Pierwsza prawidłowa odpowiedź na zagadkę fotograficzną, wpisana w komentarzu, będzie premiowana 1 punktem. Kolejne dwie osoby otrzymają po pół punktu. Osoba, która pierwsza nazbiera dziesięć punktów, otrzyma w prezencie wybraną przez siebie książkę o wartości do 100 zł. Książka będzie do odebrania na terenie Trójmiasta lub na koszt laureata wysłana pocztą w dowolne miejsce.

Pytanie: Komu poświęcony jest pokazany na zdjęciu pomnik (napis zamazany)?
Odpowiedź: Pomnik ustawiony w hołdzie Harcerkom i Harcerzom pomordowanym w czasie II wojny światowej

Uwaga: komentarze są publikowane z opóźnieniem. Bardzo proszę o wpisywanie obok imienia jeśli nie nazwiska, to przynajmniej pierwszej jego litery. Ułatwi mi to podliczanie punktacji:) Za prawidłową będę uznawać odpowiedź napisaną w trybie twierdzącym.

Punktacja:

Wojtek Dziedzic - 2
Grzegorz S. - 1,5
wladzio S. - 1
Patrycja - 1
Jacko - 1
Darek - 0,5
Barbara Herman - 0,5
Inga - 0,5

Zebraliśmy się na placu ks. Bronisława Komorowskiego, u stóp pomnika zamordowanego kapłana. Tutaj, przez szacunek dla punktualnych osób, nie uznając tzw. kwadransa akademickiego, rozpoczęliśmy zwiedzanie. Trasa wiodła ulicami Legionów, Kościuszki, Zbyszka Bogdańca i Adama Mickiewicza, a spacer zakończyło krótkie spotkanie Rady Dzielnicy Wrzeszcz Dolny z mieszkańcami, poprzedzone losowaniem prezentów, ufundowanych uczestnikom spaceru przez Miasto Gdańsk (książka "Wędrówki po Wrzeszczu"), sklep z pamiątkami z ul. Garbary "Szafa Gdańska" (gdański album do zdjęć), sklep z pamiątkami z ul. Wartkiej Miasto Neptuna (obraz - reprodukcja przedwojennej pocztówki z Gdańska i gdański obrazek malowany na szkle) oraz iBedeker (dwa białe parasole). Serdecznie dziękuję sponsorom i liczę na dalszą współpracę - następny spacer odbędzie się w czerwcu.

O czym opowiadał przewodnik? Szczerze mówiąc nie wiem, ale nadrobię zaległości podczas montażu filmu. Zajęta byłam częstowaniem gości cukierkami ufundowanymi przez hurtownię Tradis (o, Aleks, nie poczęstowałam Ciebie:)), szukałam wzrokiem dzieci, dla których miałam ogrom upominków od zegarmistrza z ul. Długiej oraz Miasta Gdańska i pełniłam po prostu rolę gospodyni. A'propos dzieci. To było moje jedyne rozczarowanie dotyczące spaceru. Co prawda nikt nie zapowiedział obecności najmłodszych, liczyłam jednak, że się pojawią. W głowie miałam ułożony plan zabaw, a w wiklinowym koszyku i samochodzie czekającym na spacerowiczów przy placu biskupa E.O'Rourke - bursztynowe paszporty i ołówki, zegarki dziewczęce i czapeczki dla chłopców, naręczne portfeliki, smycze, notesy, mapy, książeczki i ogrom, ogrom galaretek w czekoladzie...

