Studenci Uniwersytetu Trzeciego Wieku i ich przyjaciele

Twierdza Gdańsk jest kolejnym miejscem, które przewodnik turystyczny Piotr Mazurek z Towarzystwa Przyjaciół Gdańska, postanowił pokazać studentom Uniwersytetu Trzeciego Wieku i innym miłośnikom miasta. Zapraszamy:

Click here to view the embedded video.

Druga część spaceru

Click here to view the embedded video.

Tytuł:

Nadbałtyckie centrum Kultury zaprasza na spotkanie z Andrzejem Januszajtisem i Gdańskimi Żurawiami

Dwór Artusa

Działka, na której został zbudowany Dwór Artusa, do 1344 r. należała do gdańskich dominikanów. Kiedy powstawało 'nowe', czyli dzisiejsze Główne Miasto, tereny dominikańskie znalazły się w jego obrębie. Równie nowa jak miasto władza, w osobach braci w białych płaszczach i samorządu miejskiego, bardzo niechętnie widziała własność mnichów  w granicach tworzącego się organizmu. W jaki sposób przekonano dominikanów by odstąpili Gdańskowi swoje tereny przy późniejszym Długim Targu – tego nie wiadomo. Wiadomo natomiast, że 27 października 1344 r. podpisano stosowną umowę, którą w cztery lata później zatwierdził wielki mistrz Heinrich Dusemer. Dopiero wówczas przystąpiono do wznoszenia kosztownej i reprezentacyjnej budowli, jaką miał się stać Dwór Artusa.

Budowa rozpoczęła się nie wcześniej niż w 1348 r. i trwała prawdopodobnie dwa lata. Już w literaturze z 1350 roku dwór wspominany jest jako wzniesiony, a pierwszy obiekt został sfinansowany przez osoby prywatne. Na pewno w łożeniu na inwestycję brał udział późniejszy gdański burmistrz Johann Walrave. Wszystko wskazuje na to, że jej fundatorami byli członkowie elitarnego Bractwa św. Jerzego - stąd na określenie dworu funkcjonowały równolegle dwie nazwy: Dwór Artusa i Dwór św. Jerzego. Dzisiejszy Dwór (Strzelnica) św. Jerzego, wówczas jeszcze oczywiście nie istniał. Relacje z połowy XIV w. mówią o dworze jako o jedynym murowanym budynku w mieście.

Jak wyglądał ów pierwszy dwór nie wiadomo. Nie istnieje żaden bardziej szczegółowy opis budynku, a tym bardziej żaden jego wizerunek. Sięgał zapewne podobnie głęboko, jak dzisiejszy, czyli niemalże po ulicę Chlebnicką, wówczas nazywaną "Piekarską". Przyjmuje się też, że był węższy o jedną trzecią, brakowało mu więc części tworzącej wschodnią nawę dzisiejszej hali. O wystroju także nie wiadomo praktycznie nic. Zakładać można, że jeśli w ogóle pojawiały się jakieś ozdoby, to daleko było im do niewiarygodnego przepychu, z jakim dwór został udekorowany na przestrzeni wieków.

Życie dworu

Początkowo budowla służyła tylko członkom Bractwa św. Jerzego, a poza nimi w dworze mogły się pojawiać jedynie osoby o statusie gości bractwa. Miało się to zmienić jeszcze w XIV w., kiedy do korzystania z dworu dopuszczono ogół kupiectwa, co było tym łatwiejsze, że niezwykle elitarny charakter bractwa powodował spadek ilości członków. Było to efektem zmian w miejskiej gospodarce oraz dochodzeniem do znaczenia i władzy kupców w ogólności, łącznie z tymi, którzy nie kwalifikowali się na członków Bractwa św. Jerzego. Nie znaczy to oczywiście, że do dworu mógł przychodzić każdy. Z korzystania z dobrodziejstw mieszczańskiej siedziby wykluczeniu byli, niezależnie od posiadanego majątku - rzemieślnicy; szynkarze; kramarze; pracujący za pensję; małżonkowie kobiet o wątpliwej reputacji, a także prowadzący handel z obszarami obłożonymi przez Zakon handlowym embargiem i ci, których kupiecka renoma uległa nadszarpnięciu. Z czasem wprowadzono dla uprawnionych do korzystania z dworu census dochodów, nie zmieniając grona wykluczonych bez względu na uzyskiwany dochód.

