- Słyszałeś Kaziu? – Noc Muzeów dziś będzie.
- Jaka noc?
- Muzeów.
- A po co?
- No… żeby ludzie powychodzili z domów wreszcie, ciepło jest i długo jasno….
- Jak im w domu źle… to niech wychodzą… Mnie tam w domu dobrze - prawda Fafik, że nam jest dobrze? Niektórzy to latają - jakby domu nie mieli! Nie rozumiem – w jakim celu? Mam rację Fafiku? Jamnik wyciągnął się wygodnie na dywanie, a pan Kazimierz poprawił się na fotelu i zagłębił ponownie w lekturę Tygodnika Powszechnego. Pani Alicja westchnęła i wróciła do obierania gruszek. Kompocik będzie, jak przyjdą wnuki, to z chęcią wypiją. I goździków doda, żeby aromat był. Ciekawe, czy Basia nie zapomni obiecanej książki…
- A co to ma być ta - „Noc Muzeów” – i kto to wymyślił?
- No.. że wszystkie mają być otwarte dłużej i prawie za darmo mają być.
- Prawie za darmo?! To co to dla nich za interes?
- No taki właśnie, że jak dużo ludzi przyjdzie, to…
- Będą kolejki i tłok! Ja się tam już swoje w kolejkach nastałem! Za mięsem! Pamiętasz Alicja? Jak z krzesełkiem składanym chodziłem? I z Mietkiem na zmianę staliśmy - co za czasy! Co to były za czasy! Ale żeby człowiek musiał teraz z własnej woli do jakiegoś muzeum stać, a co to ja – dyżurny stójkowy jestem?
- Dyżurny stójkowy to już chyba nie – od lat zajmujesz miejscówkę! – zachichotała pani Alicja.
- I przecież ja tam wszędzie w tych muzeach już byłem! I w ratuszu raz byłem i na Westerplatte!
- Kaziu – ale w latach sześćdziesiątych – w technikum jeszcze! Przed maturą byłeś! Potem już nie chodziliśmy jakoś, bo Basia była mała, to gdzie z wózkiem się do muzeum tarabanić?
- A co to ja - turysta jakiś, żeby po muzeach latać? I to nocą? Co to, ja spać nie mogę?
- A no nie możesz Kaziu, właśnie, że ostatnio nie możesz! Po nocach w fotelu siedzisz, tylko te gazety czytasz. Nawet telewizji nie oglądasz!
- A bo same głupoty dają! Albo tańczą, albo śpiewają, a abonament człowieku płać! Wszędzie płacić trzeba…
- A widzisz, nieprawda – bo w Noc Muzeów pieniędzy nie biorą. Albo symbolicznie tylko. Tak blisko mieszkamy, to może…
- Nie będę z siebie wariata robił, przed muzeami jak dziwak jaki stał! I w tłoku się przepychał, No powiedz Alutka, czy ja Gdańska nie znam? Przecież tu mieszkam.
- No to co, że mieszkasz. Kiedy ostatnio byliśmy na spacerze? Na Długiej na przykład?
- No jak to kiedy – po maturze Basi byliśmy przecież - co moja siostra Czesia przyjechała i w coctailbarze też byliśmy wtedy. Na lodach. A gołębi było! Pamiętasz, jak leciały do nas? Cześce to na ramionach siadały, na głowie! Ptak - a wyczuje dobrego człowieka!
- Raczej drożdżówkę - co ją Cześka jadła! Ona tym ptakom to chyba całą pokruszyła… I ze dwie jeszcze dokupiła! Ech…. Ile to lat już Czesia nie żyje? Z sześć będzie, nie?
- W tym roku – osiem. Ech…. Leci ten czas, jakby kto go gonił… Dryń, dryń! Puk, puk!
- O - dzwonek – pewnie Basia! Z dzieciakami! O – i Marek też jest!
- Fafik, Fafik! Dzień dobry, cześć! Babcia, gdzie Fafik? Tu jesteś Fafiku! Gruby Fafik, gruby Fafik! Cześć grubasku, no co się tak cieszysz, co? Cześć mamuś, cześć tatuś! Dzień dobry mamo, ooo - cześć tato!
- Siadajcie kochani, siadajcie!
- Chodź mamuś do kuchni – coś ci opowiem i książkę Wałęsowej mam dla ciebie!
- Pamiętałaś! Ale gruba jest! Nie myślałam, że taka gruba! Ile czytania! I jakie zdjęcie na okładce ładne! A w środku tyle zdjęć!
- A wiesz mamuś, że Emilka to wczoraj….