W oczekiwaniu na film zapraszam do obejrzenia zdjęć z wyprawy, która się odbyła dzięki współpracy z Radą Dzielnicy Wrzeszcz Dolny, a w szczególności z Ewą Lieder i Piotrem Dwojackim, którym z tego miejsca dziękuję:)

[Pokaż jako pokaz slajdów]

Galeria zdjęć Roberta Krygera:

[Pokaż jako pokaz slajdów]

Spacery organizowane przez Instytut Kultury Miejskiej i iBedeker oparte są na legendach, które wyszukuje historyk Krzysztof Murawski. Ostatnio zafascynował się Brzeźnem, toteż z uczniami i uczennicami oraz przewodniczką Ewą Czerwińską pojawiliśmy się w nadmorskiej okolicy, której mieszkańcy przed laty trudnili się głównie rybołówstwem. Ich sympatycznymi sąsiadami były podziomki, czyli krasnoludki, mieszkające w okolicy dzisiejszego molo w Brzeźnie i mocno zaprzyjaźnione z rybakami. O pełnym niespodzianek życiu ludzi i podziomków opowiadają legendy, których wysłuchaliśmy z ust licencjonowanej przewodniczki Ewy Czerwińskiej. Starsza młodzież przyjęła je z należnym przymrużeniem oka, ale najmłodsi najwyraźniej byli wzruszeni. Być może namówią rodziców na niedzielny spacer po Brzeźnie i wspólne poszukiwanie krasnoludkowych śladów oraz złotych muszelek wyrzuconych do morza przez nieroztropnego rybaka. Ja, po najbliższym sztormie pojawię się na plaży na pewno...

Brzeźnieńskie legendy, to jednak nie tylko wspomnienia o tajemniczych podziomkach, ale także bardziej realne opowieści o Janku Kunie, który poznał w Chinach technologię produkcji  saletry potrzebnej do wytwarzania prochu, czy Jerzym Haffnerze, założycielu kąpieliska w Brzeźnie. Dzieci i młodzież uczestniczący w spacerze znają już te historie, Państwo mogą się przenieść w klimat legend wchodząc na stronę Instytutu Kultury Miejskiej.

Niemałą atrakcją dla uczestników i uczestniczek wycieczki były prezenty ufundowane przez zegarmistrza z ul. Długiej w Gdańsku oraz Biuro Promocji Miasta Gdańska. Radość najmłodszych wywołały czapeczki, ołówki z bursztynem, kolorowe portfeliki, paszporty gdańskie i notesy.

W imieniu organizatorów i Ewy Czerwińskiej bardzo dziękuję za wspólny spacer  i już dzisiaj zapraszam na kolejny, tym razem po Oruni. Uśmiecham się do sponsorów o upominki dla dzieci i młodzieży:)

Click here to view the embedded video.

W spacerze po Brzeźnie udział wzięli:

- Kółko Historyczne ze Szkoły Podstawowej Nr 4, opiekun Krzysztof  Murawski,
- ZSOiZ nr 1 w Gdańsku, klasa 3a, 2 b, 3 c , opiekunka Agnieszka Patryka
- Gdańska Autonomiczna Szkoła Podstawowa - Koło Miłośników Pomorza, opiekunka Beata Domel,
- Milenka Chuk iMagdalena Chuk,
- Szkoła Podstawowa w Baninie, opiekunki Katarzyna Burdzanowska i Dorota Winter-Rześniowiecka,
- Gimnazjum Gedanensis, klasa I, II i III, opiekunki Wioletta Knitter, Małgorzata Olechnowicz, Agnieszka Glińska i Marzena Bławat.

[Pokaż jako pokaz slajdów]

 

 

Muzyczne Święto Miasta to happening koncertowy, którego elementem będzie koncert dyplomowy z dyrygentury chóralnej Moniki Kaźmierczak.

Proponujemy spotkanie 27 maja o godz. 13 pod pomnikiem ks. Bronisława Komorowskiego. Wędrówkę zakończymy przy budynku Helene Lange Schule (obecnie Wydział Farmacji AM w Gdańsku).