Bardzo rygorystyczne były przepisy porządkowe pierwszego Dworu Artusa. Zabronione były kłótnie z użyciem obraźliwych zwrotów, a w razie ich zaistnienia, oponentów zawieszano w prawie do korzystania z dworu, do czasu zawarcia zgody. Czynna napaść mająca miejsce w dworze, skutkowała całkowitym wykluczeniem z grona jego użytkowników. Zabronione było wnoszenie do dworu broni dłuższej niż jeden łokieć (ok. 60 cm) oraz uprawianie na jego terenie gier hazardowych.

W niedziele i dni świąteczne podwoje dworu otwierały się już w porze obiadowej, w dni powszednie dopiero wieczorem. Znak, że czas udać się do dworu dawał specjalny dzwon zwany "piwnym". Ten sam dzwon, dwie godziny przed północą, sygnalizował czas udania się na spoczynek. W dworze pito piwo, urządzano świąteczne uroczystości, fetowano specjalnych gości, w tym raz do roku Radę w pełnym składzie.

Personel służebny dworu liczył jedenaście osób. Uzupełniał go czteroosobowy zespół muzyczny. Zarząd nad całością sprawowało dwanaście osób tzw. starszyzny. Ci odbywali regularne posiedzenia w czasie, kiedy dwór był zamknięty dla swoich normalnych bywalców, decydując o wszystkich sprawach związanych z jego funkcjonowaniem, w tym również sprawując funkcję sądu koleżeńskiego względem osób naruszających dyscyplinę. Oni również określali okoliczności pozwalające na pojawianie się w dworze kobiet, normalnie nie mających wstępu do męskiego świata kupieckiej elity.

Elita ta była jednak niedostatecznie elitarna dla pierwotnych właścicieli i budowniczych dworu. Dlatego też w miarę jak do udziału w korzystaniu z obiektu dopuszczani byli coraz to nowi mieszczanie, członkowie Bractwa św. Jerzego izolowali się coraz bardziej. Wreszcie przenieśli się do przylegającego do dworu od strony ratusza mniejszego budynku, nazywanego odtąd "małym dworem", który dzielili z kolegium ławniczym. Odtąd coraz rzadziej pojawiali się w "dużym" dworze. Pozostali bywalcy nie tworzyli jeszcze żadnych formalnych grup. W "starym" dworze nie istniały jeszcze tak charakterystyczne później "ławy", czyli podział uczestników piwnych libacji na korporacje.

Dramat

W nocy z 27 na 28 grudnia 1457 r., a więc raptem w niecałe cztery lata po przepędzeniu z Gdańska Krzyżaków, wybuchł we dworze pożar, który strawił go niemalże doszczętnie. Walący się szczyt zabił bliżej nie znaną liczbę ludzi, zapewne próbujących gasić ogień. "Mały dwór" uniknął zniszczenia, ale przetrwał zaledwie kilka miesięcy, bowiem spłonął w kwietniu następnego roku. Tak wraz z czasami krzyżackimi odszedł w przeszłość klejnot krzyżackiego Gdańska, a kiedy w tym samym miejscu powstał nowy dwór, był już inny, bo inne było miasto, inna sytuacja polityczna, inni też, choć nie do końca, byli jego nowi użytkownicy.

Autor: Aleksander Masłowski

Piotr Mazurek

Click here to view the embedded video.