tymczasem w pokoju

- A Wy co? W domu jak zwykle siedzicie, co? Ojciec to jak zwykle fotela pilnuje! Hehe! A tak ładnie jest, ciepło, ludzi na starówce pełno! Bartuś to się ostatnio pytał, kto to jest domator, to mu powiedziałem – hehe - to taki ktoś, kto w domu ciągle siedzi - jak nasz dziadek! Bo wy z mamą to ciągle siedzicie i…..
- My wcale nie siedzimy! – pan Kazimierz podniósł się z fotela - my w ogóle rzadko w domu siedzimy! Bardzo często gdzieś wychodzimy – a tak! Coś się tak zdziwił zięciu?
- A dokąd to ojciec niby tak często chodzi? Chyba po tę swą gazetę do kiosku na rogu? I dźwiga ojciec tę makulaturę! W dzisiejszych czasach takich płacht już nikt nie kupuje! Potem to ojciec gromadzi, a kurz się zbiera. Mówiłem, że mogę podłączyć wam internet, to wszystko na ekranie będzie ojciec miał!
- Na ekranie! Na ekranie! To nie to samo co….
- Kaziu, Marek! Przestańcie już! Kawy zrobiłam, a dzieci kompociku z gruszek napiją! Bartuś! Emilka! Zostawcie Fafika i chodźcie na kompocik!
- Kompocik? Gruszkowy? Dla mnie mama też naleje, bo ciepło, a pić się chce! Ooooo, dziękuję! No to dokąd ojciec tak ostatnio niby chodzi?
- A w różne miejsca chodzimy! A to na Długą na gołębie popatrzeć, a to na… na…. Te inne ulice, no! A to do Żurawia! O – do Żurawia też często chodzimy! A dzisiaj - to my się właśnie z mamą na Noc Muzeów wybieramy! Taki mamy plan! Od dawna taki mamy plan! Podaj mi no Basiu, filiżankę.
- Tatku, ale dziś to będzie tłok!
- No i co, że tłok? Zgubić się nie zgubię, bo Gdańsk znam! A przynajmniej człowiek się na ludzi trochę poparzy! A nie jak dziki w domu siedzi!
- Ale tatuś przecież nie lubi w kolejkach stać!
- Właśnie! Stale ojciec powtarza, że za mięsem się w komunie nastał, z wujkiem Mietkiem jeszcze! I przyrzekł sobie, że już nigdy..…
- E tam- za mięsem, za mięsem! Stałem i co z tego? Stało się, wielka rzecz – wszyscy stali! Ale już się nie stoi! A skoro już się nie stoi – to i postać czasem trzeba, hehe – a Wy - Marek nie idziecie na tę Noc Muzeów ? Coś ostatnio z Basią to chyba mało wychodzicie! Ciągle tylko dłubiesz w tym swoim komputerze!
- Tatku, Marek przy tym komputerze to pracuje! Ostatnio koduje w C ++ nowy driver!
- A mnie ostatnio to pani Lucyna pytała, czym zajmuje się zięć? To jej powiedziałem – hehe – że mój zięć to siedzi!:)
- No to będą plotki….

Noc Muzeów 2012 w Gdańsku

Seniorzy iBedekerowiczowie po 17 wyszli z domu, aby uczestniczyć w „Nocy Muzeów”. Zabrali ze sobą dzieci i wnuki. Fafik został z sąsiadką Lucyną. W następnym odcinku dowiemy się jak im się podobało:)

Autor: Magda Kosko - Frączek - nauczycielka, wykładowczyni, doktorantka, tłumaczka, przewodniczka, od niedawna mama Andrzejka, zwanego Dzidziuchem:)
Napisz do autorki: magda.kosko@wp.pl

Piątek jak zwykle zaczęłam od powolnego poruszania się w korku na ul. Armii Krajowej. Cierpliwie czekając na otwarcie Obwodnicy Południowej, czyli na moment zmniejszenia się ruchu na Trasie W-Z. Zwalniając w miejscu, gdzie policja rytualnie mierzy prędkość:), zastanawiałam się, dlaczego policjanci nie zadbają o bezpieczeństwo kierowców ustawiając się na pasie zieleni, zmniejszając tym samym wykonywanie nierozważnych manewrów pomiędzy pasami (szybkiego) ruchu.

Na Armii Krajowej ponownie kwitnie miłość:)

Wyjazd z ul. Szerokiej jest w godzinach szczytu utrudniony w powodu zwężenia jezdni na wysokości placu Dariusza Kobzdeja. Ci jednak, którzy znają powód owego zamieszania, ze zrozumieniem stoją w korku. Tu bowiem, na wspomnianym placu budowany jest obiekt tzw. pierwszej potrzeby:) Produkowane w Gliwicach szalety staną również przy Złotej Bramie i na ul. Szerokiej. Czy to zbliżającemu Euro 2012 zawdzięczamy taki luksus?:)

I znowu o policji:) Ilekroć mijam komisariat na ul. Piwnej, tylekroć się zastanawiam, w jakim celu w sercu historycznego centrum tak deficytowy towar jak parking jest zajęty przez sznur policyjnych samochodów. Ha! Z drugiej strony taka ilość pojazdów udowadnia, że nie można z całej ul. Piwnej uczynić deptaka, bo przecież pojazdy policyjne muszą dojechać do bazy. Logiczne? Logiczne!
A tak przy okazji ciekawa jestem, dlaczego Piwna ma być deptakiem (jak wróble ćwierkają) dopiero od 2 czerwca. A maj taki piękny, ruch turystyczny ogromny...

Skoro o turystach mowa. Na ulicy Chlebnickiej spotkałam jak zwykle uśmiechniętą przewodniczkę Annę Perz. Do słuchaczy mówiła po angielsku:)

Cieszą oczy od pewnego czasu nie zasłonięte reklamą (wydarzenia kulturalnego), potężne okna Dworu Artusa. Niestety, stan ten nie będzie trwał długo. Przynoszę złe wieści...  Pod koniec maja w północnych salkach Dworu zostanie otwarta wystawa zdjęć dokumentujących powstawanie stadionu piłkarskiego w Gdańsku. Muzeum Historyczne Miasta Gdańska postanowiło zasłonić jedno z ogromnych okien reklamą tego wydarzenia. Mój ból jest tym większy, że autorką wystawianych zdjęć jestem ja - osoba walcząca ze "szmatami" zasłaniającymi najciekawsze obiekty miasta. (Prawie) na nic się zdały moje prośby i błagania:) o zmianę sposobu reklamy. Doszło do kompromisu - zasłonięte zostanie środkowe, najmniejsze okno, i zgodnie z obietnicą organizatorów wystawy, na banerze nie będzie mojego nazwiska. Tyle utargowałam:) Wystawa będzie trwała do połowy września. Już dzisiaj na nią zapraszam i dziękuję Muzeum Historycznemu Miasta Gdańska za tak ogromne wyróżnienie mojego Pamiętnika Budowy Stadionu;)

