcej fantazji. Na poddaszu są urządzone garderoby oraz pokoje dla służby. W piwnicy znajduje się przestronna kuchnia wyłożona niebieskimi i białymi kafelkami, elektryczny ekspres do przyrządzania kawy, komora dla sreber stołowych, a także jadalnia dla personelu. Skromność, a mimo to gustowna prostota domu książęcego we Wrzeszczu, odzwierciedla we wszystkich pomieszczeniach prosty i serdeczny sposób bycia pary książęcej, która szturmem zdobyła sobie sympatię całego społeczeństwa.

S. Lewinson

Tłumaczenie: Grzegorz Fey i Irena Becker

Podczas wykładu będzie można dowiedzieć się o historii tego miejsca oraz o prowadzonych pracach archeologicznych i ich efektach.

Teren, na którym powstanie Muzeum II Wojny Światowej położony jest pomiędzy ulicami: Wałową, Sukienniczą, Starą Stocznią a Kanałem Raduni.

Obszar został włączony w założenie obronne zamku wzniesionego przez Krzyżaków w miejscu dawnego grodu książęcego, przekształcając je w przedpole warowni, oddzielone od lądu twierdzami i fosami. Od połowy XV w. istniała tu jedynie skromna siedziba cechu wiadrowników. Po drugiej stronie fosy znajdował się teren tzw. Brabancji (Brabank). W połowie XVII w. okolica uległa znacznemu przeobrażeniu. Przekopano nowe koryto końcowego odcinka Kanału Raduni, który od tej pory uchodził do Motławy, a nie do Wisły. W efekcie tego, teren „Wiadrowni” ograniczył się do małej, trójkątnej wyspy, której kształt wpłynął na układ urbanistyczny tego obszaru miasta. Do połowy XIX w. zasypano resztki fosy zamkowej. Na układ drogowy składały się ulice: Wiadrownia, Stara Stocznia, Piekary, Wielka (Grosse Gasse), Mała (Kleine Gasse), Kowale (Schmiedegang).

Zagospodarowanie omawianego terenu sięga okresu późnego średniowiecza. Regularna zabudowa wystąpiła na tym terenie dopiero od XVIII w. Jedynym źródłem, ukazującym dokładny przebieg podziałów parcelacyjnych, jest tzw. Plan Buhse'go z lat 1866-1869. Zabudowa w miejscu przyszłej siedziby Muzeum, choć murowana, była uboga w formie, zamieszkana przez niezamożną część ludności. Między rokiem 1942 a 1944 na terenie tym wzniesiono lekki schron przeciwlotniczy, który istnieje do dnia dzisiejszego. Po zniszczeniu miasta w 1945 r. teren został w znacznym stopniu przeobrażony. Z istniejącego układu ulic przetrwała jedynie Stara Stocznia. Reszta dróg uległa likwidacji po utworzeniu zajezdni autobusowej i skwerów.

Wstęp na spotkanie jest wolny

Tytuł: Gdańska Wiadrownia - dzieje nieistniejącej dzielnicy
Lokalizacja: Hotel Scandic, ul. Podwale Grodzkie 9, Gdańsk
Godzina rozpoczęcia: 17:00
Data: 2011-12-15
Godzina zakończenia: 18:00

W ubiegłym miesiącu miejska instytucja kultury Gdańsk 2016 i iBedeker zaprosiły uczniów gdańskich szkół na spacer szlakiem legend Starego Przedmieścia. Ze wspólnej zabawy w poznawanie tajemnic miasta skorzystało ponad 160 osób.

Relacja ze spaceru po Starym Przedmieściu

Kolejną propozycją organizatorów Gdańskich Miniatur jest odrywanie tajemnic i zakamarków Starego Miasta - jednej z najstarszych dzielnic Gdańska, przez wielu niesłusznie kojarzonej z fontanną Neptuna, zdobiącą Główne Miasto. W historycznej przestrzeni, ograniczonej ulicami Podwale Staromiejskie, Podwale Grodzkie i Wałową, pyszni się urodą kościół św. Katarzyny, zadziwia historią kościół św. Brygidy, szacunek budzi ceglana bryła Wielkiego Młyna, a spoczywająca na pomniku postać Jana Heweliusza zaprasza do wnętrza Ratusza Staromiejskiego, w którego piwnicach niegdyś astronom przechowywał piwo. Owiana legendami dzielnica warta jest bliższego poznania...

Najbliższa okazja do wzięcia udziału w grze miejskiej Gdańskie Miniatury, nadarzy się 14 grudnia w godzinach (do wyboru) 10, 11.30 i 13. Bezpłatne wycieczki będą się zaczynały na placu przed kościołem św. Brygidy w Gdańsku, przy ul. Profesorskiej 17. Konieczne jest wcześniejsze zgłoszenie udziału.

Wszystkie gdańskie szkoły otrzymały z biura Gdańsk 2016 zaproszenie do udziału w zabawie. Sposobem na nauczenie dzieci historii Gdańska może być nauka w szkolnej ławce, może też być wspólne wyjście, spacer i zabawa.