Zwiedzanie kościoła cz. II

Uczestnicy wycieczki

Spacery z Piotrem Mazurkiem - licencjonowanym przewodnikiem po Trójmieście

Od lewej: Henryk Krawczyk, Edmund Wittbrodt, Anna Świderska, Wiesław Bielawski, Marek Bumblis

Modele okrętów w Dworze Artusa są niezwykle cenną kolekcję. Niestety, wisząc wysoko ponad posadzką, nie stanowiły należytej atrakcji dla zwiedzających. Dyrektor MHMG Adam Koperkiewicz i kierownik Dworu Artusa Edward Śledź szukali sposobu na bezpieczne przybliżenie ich do oczu zainteresowanych. I oto pomocną rękę wyciągnęli do nich inżynierowie z Politechniki Gdańskiej, dzięki którym powstały urządzenia umożliwiające opuszczanie modeli na wysokość umożliwiającą dokładną ich obserwację. Autorem projektu jest Anna Świderska, która wykonała go jako pracę dyplomową, pod okiem prof. Edmunda Wittbrodta.

W minioną środę odbyła się uroczystość, podczas której rektor Politechniki Gdańskiej Henryk Krawczyk, dyrektor Muzeum Historycznego Miasta Gdańska Adam Koperkiewicz, vice prezydent Wiesław Bielawski oraz prof. Edmund Wittbrodt podpisali stosowny dokument przekazania urządzeń, stanowiących dar uczelni dla muzeum. Modele płynnie spłynęły na linach ku posadzce i natychmiast skupiły na sobie wzrok gości, uczestniczących w tym niezwykłym "wodowaniu".

Mityczny Akteon wrócił na swoje miejsce

Click here to view the embedded video.

[Pokaż jako pokaz slajdów]

Tytuł:

Muzeum Historyczne Miasta Gdańska zaprasza na uroczystość przekazania i uruchomienia urządzeń opuszczających modele okrętów.

Informacja ze strony Muzeum Historycznego Miasta Gdańska:

Mechanizm przygotowany przez Politechnikę Gdańską powinien zapewnić najbezpieczniejsze i najlepsze dostosowanie kolekcji do potrzeb ekspozycyjnych.

Modele żaglowców z Dworu Artusa stanowią najcenniejszą tego typu kolekcję w Polsce i jedną z najciekawszych w Europie. Historyczna lokalizacja modeli zawieszonych na stałe w tym wnętrzu na wysokości ponad dwóch metrów nad posadzką uniemożliwia dokładną obserwację wielu detali oraz wyobrażenie sobie ich rzeczywistych proporcji. Stała ekspozycja modeli na poziomie wzroku jest niemożliwa ze względu na reprezentacyjną funkcję Oddziału Dwór Artusa i często organizowane w tej przestrzeni imprezy masowe. Dlatego Muzeum zdecydowało się na montaż mechanizmu elektrycznego, który umożliwi przemieszczanie modeli w układzie pionowym. Dowolne opuszczanie i podnoszenie modeli ułatwi dokładną ich obserwację, zarówno zwiedzającym, jak i młodzieży szkolnej uczestniczącej w programie edukacyjnym. Ponadto ułatwi to przeglądy i konserwację obiektów.

Dobiegają końca prace renowacyjne i adaptacyjne w Centrum św. Jana Nadbałtyckiego Centrum Kultury w Gdańsku.

Glazurowane dwukolorowe parapety, bogate zdobienia freskowe na zwieńczeniach filarów i ścianach bocznych, bajecznie kolorowa kaplica św. Ducha przy głównym wejściu, wentylacja grobowca donatora świątyni Zachariasza Zappio oraz tajemniczy napis na ścianie przy wieży to niespodzianki, które ukazały się konserwatorom, pracującym podczas renowacji wnętrza zabytkowego kościoła św. Jana w Gdańsku. Świątynia przechodzi generalny remont adaptacyjny na ośrodek kultury - Centrum św. Jana, Nadbałtyckiego Centrum Kultury w Gdańsku.