Od pŁazikowej turystki www.plaziki.com, otrzymałam dzisiaj sms:
Rozbierają drewniany płot na Wyspie Spichrzów i stawiają znacznie ładniejszą siatkę.
Po chwili byłam na miejscu. Zielony las chwastów i kumkanie licznych żab nie pozostawiają u mnie wątpliwości - teren Wyspy Spichrzów przylegający do ul. Stągiewnej, powinien być zamieniony w użytek ekologiczny.
Zastali Gdańsk drewniany zostawili druciany - chciałoby się powiedzieć:)
[[Pokaż jako pokaz slajdów]]

Do grona bardziej i mniej lubianych piratów "urzędujących" w Gdańsku dołączyli dwaj kolejni. Bójcie się gdańszczanie i turyści:)

Na ulicy Sukienniczej oczarował mnie sposób zabezpieczenia auta przed kradzieżą. A może to tylko pomysł na zajęcie parkingu?

Po wyczerpującym spacerze proponuję chwilę wytchnienia. Fotel do Państwa dyspozycji:)

Merkuriusz - 24 lutego 2012 r.

• Zalaminowana karteczka wisząca w Kościele Mariackim pod kopią Sądu Ostatecznego Hansa Memlinga zamieszkała tam na dobre. Otrzymała najwidoczniej status rezydentki. Miała być na chwilę, pozostała na zawsze. Będziemy pokazywać ją naszym dzieciom i wnukom. Trudno! Chociaż… Przez lata już się do niej przyzwyczaiłam i nawet się polubiłyśmy.

Podczas omawiania obrazu zawsze staram się ją lekko - tak po przyjacielsku - rozhuśtać, niech podynda sobie, a co! Dla tych, którzy jej nie znają - karteczka jest z gatunku tych wiszących na kiosku z napisem ZARAZ WRACAM. Pisałam już o tym w marcu, napiszę pewnie w listopadzie. Mam prośbę do osób, które kiedyś będą umieszczać pod dziełami „prawdziwe” tabliczki informacyjne. Czy mogłabym dostać tę obecną? Przez ostatnie lata stałyśmy się sobie bliskie. Jednak nie uznaję nepotyzmu, więc muszę sprawiedliwie przyznać - Brzdęk!

• Artysta rzeźbiarz Stanisław Śliwiński przed Cepelią na Długiej. Spod jego dłuta wychodzą piękne świątki, anioły, dziady i baby osobno, dziady i baby razem, twarze Chrystusa, ptaszki i szopki. Na życzenie pan Stanisław na odwrocie rzeźby „graweruje” dłutem imię, albo datę. Dzieła rzeźbiarza są gustowne i mają duszę. Światło! za - „słuszną sprawność ręki” - (jak śpiewał Kaczmarski o Kmicicu)
[[Pokaż jako pokaz slajdów]]

• Pięknie odrestaurowana Brama Wyżynna. Nareszcie można ją z dumą pokazać turystom. Pozostał tylko najwyraźniej nierozwiązywalny problem LOTu. Jak by się nie ustawić z grupą – i tak porazi swym pomarańczowym blaskiem. Od kilkunastu lat oszukuję turystów, że już niedługo budynek zniknie, właściwie to już rozpoczęła się jego rozbiórka… I snuję opowieści o odbudowie Danziger Hofu. Piękna Bramo Wyżynna - Światło! za odzyskany blask! Lepiej późno niż później! Smętny budynku LOTu – pomarańczowy Brzdęk! Zabieraj się straszyć gdzie indziej!

• Kiermasz na Westerplatte. Stoiska z fokami udającymi marynarzy, poduszkami, czapeczkami. Kolorowe, wesołe. Gdyby stały w Łebie, na Helu, czy w Sopocie – w porządku. Dzieci kolonijne kupią wszystko. Rozumiem je, gdy oblegają nerwowo stoiska z durnostojkami. Też zawsze myślałam, że niewydane na wycieczce kieszonkowe trzeba będzie natychmiast po powrocie do domu oddać rodzicom! Nabywałam więc hurtowe ilości góralskich bacówek, drewnianych piórników i długopisów, szkatułek i ciupag. Te ostatnie służyły babci do wygładzania kapy na łóżku. Podsumowując - jarmark na Westerplatte – zasłużony Brzdęk! - za brak wyczucia.

• Tablica X Przykazań w kościele Mariackim. Zdaniem moich uczennic i uczniów – średniowieczny komiks. Uwielbiam ją omawiać . Światło! dla anonimowego twórcy za ubranie dziesięciorga przykazań w dydaktyczny płaszczyk.

• Sklep z bursztynem – szlifiernia nad Motławą. Przepiękne duże zdjęcia Gdańska – tego zniszczonego i tego po odbudowie. Można obejrzeć, porównać, podumać. Właścicielka Małgosia na pomysł ze zdjęciami wpadła kilka lat temu – i wybrała zdjęcia Ojca i Syna – Zbigniewa i Macieja Kosycarzów. Pan Zbigniew uwieczniał między innymi powojenny, zniszczony Gdańsk. Kilkadziesiąt lat później jego syn z nowoczesnym aparatem stawał w tych samych miejscach, z których fotografował kiedyś Tata… Światło! za ukłon w stronę historii! I tej gdańskiej i tej rodzinnej.