Jak zwykle bardzo proszę o wyrażenie chęci udziału w spacerze przez wpisanie stosownego komentarza oraz o zabranie ze sobą wizytówek lub karteczek z nazwiskiem (tradycyjnie będzie losowanie upominków). Szafa Gdańska ufundowała gdański album do zdjęć, a Miasto Gdańsk książkę "Wędrówki po Wrzeszczu". Zegarmistrz z ul. Długiej zorganizował dla dzieciaków ogrom gadżetów, a słodkości zapewniła hurtownia Tradis.

Bardzo gorąco zapraszam na spotkanie dzieci. Podczas kiedy Aleksander będzie snuł opowieści o dawnym Gdańsku, ja postaram się zająć milusińskich (czytających) mini grą miejską. Również proszę w komentarzu odnotować obecność dzieci, chętnie z podaniem ich wieku.

Relacja z pierwszej części spaceru po Wrzeszczu Dolnym

UWAGA - w przypadku opadów atmosferycznych spacer zostanie przesunięty na inny termin

Tytuł: iBedekerowy spacer - Wrzeszcz Dolny cz. II
Lokalizacja: Plac ks. Bronisława Komorowskiego
Godzina rozpoczęcia: 13:00
Data: 2012-05-27
Godzina zakończenia: 15:00

 

Trwają ostatnie przygotowania do wernisażu wystawy, którą ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu i jeszcze większej radości, organizuje Muzeum Historyczne Miasta Gdańska.  Zdjęcia przygotowane do druku przez artystkę fotograf Ewę Grela czekają na zawieszenie, Filip Ignatowicz kończy artystyczną obróbkę filmu, stanowiącego esencję dziewięćdziesięciu godzin nagranego przeze mnie dokumentu. Kurator wystawy, Hubert Grzegorczyk z Działu Edukacji, Promocji i PR-u Muzeum Historycznego Miasta Gdańska pracuje dniami i nocami, Agnieszka Weissgerber - Specjalistka ds. administracji i marketingu gdańskiego stadionu czyni cuda:), a ja... się denerwuję - taki mamy podział obowiązków:)

Liczę na spotkanie z Państwem - Czytelnikami iBedekera. Liczę na spotkanie z Przyjaciółmi, Rodziną, Znajomymi, Oficjalnymi Gośćmi, Kibicami, ale także z tymi z Państwa, którzy są przeciwnikami inwestycji, a jednak potrafią (jak to pięknie powiedziała jedna z zagorzałych przeciwniczek) oddzielić temat od osoby:)

Zaproszenie Muzeum Historycznego Miasta Gdańska:

172 tygodnie pracy, ponad 15 000 zdjęć, z czego kilkadziesiąt na unikatowej wystawie fotograficznej. Uznawany za jeden z najpiękniejszych stadionów w Europie, gdańska PGE Arena w obiektywie Ewa Kowalskiej, znanej gdańskiej blogerki. Skalę tego przedsięwzięcia będzie można raz jeszcze prześledzić w Dworze Artusa w Gdańsku od 24 maja b.r.

- Po raz pierwszy w miejscu budowy stadionu pojawiłam się 2 kwietnia 2008 roku - opowiada Ewa Kowalska, prowadząca iBedeker.pl, popularny blog o Gdańsku. - Pozostałości opuszczonych działek już niebawem miały zniknąć, a Letnica i jej otoczenie zupełnie zmienić swój charakter. Postanowiłam to udokumentować. Chciałam pokazać narodziny stadionu okiem zwykłej mieszkanki Gdańska, niezaangażowanej zawodowo w to przedsięwzięcie.

W każdą środę, przez 172 tygodnie, do 20 lipca 2011 roku, Ewa Kowalska z aparatem pojawiała się na budowie stadionu. Efektem jej ponad trzyletniej pracy jest kilkadziesiąt godzin filmu i 15 000 zdjęć. Jak podkreśla sama autorka, zdjęcia są amatorskie, ale dokumentują trud ludzi. Naturalnie i bez pozowania czy aranżowania "zdjęciowych" sytuacji.