Zabytkowe wnętrze zyskało nowy blask, który będą mogli podziwiać przyszli goście centrum kultury. Podczas pierwszego etapu prac wykonano konserwację ceglanych ścian korpusu nawowego, kruchty pod wieżą, kaplicy św. Ducha oraz dwóch niezabetonowanych filarów, podczas których, pod kolejnymi warstwami tynku natrafiono na wiele kolorowych malowideł. Odnowiono kamienne płyty nagrobne i ułożono w kamiennej posadzce, zamiast drewnianej podłogi jak było pierwotnie w kościele. Zrekonstruowano drewniane drzwi w wieży i rzeźbione wrota pod nią.

[[Pokaż jako pokaz slajdów]]

W zabytkowym kościele uderza widok dwóch współczesnych empor i przeszklonej klatki schodowej. Powstały one na potrzeby sceniczne przyszłych wydarzeń kulturalnych w świątyni. Ponadto na cele artystyczne zaadaptowano również wewnętrzną wieżę w oryginalnej, ceglanej wieży kościoła - będą w niej garderoby. Są przestronne i komfortowe, jak na takie możliwości lokalowe.

- Wiele prac jest niewidocznych dla oka - mówi Iwona Berent, kierownik biura odbudowy Kościoła św. Jana w gdańskim NCK. - Pracownicy firmy Eko-Inbud zagęścili i ustabilizowali grunt pod główną nawą świątyni. Ułożyli również pod posadzką specjalne kanały na instalacje elektryczne, teletechniczne, ochrony przeciwpożarowej i antywłamaniowej z monitoringiem, a także instalację ogrzewania podłogowego.

Click here to view the embedded video.

Modernizacja św. Jana to jednak nie tylko prace we wnętrzu. W ramach projektu dofinansowanego przez Unię Europejską (w wysokości 11 mln 250 tys. 355 zł) i samorząd województwa pomorskiego (3 mln 750 tys. 118 zł) odbudowano również zabytkowe kamieniczki przy ul. Świętojańskiej, w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła oraz odbudowano ceglane ogrodzenie świątyni z bramami, zdobione rzeźbionymi stalowymi prętami z XIX wieku.

- Odtworzyliśmy historyczny wygląd kamieniczek z ówczesnym wyglądem okien i okiennic oraz kamiennych zwieńczeń szczytów na podstawie rycin i szkiców. Ponieważ nie mieliśmy kolorowych dokumentów zdecydowaliśmy o otynkowaniu budynków w kolorze ugrowym, charakterystycznym dla okresu - informuje Iwona Berent z NCK. - Budyneczki będą służyły jako zaplecze administracyjno-socjalne Centrum św. Jana.

Nowoczesność przyszłego centrum to profesjonalne oświetlenie i system nagłośnieniowy oraz system zaciemniania okien. Podczas naszej wizyty trwał montaż specjalnych, obrotowych krzesełek.

- Prace idą bardzo sprawnie. Mamy 4-miesięczne przyśpieszenie - cieszy się kierownik biura odbudowy.

Na razie jednak kościół św. Jana nie jest szeroko dostępny dla zwiedzających. Można jedynie podejrzeć wnętrze podczas coniedzielnych mszy dla środowisk artystycznych oraz podczas wystawy Międzynarodowego Festiwalu Fotografii - Transfotografia 2010.

Zakończenie etapu pierwszego to nie koniec prac w św. Janie.

- Do zrobienia mamy jeszcze wiele - dach, konserwacja elewacji kościoła i wieży, wewnątrz konserwacja ścian prezbiterium i transeptu - wylicza Iwona Berent. - Marzy mi się jeszcze postawienie sygnaturki na skrzyżowaniu naw i zrobienie zegara słonecznego na bocznym filarze kościoła od strony kamieniczek. Wszystko będziemy realizowali w miarę dostępnych środków i dofinansowań.