• Toalety na żetony w różnych barach i restauracjach. Nie cierpię ich. W większości przypadków nie umiem prawidłowo wrzucić żetonu, nerwowo szarpię klamkę… Z pochylonym czołem wracam do kelnera, proszę o żeton drugi, trzeci… Dzielnie kontynuuję walkę. W końcu – trudno – poddaję się. Wstydzę się, ale wołam kelnera. Zawracam głowę i sobie i jemu. Brzdęk! Za niepotrzebne utrudnienie życia wszystkim zainteresowanym.

• Ławeczki. Darmowe, wygodne (jeśli są z oparciem), nasze, swojskie. Można przycupnąć, odpocząć, porozmawiać, poczytać, a przede wszystkim popatrzeć na ludzi. Przed wyprawami z wózkiem w ogóle ich nie zauważałam. Teraz wiem doskonale gdzie można spokojnie posiedzieć i gdzie nie wieje. Uwielbiam ławeczki. Na zachodzie tzw. „przestrzeń publiczna” bezlitośnie się kurczy. Wszędzie trzeba coś zamawiać i słono płacić. Gdańskim ławeczkom, szczególnie przyjemnie nagrzanym słońcem - zasłużone Światło!

• Od dziecka lubię podglądać obcych ludzi, szczególnie w okresie świąt Bożego Narodzenia. Od zawsze patrzyłam przez okna jakie mają choinki i przyznawałam oceny. Ale nie o tym teraz – lubię patrzeć jak jedni drugim robią zdjęcia. Przepraszam, czy można prosić o zrobienie zdjęcia? Wspaniale – Heniek, Wituś, chodźcie no, pan zrobi nam zdjęcie! Tylko tak, żeby Żurawia było widać! Oooo, dziękujemy! To może teraz my Państwu? Też z Żurawiem? A gdzie się naciska? Uwaga! Dziękujemy, nie ma sprawy, a skąd w ogóle Państwo przyjechali? Do widzenia, do zobaczenia, Wituś, chodź! Światło! za ciepłe kontakty międzyludzkie.

• Odcinek pomiędzy Bramą Krowią i Bramą Zieloną. Niezagospodarowany i zapomniany w niezrozumiały dla mnie sposób. Jak mówił onegdaj ktoś z Białegostoku – nie ma tam niczego. Brzdęk! Już miałam napisać – za niewykorzystany potencjał i tak dalej – ale napiszę prościej – za marnujący się kawałek Gdańska.

• Właściciel firmy przewozowej Adambus – jak nietrudno się domyśleć – pan Adam. W wielkim skrócie – człowiek z pomysłem. Współpracujemy od kilku lat i za każdym razem jestem zaskoczona. A to zaproponuje coś dodatkowego, co zachwyci turystów, a to rozda wody mineralne (w prezencie), a to zrobi nam pierwszego dnia zwiedzania grupowe zdjęcie, aby wręczyć je każdemu w ostatnim dniu - z serdecznymi pozdrowieniami od firmy. Pan Adam po prostu myśli. Wie, że tak postępując – zatrzyma starych klientów i pozyska nowych. Pan Adam wie – jak powinien wyglądać kierowca i jak wypada mu się zachowywać. Za pomysły i niebanalność otrzymuje Światło! – z życzeniami szerokich dróg.

• Księgarz Marcin z mojej ulubionej księgarenki przy Kościele Mariackim uprzejmie informuje, że nie jest wymarzonym kandydatem na zięcia (patrz zeszłotygodniowe Światło czy Brzdęk), z bardzo prostego powodu. On JEST wymarzonym zięciem, gdyż posiada małżonkę. A że posiada również córkę – jest wymarzonym kandydatem na teścia, a następnie dziadka. Jednak – w obecnych czasach – co przez lata powtarzał mój ojciec – łatwiej jest zostać dziadem, niż dziadkiem:)

Autorka - MKF, zdjęcia też jej

Pan Marian Fifielski zaprosił mnie na spotkanie, z którego z radością skorzystałam i z ogromną przyjemnością wsłuchiwałam się w opowieść bursztynnika.
Zapraszam i Państwa do krainy bursztynu:)

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

• Przed wejściem do Katowni powinni wypożyczać lupy, albo przynajmniej ostrzegać zwiedzających, że tabliczki informacyjne wewnątrz zabytku są wielkości wizytówki.
Posiadając lupę można jednak dowiedzieć się co jest na nich napisane. W innym przypadku jest to bardzo trudne. Ciekawscy turyści są zmuszeni ponadto do gimnastycznych wygibasów, bo raz wizytówka jest powieszona za nisko (skłon, przyklęk), a raz za wysoko (podskok). Brzdęk!

• Stragany z chińskimi zabawkami w samym sercu Głównego Miasta. Czegóż tam nie ma! Różowe szczekające pieski, konik chodzący dookoła, plastikowe rybki i żabki… Jakie piękne pamiątki z Gdańska! Od zawsze mam wrażenie, że te zabawki działają tylko u sprzedawcy. Co roku uczestniczę chcąc nie chcąc w tym festiwalu kiczu! Brzdęk!

• Przesympatyczny księgarz przy kościele Mariackim. Typ intelektualisty w okularach, grzeczny, kulturalny, wymarzony kandydat na zięcia. Jego księgarenkę na rogu warto odwiedzać regularnie. Pan Marcin sprowadza książki, których potrzebuję, doradza, bo sam dużo czyta. Zawsze znajdę tam coś ciekawego. Światło!

• Na temat liftingu apteki przy ulicy Długiej napisano już wiele. Straciliśmy coś ciekawego, niepowtarzalnego, zyskaliśmy wnętrze jakich wiele. Szkoda. Brzdęk! i tęsknota za wypchanym krokodylem.