Wystawa "Pamiętnik budowy stadionu trudem ludzi pisany" prezentuje jedynie fragment tej obszernej dokumentacji. Jednak jest to wybór najbardziej reprezentatywny. Na zdjęciach zobaczymy każdy etap budowy PGE Areny, między innymi wymianę grunt; prace zbrojarskie; wylewanie betonu; montaż olbrzymich stalowych wręgów; charakterystycznych, bursztynowych płyt poliwęglanowych czy układanie trawy.

Wystawa potrwa od 24 maja do 30 września 2012 roku w Dworze Artusa w Gdańsku. W dwóch salach na zwiedzających czekają nie tylko zdjęcia, ale i filmy Ewy Kowalskiej, artystycznie opracowane przez Filipa Ignatowicza.

Pamiętnik Budowy Stadionu w Gdańsku

Tytuł: Pamiętnik budowy stadionu w Gdańsku - wystawa
Lokalizacja: Dwór Artusa, Długi Targ, Gdańsk
Data rozpoczęcia: 2012-05-24
Godzina rozpoczęcia: 16:00
Data zakończenia: 2012-09-30

Pierwsza prawidłowa odpowiedź na zagadkę fotograficzną, wpisana w komentarzu, będzie premiowana 1 punktem. Kolejne dwie osoby otrzymają po pół punktu. Osoba, która pierwsza nazbiera dziesięć punktów, otrzyma w prezencie wybraną przez siebie książkę o wartości do 100 zł. Książka będzie do odebrania na terenie Trójmiasta lub na koszt laureata wysłana pocztą w dowolne miejsce.

Pytanie: Czyje imię nosi pokazany na zdjęciu węzeł?
Odpowiedź: Węzeł im. Macieja Brzeskiego

Uwaga: komentarze są publikowane z opóźnieniem. Bardzo proszę o wpisywanie obok imienia jeśli nie nazwiska, to przynajmniej pierwszej jego litery. Ułatwi mi to podliczanie punktacji:) Za prawidłową będę uznawać odpowiedź napisaną w trybie twierdzącym.

Punktacja:

Wojtek Dziedzic - 2
Grzegorz S. - 1,5
wladzio S. - 1
Patrycja - 1
Darek - 0,5

Fot. Andrzej Kosko

Bogaci patrycjusze ulegali fascynacji na poły legendarnym światem króla Artura i jego sławnej kompanii. Wyobrażenie uczt i biesiad na zamku Camelot – siedzibie króla Artura, hołdowanie rycerskim cnotom i obyczajom składało się na obraz świata doskonałego, bez skazy. Mit arturiańskiej legendy pobudzał zmysły i działał na wyobraźnię. Fascynowały opowieści o rycerzach Okrągłego Stołu, Lancelocie i jego miłości do żony króla Artura – Ginewry, mistycznym talizmanie – Świętym Graalu i Merlinie, obdarzonym magiczną mocą czarnoksiężniku, doradcy króla.
Obecny we wszystkich większych miastach średniowiecznej Europy kult króla Artura, przyczynił się do zakładania dworów - miejsc spotkań bogatego patrycjatu. To właśnie tam, w Dworach Artusowych, miały być naśladowane dawne tradycje sławnej drużyny. Arturiańska ideologia była wszak aspiracją do arystokratycznego stylu życia. Nie bez znaczenia jest też fakt, że król Artur i jego rycerze pokonywali przeszkody, aby po trudach zaznać radości dworu!