Autor: Andrzej Mróz

Materiały promocyjne MHMG (zdjęcie sprzed remontu)

Najbardziej reprezentacyjnym pomieszczeniem Ratusza Głównego Miasta w Gdańsku jest Wielka Sala Rady. Od koloru tkaniny pokrywającej jej ściany nazywana jest również Salą Czerwoną. Mówi się o niej także jako o Letniej Sali Rady, gdyż właśnie w niej odbywały się posiedzenia Rady Miasta podczas cieplejszych miesięcy roku. W Wielkiej Sali Rady przez stulecia obradowała Rada Miasta i właśnie tu, w tym miejscu, zapadały najważniejsze dla Gdańska decyzje. Tak ważne miejsce musiało mieć odpowiednią oprawę. Tak więc znajdziemy tu ciekawą snycerkę Szymona Herle, obrazy Hansa Vredemana de Vriesa czy kominek Willema van den Meera. Lecz największe wrażenie robi strop. Na stropie Sali znajduje się 25 obrazów autorstwa Izaaka van den Blocka, ujętych w bogato rzeźbione ramy.

Zobacz prezentację w serwisie Slideboom

Cztery kroki pokazujące jak skutecznie posługiwać się prezentacją umieszczoną w serwisie Slideboom.

Centralnym elementem tego przedstawienia jest łuk triumfalny. U jego podstawy, w sercu Gdańska, przed Dworem Artusa toczy się codzienne życie gdańszczan. W głębi widzimy rzekę – to Wisła płynąca z gór, przez Gdańsk, do Bałtyku. Niejako odbiciem półkolistego zarysu rzeki jest tęcza. Wielka arkada łuku rozpoczyna równą aleję kończącą się widokiem na morze. Łuk ten jest także podstawą dla realistycznie przedstawionej panoramy Gdańska z początku XVII w. Całość wieńczy tetragram oznaczający hebrajskie imię Boga, Jahwe. Łuk symbolizuje tu Radę Miasta. W jednym zdaniu obraz można zinterpretować następująco: dzięki mądrym decyzjom rajców, przychylności Opatrzności Bożej, znakomitemu położeniu u ujścia Wisły oraz dzięki kontaktom handlowym rozwija się wspaniałe miasto. Przyjrzyjmy się teraz szczegółom obrazu i spróbujmy rozszyfrować ukryte na nim najważniejsze znaczenia.

Obrazy stropu tworzą złożony program ideowy, którego kwintesencję stanowi centralne przedstawienie noszące tytuł „Apoteoza Gdańska”. Obraz ten wyróżnia się zarówno wielkością jak i mnogością treści oraz znaczeń. Gdańsk na nim przedstawiony jest jako miasto idealne – bogata i różnorodna republika miejska opierająca swój byt na handlu oraz mądrej władzy.

Część górna: Panorama Miasta

W części górnej obrazu widzimy bardzo realistycznie przedstawianą panoramę Gdańska.

Pokryte trawą wały, w części dolnej ceglane, opasają całe miasto. W nich wyróżnia się jasnoszara Brama Wyżynna – główna brama wjazdowa do miasta. Za wałami widoczne są budynki charakterystyczne dla Głównego Miasta, Starego Miasta i Starego Przedmieścia. Zacznijmy od budowli Głównego Miasta. Wielkością wyróżnia się tu masywna wieża Kościoła Mariackiego, chociaż zdecydowanie wyższa od niej (na tym przedstawieniu, a nie w rzeczywistości) jest wieża Ratusza Głównego Miasta. Pomiędzy wieżami, rozpoznać można Zespół Przedbramia ulicy Długiej, w skład którego wchodzi Wieża Więzienna i Katownia. Są tu także charakterystyczne cztery szczyty Wielkiej Zbrojowni. W tle widać wieże kościoła św. Jana oraz należący do dominikanów kościół p.w. św. Mikołaja. Po lewej stronie, na Starym Mieście góruje wieża kościoła św. Katarzyny – chociaż jeszcze przykryta zwieńczeniem sprzed barokowej przebudowy oraz wieże kościoła św. Bartłomieja i św. Elżbiety. Widać tu również sygnaturkę Ratusza Staromiejskiego. Na Starym Przedmieściu rozpoznać można kompleks pofanciszkański – kościół św. Trójcy z kaplicą św. Anny i ich charakterystyczne, późnogotyckie koronkowe szczyty, a w tle masywną wieżę kościoła świętych Piotra i Pawła. W narożu miasta widać Basztę Nową a tuż za nią schowana Baszta Pod Zrębem.