• Panie i panowie stojący na ulicy i zachęcający do odwiedzin w restauracjach. Zaczepiają przechodniów, polecają swój lokal. Ciężko pracujący namawiaczo – zachęcacze. Zapraszamy, willkommen, welcome! Przykro mi, staracie się z pewnością, ale działacie mi na nerwy – Brzdęk!

• Zauważyłam ich od razu. Ubiegłego lata. Bardzo elegancko ubrany mocno starszy pan, mężczyzna około 35 lat i mały chłopczyk. Spacerowali po Długiej i Długim Targu. Starszy pan (pradziadek małego?) dyskretnie trzymał się ramienia syna (wnuka?). Szli wolniutko i rozmawiali. Co mnie w nich urzekło? Jakieś takie międzypokoleniowe porozumienie. Widać było, że dobrze czują się razem. W pewnym momencie w sposób dosłowny tworzyli całość, jedność - bo młody mężczyzna wziął na ręce małego, a dziadek mocniej uchwycił się syna (wnuka?). Skąd przyjechaliście miła Trójko, może jesteście z Gdańska? Szłam za Wami przez całą Długą. Ciepłe Światło! dla Waszej trójki!

• Problem braku toalet przed sezonem opisywano i komentowano już wielokrotnie. W pewnym momencie zamknięte były absolutnie wszystkie, z wyjątkiem tej na Hali Targowej. Leciałam więc z pięćdziesięcioosobową grupą starszych dziadków spod Novotelu (gdzie nas nie wpuszczono) - aż na Halę. Turyści byli wściekli. Nie dziwię się. Głośny „porcelanowy" Brzdęk!

• Sklep – szlifiernia bursztynu na Długim Targu. W pięknym wnętrzu na sofie siedzi prawie stuletnia, elegancka Niemka. Ursula Fallinger, Gdańszczanka. Pani urodziła się w Neufahrwasser (Nowym Porcie), pracowała w Langfuhr (we Wrzeszczu) we Frauenpoliklinik (szpitalu na Klinicznej). Teraz mieszka w Hamburgu. Pani Ursula pije kawę z pięknej filiżanki i rozmawia z właścicielką Dorotą, która raz po raz gładzi starszą panią po ramieniu. Widać, że znają się od lat. Z rozmowy dowiaduję się, że starsza pani odwiedza Gdańsk co roku, kiedyś częściej, teraz pewnie jest już ostatni raz. Zawsze podróżowała ze starszą siostrą Liselotte i pieskiem cocker spanielem. Niestety nie ma już ani siostry, ani pieska… W końcu pani Ursula z dyskretną pomocą Doroty opuszcza sklep. Żegna się. Chyba jakoś dłużej i serdeczniej niż przez wszystkie lata. Gdańszczanka mieszka w Hanzie, wolniutko dojdzie, zresztą ma chodzik i opiekunkę. Mimo dość dużego ruchu pani Dorota poświęciła jej ponad godzinę. Kiedyś była naszą stałą klientką – mówi – od kilku lat przychodzi tylko porozmawiać i wypić kawę. Jednak dla mnie pozostanie najlepszą klientką i tak ją traktuję. Światło!

• Na początku ulicy Długiej od paru lat siedzi pani dziergająca na drutach bardzo ładne rzeczy – szaliki, czapki i inne akcesoria. Konfekcja jest piękna, niestety - jak dla mnie dość droga. Koszt czapki – 90 zł. Od zawsze obiecuję sobie, że niedługo kupię, potem podchodzę, oglądam, przymierzam, podziwiam… i jakoś forsy żal. Nie mniej jednak – za niebanalne nakrycia głowy – Światło!

• Psie kupy na Placu Wybickiego we Wrzeszczu. Kiedy w końcu właściciele psów zrozumieją, że po psie trzeba sprzątać i już? Chodzę tam często na spacery z wózkiem i zawsze, za każdym razem - wracając zauważam, że jedzie z nami coś jeszcze! Opanowałam do perfekcji metodę pozbycia się intruza. Należy zmieniać podłoża – raz wjechać w kałużę, raz w piach, potem znów w kałużę i tak do skutku. Metoda patyka nie działa! Wózek wózkiem – mały siedzi wysoko – a wózki inwalidzkie? Bezlitosny Brzdęk! za bezmyślność.

• Nadchodząca Noc Muzeów 19 – 20 maja. Inicjatywa z sensem. Mieszkańcy Gdańska często nie zdają sobie sprawy jak ciekawe są nasze muzea. Więcej o akcji w terminie późniejszym – na razie – choć impreza nocna - Światło!

• Cukiernia na ulicy Długiej. Grzeczne pytanie klientki - z czym są drożdżówki? Nie wiem, przecież w środku nie siedzę!!! – pada niemiła, zaskakująca odpowiedź sprzedawczyni. Brzdęk! z wykrzyknikiem! Zachowanie tak niestosowne, że aż śmieszne.

• Budka z lodami przy Zielonej Bramie. Polecam polecić turystom – gałkę lodów można kupić za pięćdziesiąt centów, miłe panie starają się mówić po niemiecku i angielsku, lody pyszne, uśmiech sprzedawczyń gratis. Światło! Za dobry smak.

Niedługo kolejne części przeglądu. Aż chciałoby się powtórzyć za Goethe’m: Więcej światła! Może tylko w innych okolicznościach:) Pozdrawiam! (MKF)

Autorka: Magda Kosko-Frączek

www.trojmiasto.gazeta.pl

- Gratuluję pani Kowalska, gratuluję - usłyszałam w słuchawce głos Michała Z. - uczestnika iBedekerowych wycieczek po Gdańsku. Jako, że głos należał do znanego kawalarza, oczywiście nie dałam się "wkręcić", i nie uwierzyłam w moją nominację w plebiscycie.