Zaproszenie miejskiej instytucji kultury Gdańsk 2016:

Gdańskie Miniatury to trwający od trzech lat projekt edukacyjny, konkurs i doskonała zabawa dla uczniów, którzy pod opieką nauczycieli odkrywają niezwykłe miejsca w naszym mieście i związane z nimi postacie dawnych gdańszczan.

www.gdansk2016.eu

Wystarczy w formularzu na stronie organizatora- Instytucji kultury Gdańsk 2016 odpowiedzieć na zadane w grze konkursowe pytania, aby wygrać nagrody. W tym semestrze proponujemy tematykę gdańskich legend, które wpisały się w barwną historię i kulturę Gdańska.
Po Starym Mieście oprowadzi Was profesjonalna przewodniczka Ewa Czerwińska, która w ciekawy sposób, z zabawami, wprowadzi uczestników i uczestniczki w świat gdańskich zabytków i legend. Jest to niezwykła okazja, by zapoznać się z historią nadmotławskiego grodu.

Informacje o trasie - www.gdansk2016.eu.
Dodatkową atrakcją dla uczestników spaceru jest obecność podczas wyprawy dziennikarki portalu iBedeker Ewy Kowalskiej. Z wydarzenia powstanie relacja, fotoreportaż oraz film. Wystąpią w nim uczniowie i uczennice Państwa szkoły/ośrodka kultury/grupy nieformalnej.

W związku z obecnością mediów podczas spaceru informujemy, że wzięcie udziału w zabawie jest traktowane jako wyrażenie zgody na publikację wizerunku Państwa kadry pedagogicznej, opiekunów i podopiecznych.

Nauczyciele otrzymają od organizatorów pełną informację o Gdańskich Miniaturach oraz o grach miejskich organizowanych przez Gdańsk 2016 i portal iBedeker.

Prosimy o potwierdzenie udziału do dnia 9 grudnia (piątek) z podaniem nazwy szkoły/ placówki kultury/grupy nieformalnej i ilości uczestników, wybranej godziny oraz telefonu komórkowego i nazwisk osób, które 14 grudnia będą towarzyszyć grupie dzieci i młodzieży, na adres e-mail anna.urbanczyk@gdansk2016.eu.

Organizatorzy informują, że zapewniają przewodnictwo po Starym Mieście. Nie zwalnia to Państwa z obowiązku zapewnienia osobom nieletnim opieki zgodnej z obowiązującymi przepisami prawa.
Decyduje kolejność zgłoszeń. Organizatorzy zastrzegają, że w przypadku dużej frekwencji, nie zakwalifikują części grup, o czym poinformują przed 14 grudnia drogą e-mailową.
Organizatorzy zastrzegają, że w przypadku dużej ilości zgłoszeń na wybraną godzinę, będą w konsultacji z grupą zapraszać Państwa na inną porę.

Organizatorzy Gdańskich Miniatur:

Instytucja Kultury Gdańsk 2016, Anna Urbańczyk, ul. Długi Targ 39/40, 80-830 Gdańsk, tel. 0 58 778 62 76, anna.urbanczyk@gdansk2016.eu, www.gdansk2016.eu
Portal iBedeker

Tytuł: Gdańskie Miniatury - poznaj Stare Miasto przez pryzmat legend
Lokalizacja: Plac przed kościołem św. Brygidy, ul. Profesorska 17, Gdańsk
Godzina rozpoczęcia: 10:00
Data: 2011-12-14
Godzina zakończenia: 14:00

Wielka choinka zawitała na Długim Targu po godz. 15. Pierwsze wrażenie, jakie na mnie zrobiła, było fatalne - jest stara, żylasta i zasuszona. Jak mówi komunikat prasowy Miasta Gdańska, jest najwyższą jak dotąd żywą choinką ustawianą na święta w Polsce, na pewno jednak nie najładniejszą.

- Proszę się nie martwić - zwrócił się do mnie Michał Adamczyk, artysta z Długiego Targu. - W ubiegłym roku do głównego pnia doczepiali gałęzie przywiezione z lasu, być może i w tym roku tak zrobią. Będzie ładnie - pocieszał mnie.

Mam nadzieję, że implanty rzeczywiście uratują honor Gdańska. Oby jednak drzewko po operacji plastycznej nie wyglądało jak... Dolly Parton;)

A co dobrego? Choinka pięknie pachnie, naprawdę pięknie.

O tym, jak będzie ozdobiona gdańska choinka

Towarzystwo Budownictwa Społecznego "Motława" sp. z o. o. miało w tym miejscu zbudować "Kamienicę przy Młynie" - tak głosiły dwa pokaźne billboardy, ustawione na działce. Dzisiaj po zarośniętej chwastami potężnej kałuży nie ma już śladu, podobnie jak po reklamie umieszczonej na billboardach.

Czyżby działka miała zmienić przeznaczenie? Okoliczni mieszkańcy, których zapytałam o przyszłość tego atrakcyjnie położonego kawałka ziemi, zgodnie odpowiadają, że sami są zdziwieni zmianami, z radością konstatując zasypanie dziury.

Mnie jednak temat bardzo ciekawi. Czy ktoś z Państwa/Was ma jakieś informacje dotyczące planów zagospodarowania byłej już dziury w sercu miasta?