Z chmur wyłania się ręka trzymająca wieżę ratusza– wiemy, że to ręka boska, gdyż w rozświetlonej części nieba czerwieni się tetragram, hebrajski napis oznaczający Jahwe. Nad wieżą ratuszową unosi się biały orzeł. Jedni chcą w nim widzieć orła Rzeczpospolitej, inni skrzydła opieki boskiej. Ja popieram tę pierwszą interpretację. Znaczenie tej sceny wyjaśnia nam Napis ISTA SERVAT SUB HIS ALIS (czyli „Ona chroni pod tymi skrzydłami”): Ona – Opatrzność Boża, sprawując bezpośrednią opiekę nad siedzibą władz miejskich – ratuszem, jednocześnie chroni miasto pod skrzydłami Rzeczpospolitej.

Część środkowa: Łuk triumfalny

Największym elementem obrazu jest łuk triumfalny. Symbolizuje on Radę Miasta, co wyjaśniają umieszczone na jaspisowych kolumnach symboliczne atrybuty i napisy.

I tak po lewej stronie jest to oko, serce i berło oraz napis „Cordato Consilio” oznaczający „Ostrożna Władza”. Na stronie prawej: miecz i waga oraz napis „Aequo Iure”, czyli „Równe Prawo”. Dodatkowo na łuku widać duży napis „HIS FULCRIS” oznaczający: „na tej podstawie”. Bo to na mocnej bazie, którą jest Rada Miasta, wspiera się skomplikowany twór miejski – Gdańsk. Gdańszczanie byli dumni ze swojego miasta. Wówczas było to największe i najpotężniejsze miasto Rzeczpospolitej, jeden z najważniejszych portów na Bałtyku, wielki ośrodek handlu i wytwórczości artystycznej. Rajcy mieli przesłanki ku temu, aby sądzić, że ich rządy doprowadziły miasto do rozkwitu. W belkowaniu łuku umieszczona została data rozpoczęcia przez Izaaka van den Blocka prac nad obrazami stropu – rok 1608.

Łuk otwiera równą, dwurzędową aleję kończącą się widokiem na morze, gdzie na horyzoncie pod pełnymi żaglami płynie statek. Jest to swoista „droga ku żegludze”, jednoznacznie kierująca wzrok widza na jeden z podstawowych elementów przyczyniających się do rozkwitu miasta. Na osi umieszczona jest również fontanna, której czara oparta jest na delfinach. Stoi na niej najprawdopodobniej postać bogini płodów Kybele – której częstym atrybutem jest jeleń. Fontanna symbolizuje wodę będącą źródłem życia dla wszystkiego. Także dla miasta Gdańska: bez wody (morza i Wisły) miasto nigdy nie byłoby tak prężne i bogate.

Część dolna: Długi Targ

W dolnej części obrazu przedstawiony jest Długi Targ. Przed Dworem Artusa toczy się intensywne życie kupieckie. Sprawdzane są rachunki, prowadzone rozmowy handlowe, zawierane transakcje… Wokół Fontanny Neptuna bawią się flisacy, a w oddali przechadzają się bogate mieszczki gdańskie.