Ale jednak zajrzałam na facebooka - wszak to najlepsze źródło informacji wszelkich. Cisza. Nikt nie wspominał o konkursie. Znaczy żart - pomyślałam i ochoczo poderwałam kolejne kartony przygotowane do przeprowadzki. Góra dół, góra dól, góra dół - śmigałam po schodach, kiedy ponownie odezwał się telefon. Tym razem usłyszałam głos znacznie bardziej poważnej osoby (z całym szacunkiem do Ciebie Michale:)). A więc to prawda! Szok! Szok i ogromna, ogromna radość:)

- Ewuniu - widzę, że masz szerokie plecy - każdy możliwy konkurs, to nominacja... nie zdziwię się, jak nawet w wyborach do miss ziemi kaszubskiej się pojawisz - sam bym pierwszy glosował! - chwilę później przeczytałam na wspomnianym facebooku.
A wystartuję Jakubie, wystartuję, jak tylko ogłoszą wybory miss ziemi kaszubskiej - trzeciego wieku:)

Rzeczywiście, zostałam nominowana do tego zaszczytnego tytułu. Dziękuję serdecznie tajemniczej Kapitule, która sprawiła mi tak wielką niespodziankę. Towarzystwo pozostałych Kandydatów jest ogromnie nobilitujące, a więc zaszczyt dla mnie - blogerki - tym większy.

Nominacja nie byłaby możliwa, gdyby nie wspaniali ludzie skupieni wokół iBedekera. Wielkie podziękowania dla uczestników Gdańskich Miniatur (współorganizowanych z Instytutem Kultury Miejskiej) i iBedekerowych spacerów po mieście. Wędrówki tej klasy zawdzięczam współpracy z licencjonowanymi przewodnikami: Ewą Czerwińską i Aleksandrem Masłowskim oraz przewodnikiem po forcie Góry Gradowej Krzysztofem Kucharskim.

Jeśli Państwo - Czytelnicy iBedekera - uważacie, że jestem warta tytułu Gdańszczanin Roku - oddajcie proszę na mnie głos w sondzie zorganizowanej przez Gazetę - www.trojmiasto.gazeta.pl:)

Głosowanie na Gdańszczanina Roku (sonda pod zdjęciem statuetki)

Nie rozumiem sensu tej akcji. Spójrzmy - rzadko chodzę do jakiegoś sklepu, albo nie chodzę do niego wcale, bo jest w nim dla mnie za drogo. Nagle przez dwa dni jest w nim taniej! Lecę więc ze znajomymi i rodziną, a wraz ze mną inni ze znajomymi i rodzinami. Kupujemy rzeczywiście sporo. Jest tłoczno, lekko nerwowo i choć sprzedawca mówił, że z takim rabatem to w sumie po kosztach sprzedaje – pod wieczór jest zadowolony. W kasie jest sporo gotówki (rzadki widok, oj rzadki). Ale tylko przez dwa dni. Potem znów jest jej mało, bo dla przeciętnej gdańskiej rodziny w tym sklepie jest po prostu za drogo. Właściciel jak co miesiąc musi dwoić się i troić, żeby zapłacić czynsz, ZUS, pensje sprzedawcom. Zredukował już ich liczbę do niezbędnego minimum. Często płaci im w ratach, na co się skwapliwie zgodzili, bo widzą, jaka jest sytuacja. Więc po co takie jednorazowe akcje? Nie wiem.

Dobry klient to stały gość

Dobry klient to stały bywalec. Na takiego można liczyć, i o takiego trzeba dbać – żeby wrócił (najlepiej ze znajomymi) i polecał nasz lokal innym. Jak to zrobić? A na przykład kusząc rabatem, kartą ze zniżką, stałą promocją. Klient musi poczuć się związany z naszym lokalem, musi zacząć czuć się w nim dobrze – „prawie jak w domu”, musi być traktowany w sposób specjalny. Nie ukrywajmy, każdy to lubi. Jeśli sympatyczny kelner wita mnie uśmiechem, zna moje imię, pamięta, że piję kawę z mlekiem, ale bez cukru – do tego dostałam 20% zniżkę – to ja będę tam często wpadać. I siadać przy „moim” ulubionym stoliku. Spotkanie z koleżankami zorganizuję właśnie tam. Z rodziną na obiad też przyjdę. A taka jednorazowa akcja rabatowa niewiele da. Nad klientem trzeba pracować.

Po prostu zjedzą taniej

A tak? W weekend za pół ceny ludzie po prostu zjedzą taniej. Czy w jakiś sposób zostaną stałymi klientami tego lokalu? Raczej nie. Czy będą polecać go innym? Wątpliwe. Po prostu zaoszczędzili. Byli w miejscu, do którego zaglądają zazwyczaj rzadko. Są zadowoleni, ale nie wrócą tu szybko, bo ceny są dla nich za wysokie. A może to my – myślę czasem - za mało zarabiamy?

Kawa za dychę

Ledwo wiążemy koniec z końcem – szczególnie poza sezonem - są dni, kiedy zagląda do nas parę osób – na kawę – mówi znajoma restauratorka. Może dlatego – myślę - że kosztuje u was tylko nieco poniżej 10 zł? W przypadku liczącej parę osób rodzinki, wliczając koszt najskromniejszego deseru – jest to wydatek rzędu 70 - 80 złoty. Dużo. Pani Maria wyjaśnia: mam ogromne koszty. Czynsz, pensje, ZUSy, podatki – i wszystko podrożało. Kiedyś regularnie jeździłam rano do hurtowni kwiatów. Kupowałam całe wiadra tulipanów, róż, piwonii. Co parę dni zmieniałam dekoracje. Teraz absolutnie nas na to nie stać. Niech pani zobaczy – co zrobiłam, żeby nadal było ładnie. Pani Maria pokazuje stroiki z kwiatów doniczkowych. Niczego sobie – chwalę.