Dwór Artusa został przedstawiony wraz z dwiema sąsiadującymi kamienicami. Na przedprożu kupcy, przeważnie w parach, żywo dyskutują. Na schodach leżą dwaj handlarze drobnym towarem. Holendrzy, Żydzi, Rosjanie, Anglicy…. Kupcy, zarówno gdańscy jak i zamorscy czytają z uwagą korespondencję. Mogą to być komunikaty handlowe, w których zawarte były najważniejsze informacje dotyczące aktualnych cen towarów na światowych rynkach czy przeliczniki walut. Widać też scenę zawarcia transakcji handlowej – obie kopie umowy trafiają do rąk kontrahentów. Pośród kupców ubranych w kryzy na modę hiszpańską lub też duże, haftowane na brzegu kołnierze na modę holenderską przechadza się Merkury. To on, bóg kupców i posłaniec boski wtóruje przy zawieraniu interesów, a jego kaduceusz jest gwarantem zgody kontrahentów. Do takich transakcji, jakie widzimy na obrazie bardzo często dochodziło Długim Targu i w gdańskich kantorach kupieckich. Dzięki posiadaniu tzw. „prawa składu” kupcy gdańscy tanio kupowali towary od polskich szlachciców i kupców z innych miast a następnie dużo drożej je sprzedawali. Na pośrednictwie w handlu mieszczanie dorobili się ogromnych majątków. To handel był kolejną ważną podwaliną rozwoju miasta.
I kolejna scena przedstawiająca rzeczywistość gdańską tamtego okresu. Oto Szlachcic polski w czerwownym żupanie, charakterystycznie wygolony i z obowiązkowym sumiastym wąsem, ściągnął czapkę z pawim piórem i podaje swą prawicę kupcowi gdańskiemu. Interes został zawarty…
Obok Dworu Artusa stoi Fontanna Neptuna. W pierwotnej postaci zaprojektował ją brat Izaaka – Abraham van den Blocke. Ale w czasie, kiedy powstawał obraz „Apoteoza Gdańska” fontanna jeszcze nie istniała. Nie była również jeszcze odlana figura Neptuna. Tak więc to, co widzimy na obrazie jest wyłącznie wymysłem artystycznym autora, być może skonsultowany z bratem. Świadczyć o tym może kształt basenu i cokołu fontanny, bardzo podobny do współczesnego. Przed fontanną dwaj muzykanci przygrawją do tańca flisakom, którzy, jak widać, świetnie się bawią.. Może właśnie otrzymali zapłatę za podróż do Gdańska? W tle spacerują mieszczki, jakby chwaląc się swoimi kosztownymi strojami. Właściwie miały czym się chwalić…

Część środkowa: Wisła

Wisła wypływa z gór, następnie przepływa przez Gdańsk, gdzie łączy się z nią Motława. Wody Wisły kierują się w okolice Twierdzy Wisłoujście, gdzie uchodzą do Zatoki Gdańskiej.

Po prawej stronie obrazu, w oddali, widać góry. Tu swój bieg rozpoczyna Wisła. Także tu powstaje tęcza. Na wysokiej skale widoczny jest zamek, być może to Wawel. Poniżej budowla sakralna – może jest to opactwo benedyktynów w Tyńcu? Ale to tylko domysły podparte jedynie faktem, że obok obu wymienionych budowli przepływa Wisła.
W stronę Gdańska płyną statki wiślane wypełnione zbożem: były to szkuty, byki, galary, komięgi… niektóre z nich przestawione są na obrazie. Właściciel jednego ze statków sprzedał już zboże, kupił potrzebne towary zamorskie i wraca do domu. Flisacy idący po ścieżce na wale ciągną statek pod prąd. Za wałem wiślanym, w sielankowej scenerii toczy się typowe wiejskie życie, pasterz z psem pasie krowy i kozła.
Z portu na Motławie wypływa duży statek pod gdańską banderą. Miejsce ujścia Motławy do Wisły nazwyano „Polskim Hakiem”. To tam wypoczywają flisacy. Widać także jak jeden z nich gotuje strawę, a drugi załatwia swoje potrzeby. Widać też kata prowadzącego skazańca. Życie w Gdańsku toczy się swoim zwykłym rytmem.
I finał: Wisła uchodzi do Bałtyku w okolicach twierdzy Wisłoujście. Jasna wieża służąca jako latarnia morska nakryta jest miedzianym dachem. Wokół znajduje się tzw. wieniec – pieścień budowli w których znajdowały się pomieszczenia dla dowódcy i załogi twierdzy. Na Zatoce Gdańskiej pływają żaglowce. Wejście do portu wzmocnione jest falochronami. Nie ma jeszcze półwyspu Westerplatte, gdyż powstał on znacznie później. Tu także, wraz z ujściem Wisły, kończy się tęcza.