Diabelskie koło

Ludzie nie chodzą zbyt często do kawiarni, czy restauracji – bo jest dla nich za drogo. A jest drogo, bo restauratorzy przecież też muszą żyć, więc filiżanka kawy nie może u nich kosztować parę złoty. Doskonale to rozumiem. Ceny są więc, jakie są i koło się zamyka. Pani Maria nie bierze udziału w akcji – nie widzi jej sensu. ”Półcenowi” klienci raczej do niej nie wrócą, kiedy cennik znów będzie „normalny”. A taka jednorazowa akcja zniżkowa – jej zdaniem – nic nie da.

Nikt rozsądny nie pije kawy w domu

W połowie lat dziewięćdziesiątych Hanna Bakuła pisała felietony do Twojego Stylu. Uwielbiałam jej dowcip, żałuję, że już nie współpracują. Pamiętam jeden felieton o Nowym Jorku. Gościła u przyjaciela i – jak pisała – ten w kuchni nie miał praktycznie nic. Nic do jedzenia. Kawy też nie miał. Spytała – jak przygotujemy śniadanie? Dlaczego tu taka bryndza? Przyjaciel z uśmiechem odparł, że śniadania nie będą przygotowywać, bo ono już czeka. Gdzie? A na dole – ubieramy się! Zeszli do małej knajpki na parterze budynku. Czekał na nich stolik i przepyszne śniadanko z doskonałą kawą. I sokiem pomarańczowym. Wszystko za parę dolarów. Nikt rozsądny nie pije kawy w domu – powiedział przyjaciel zagryzając rogalikiem. Przychodzę tu codziennie, mam więc zniżkę. Właściwie traktuję to miejsce jak część mojego domu. Z tą różnicą, że nie muszę tego wszystkiego kupować, przygotowywać, a najważniejsze - potem sprzątać. Czy w Polsce też tak kiedyś będzie? – zastanawiała się malarka. Ja do dziś się nad tym zastanawiam.

Autor: Magda Kosko - Frączek - nauczycielka, wykładowczyni, doktorantka, tłumaczka, przewodniczka, od niedawna mama Andrzejka, zwanego Dzidziuchem:)
Napisz do autorki: magda.kosko@wp.pl

 

Fot. / www.latarnica.pl

Osobiście łączyłem te prace z pojawiającymi się tu i ówdzie informacjami o perspektywie otwarcia dla cywilów części Westerplatte, zajmowanej przez jednostkę wojskową. W dość naturalny sposób wydawało mi się wówczas, że wyremontowany falochron i stojąca na jego końcu latarnia morska, staną się kiedyś na powrót turystyczną atrakcją i miejscem spacerów, tak jak to było przed stu laty.

Jakiś czas temu pojawiła się również informacja o postępowaniu w sprawie wpisania latarni morskiej na końcu mola wschodniego do rejestru zabytków, jako najstarszego obiektu tego typu w Gdańsku, a kto wie czy nie w całej szeroko pojętej okolicy. Pojawiły się wówczas wątpliwości co do autentyczności obiektu. Wątpliwości słuszne, bowiem na pierwszy rzut oka widać, że nawet zewnętrzny wygląd latarni zmienił się nieco odkąd robiono jej pierwsze zdjęcia w końcu XIX w. Zmianom trudno się dziwić, bowiem był to obiekt stale użytkowany i w oczywisty sposób musiał podlegać modernizacjom, które jednak, poza szczegółami natury technicznej, zawsze zachowywały formę, lokalizację i ogólny wyraz zabytku, bo na zabytkowość latarni wskazywano już przed II wojną światową. Sprawa wpisania jej do rejestru zabytków ucichła i zaginęła gdzieś w medialnym szumie. Brak było informacji o dokonaniu wpisu, nikt jednak nie poinformował również o jego odmowie. Wszystko wyglądało na pozostające w stanie zawieszenia.

Latarnia morska na złom

Mniej więcej tydzień temu przystąpiono do likwidacji niemalże dwustuletniej latarni. Dokonano tego metodą najprostszą, tnąc ją na kawałki, przekształcając jedną niegdysiejszych ikon Nowego Portu i Westerplatte w stertę złomu. Złomu, który być może jest już w drodze do huty. Na miejscu najstarszej gdańskiej latarni morskiej stanąć ma coś nowego, bo wejście do portu nie może się obyć bez znaku nawigacyjnego. Powstaje jednak pytanie – czemu zabytkowa latarnia nie mogła pozostać na swoim miejscu, skoro przez poprzednie 170 lat pełniła swoją funkcję bez zarzutu. Dlaczego nie można było poddać jej kolejnej modernizacji i zachować dla przyszłych pokoleń to, co odziedziczyliśmy po poprzednich?

Czy wojewódzki konserwator zabytków zgodził się na likwidację latarni? Jeśli tak, to jakim prawem? Pod pozorem "nieoryginalności"? Oczywiście to, co zniszczono parę dni temu nie było identyczne z tym, co wzniesiono półtora wieku temu, ale na przykład wiadomo, że oryginalny gdański Żuraw nad Motławą spłonął niemalże doszczętnie w 1945 r., a to co stoi dzisiaj to, myśląc w podobny sposób, substancja wysoce nieoryginalna. To może wykreślimy Żurawia z rejestru zabytków? Należy zwrócić uwagę, że modernizacja, która nadała latarni kształt, jaki miała jeszcze tydzień temu miała miejsce w latach 30. XX w., a więc w czasach również jak najbardziej historycznych, poza tym nie zmieniła zewnętrznego kształtu obiektu – wówczas odniesiono się do stuletniego zabytku z dużym szacunkiem.