Warte przyjrzenia się

Ostatni rzut oka na strop Wielkiej Sali Rady i Apoteozę Gdańska. W obrazie centralnym widzimy model funkcjonowania Rady Miejskiej oraz podstawy potęgi Gdańska. To Rada stanowi ogniwo łączące niebo i ziemię, morze z lądem, a lokalizacja miasta i handel stają się podstawą dobrobytu. Warto wybrać się do Wielkiej Sali Rady Ratusza Głównego Miasta.

Autor: Tomasz Cecot

Początek remontu Sali Czerwonej w kwietniu 2008 r.

Tytuł:

Statek-muzeum „Sołdek” zostanie odholowany do Gdańskiej Stoczni „Remontowa”, celem dokonania przeglądu, remontu oraz konserwacji podwodnej i nadwodnej części kadłuba. Jedyną przeszkodą, która uniemożliwiłaby tę operację byłby silny wiatr.

W Urzędzie Miejskim w Gdańsku podsumowano wrześniową edycję akcji „Rozsmakuj się w Gdańsku - Weekend za pół ceny".

Atrakcją drugiej edycji akcji był konkurs dla klientów na najciekawszą odpowiedź na pytanie - Dlaczego z przyjemnością odwiedziliby wybrany lokal ponownie? oraz plebiscyt na najlepszy lokal gastronomiczny, który wziął udział we wrześniowej atrakcji. Dla zwycięzców firma MAKRO Cash&Carry Polska S.A ufundowała nagrody.

Za najlepszy lokal klienci uznali "CIUCIU Cukier Artist", a jej współwłaściciel Florian Belgard odebrał czek do wykorzystania w MAKRO, o wartości 10 000 zł.

Drugie miejsce zajął "Bar Pod Rybą" Jana Orchowskiego. Przedstawicielka lokalu otrzymała czek o wartości 5 000 zł.

Trzecie miejsce w plebiscycie zajęła "Restauracja Kresowa", prowadzona przez Tatianę Otwinowską. Pani Tatiana, podczas odbierania czeku na kwotę 2 000 zł, powiedziała: - Następnym razem na pewno wygram

Dużą satysfakcję mieli też zwycięzcy konkursu na hasło. Ich propozycje zostały wyłonione z 2745 ankiet, które wpłynęły do konkursu. Wszyscy zostali obdarowani nagrodami rzeczowymi, również ufundowanymi przez również przez MAKRO.

Komisja przyznała pięć nagród głównych:

I miejsce Marek Konrad  - Chętnie odwiedzę ten lokal, ponieważ zjadlem tutaj kawałek nieba (nagrodą był laptop)

II miejsce Marta Pobłocka - Podoba mi się tu niewymownie cudowna atmosfera dzięki książkom stworzona, biografie, fantasy, tematyka nieograniczona - do tego pyszna kawa w stylowym fotelu, czego więcej chcieć mój przyjacielu

III miejsce Sylwia Wituszyńska - Filharmonia to symfonia smaków, muzyki i historii Gdańska

IV miejsce Karolina Zasłonka - Pomiędzy pysznym kremem pieczarkowym a wysmienitym pene ze szpinakiem, mój wybranek poprosił mnie o ręke, jak mamy nie wrócic tu ponownie?

V miejsce Tomasz Dąbrowski - Ten smak i zapach sprawił, że rozsmakowalem się w Gdańsku.

Jak zapowiedział wiceprezydent Gdańska Maciej Lisicki, akcja będzie kontynuowana w kolejnych latach, dotychczas nie ustalono jednak, czy będzie się odbywała dwukrotnie w ciągu roku.

[Pokaż jako pokaz slajdów]