Sprawa latarni rodzi wiele pytań. Pierwsze, stawiane niejednokrotnie w kontekście specyficznego stosunku władz różnej maści do prawdziwych zabytków (a nie ich mniej lub bardziej udolnych rekonstrukcji przy "Drodze Królewskiej"), brzmi: Co się właściwie dzieje w Gdańsku? Drugie, również stawiane już nie raz: Co musi się stać, żeby zabytki w Gdańsku były bezpieczne? Ile jeszcze wpadek zaliczyć musi wojewódzki konserwator zabytków by się opamiętać i zacząć spełniać swoją rolę? Willa Neubäckera nad Motławą (zwana "Willą Klawitera"), najładniejszy obiekt w okolicy, rozebrana za zgodą konserwatora, zajazd przy młynie w Emausie, zrównany z ziemią w trakcie prac prowadzonych pod konserwatorskim nadzorem, teraz latarnia, szczątków której, jak czytamy w prasie, pracownicy urzędu konserwatorskiego właśnie szukają... Jaki zabytek musi ulec zniszczeniu, by organa odpowiedzialne za zachowanie dziedzictwa kulturowego stały na straży tegoż dziedzictwa? Opamiętajcież się drodzy urzędnicy!!!

Te pytania rodzą następne: Skoro było postępowanie w sprawie wpisania latarni do rejestru zabytków to jaką skończyło się decyzją? Kto ją wydał i na jakiej podstawie, skoro szef Urzędu Morskiego w Gdyni twierdzi, że miał zgodę konserwatora na rozbiórkę latarni?

To oczywiście nie koniec pytań. Kolejne brzmi: Dlaczego, skoro już trzeba było wymienić latarnię na nową, bo rzekomo była w złym stanie technicznym, nikomu nie przyszło do głowy, by tę zabytkową zachować. Jeśli nie było innej możliwości, poza jej usunięciem z falochronu (w co szczerze wątpię), dlaczego nikt nie zadbał, by ją rozebrać (a nie pociąć na kawałki) i złożyć ponownie w innym miejscu? Chętni na zaopiekowanie się takim zabytkiem znaleźliby się na pewno. Mogłaby stanąć ot choćby na placu przed Domem Kultury w Nowym Porcie, który ma otrzymać imię Richarda Fischera i stać się niewątpliwą atrakcją turystyczną. Nawet teraz, kiedy została zniszczona i "zaginęła", znaleźli się ludzie, którzy chcą ją ratować – Towarzystwo Przyjaciół Gdańska już zaoferowało swoją opiekę nad smutnymi szczątkami. A nie można było pomyśleć i zaproponować takie właśnie rozwiązanie przed wpuszczeniem ludzi z palnikami na molo wschodnie?

Fot. / Izabela Sitz - Abramowicz

Po raz kolejny okazuje się, że zabytek w Gdańsku, któremu cudem udało się uniknąć likwidacji Miasta w 1945 r. ma nikłe szanse przetrwania pod okiem powojennych gospodarzy, jeśli pechowo znajduje się poza głównymi szlakami turystycznymi. Po raz kolejny straciliśmy my, Gdańszczanie coś, co było świadectwem przeszłości, bo ktoś zadecydował, inny nie pomyślał, jeszcze inny przyszedł z palnikiem i pociął. Takie postępowanie tych, którzy decydują budzi moje głębokie obrzydzenie, napawa smutkiem i złością. Czarno widzę przyszłość, skoro lekką ręką ściera się ślady przeszłości. Zniszczenie latarni morskiej, czyli wskazującego drogę światła, jest w przypadku zjawisk towarzyszących losom mniej sztandarowych gdańskich zabytków dość znamienne.

Autor: Aleksander Masłowski

O latarni morskiej u wejścia do gdańskiego portu

To była piękna impreza. Towarzyszyło jej słońce, uśmiech gdańszczan i "złoto". Na Długi Targ Neptun wjechał dokładnie o godz. 14. Około godziny trwało łączenie figury z czaszą, a czas oczekiwanie na odsłonięcie Neptuna wypełniały opowieści o Neptunie, taniec, muzyka duetu Akus Crew, a na zakończenie wystąpił zespół The Long Road, specjalizujący się w elektronicznym swingu i retro hip-hopie.

Co najbardziej podobało mi się, poza samym faktem powrotu Neptuna? Piękne uhonorowanie Wacława Rasnowskiego - wieloletniego opiekuna gdańskiego boga mórz. To wspaniały przykład szacunku dla tych, którzy z powodu wieku nie są już aktywni zawodowo.

I to złoto! Płatki "złota", które spadły na Neptuna i uczestników gdańskiego święta naprawdę robiły wrażenie. Brawo Miasto Gdańsk:)

[Pokaż jako pokaz slajdów]

The Long Road / Fot. Ewa Czerwińska

Galeria zdjęć Roberta Krygiera:

[Pokaż jako pokaz slajdów]

Piłkarski Neptun na Długim Targu

Podczas gdy oryginalny posąg wrócił na czaszę fontanny, mistrzowski Neptun z piłką wygrzewa się... w Hiszpanii. Podczas madryckiej konferencji poświęconej przygotowaniom do Euro 2012, będzie promował Miasto Gdańsk.

Jak dodaje przedstawiciel firmy  van den blocke - nie jest to ostatnia podróż piłkarskiego Neptuna.

Neptun zniknął z Długiego Targu

Piłkarski Neptun stanął na Długim Targu 

Neptun wraca na Długi Targ