Gdański salon towarzyski

Gdański Dwór Artusa powstał w XIV wieku. Jego budowę sfinansowali bogaci mieszczanie. Idea musiała cieszyć się poparciem władz miejskich, gdyż dwór wzniesiono na terenie będącym własnością miasta. W centrum Gdańska powstała okazała budowla, stanowiąca przez wieki ośrodek życia towarzyskiego patrycjatu. W Gdańsku, mieście leżącym na skrzyżowaniu szlaków morskich i handlowych powstało - miejsce elitarnych spotkań, wymiany informacji i przekazywania wieści z całej handlowej Europy. To właśnie na Dworze Artusa gromadzili się najznakomitsi obywatele prześwietnego Gdańska, nie tylko w celach rozrywkowych. Dwór odegrał znaczącą rolę w kontaktach Gdańska ze światem. Swoboda handlu i żeglugi była przecież kwestią „być, albo nie być” dla miasta. A za tym przecież idzie konieczność zapewnienia swobody kontaktów międzyludzkich! Wszak handel opiera się na osobistym poznaniu, zaakceptowaniu i poznaniu ludzi, którzy się nim trudnią. Spotkania na Dworze Artusa – w domu kupców i armatorów - stanowiły ku temu znakomite warunki. Mówiono w nim o wszystkim, co działo się w średniowiecznej Europie. Nie od dziś bowiem w życiu kupiectwa decydującą rolę odgrywa INFORMACJA. Dwór był wybornym miejscem do jej wymiany.

Przybytek elit

Fot. Andrzej Kosko

Dwór przyjął rolę oficjalnego domu kupieckiego i salonu towarzyskiego najwyższej klasy. Tu podawano do wiadomości publicznej oficjalne zarządzenia władz miejskich. Dochodziło też do zawierania transakcji i umów, jednakże ordynacja zakazywała tego typu działań wewnątrz budynku. Miejscem przeznaczonym do tego celu stało się wielkie, rozległe przedproże Dworu. Tak więc Dwór Artusa przyjął rolę oficjalnego Domu Kupieckiego.

Obowiązujący przy wejściu do Dworu cenzus społeczny i majątkowy zawężał uprawnionych do kręgu patrycjatu i przebogatych kupców. Obywatele goszczący w Dworze Artusa musieli wyróżniać się nieposzlakowaną opinią własną i rodzinną. Wszak mowa o przybytku ELIT, salonie życia towarzyskiego nie tylko Gdańszczan. Dwór był znany i odwiedzany przez przybyszów z kraju, Europy i świata. Nie omijali go bogaci kupcy i armatorzy, wytworni goście z Europy i świata, książęta i posłowie, następcy tronów. Nie brakowało rozrywek, takich jak turnieje, rycerskie igrzyska, bale i maskarady, występy grup teatralnych oraz koncerty. Wielkim powodzeniem cieszyły się fajerwerki, gonitwy i uczty. Nie obyło się również bez skandali! Czasem, gdy wina było zbyt wiele, a wybuchowy charakter brał górę nad umiarem i rozsądkiem – w zapomnienie szły dobre obyczaje... Niektórzy bywalcy nie tylko w dzień, ale i w nocy bankietowali, grali na bębnach, podnosili krzyki i kłótnie lub wręcz się bili do poranienia włącznie. Za takie ekscesy i występki przeciw regulaminowi groził zakaz wstępu do dworu, czasowo lub na zawsze. Czasem, jak i dziś zresztą, władza, luksus i bogactwo wyrażały się w braku kultury, kłótliwości i awanturnictwie. Cóż, kiedy w artusowych piwnicach nie brakowało wina!

Pożar

Kiedy więc pożar w XV wieku strawił doszczętnie ów cieszący się wielkim powodzeniem przybytek – mogło wydawać się, że zawisło nad nim jakieś tragiczne fatum! Może kara? Przyszłość pokazała, że było wręcz odwrotnie, dwór był dopiero u progu rozkwitu. Wkrótce po pożarze rozpoczęto budowę nowej siedziby. Władze Gdańska doceniały rolę Dworu Artusa w życiu publicznym i postrzegały go jako ważny element układu politycznego. Nowy budynek wzniesiono na koszt miasta. Odbudowa dworu przez Radę była posunięciem mądrym i przemyślanym. Gdańska społeczność składała się w znacznej części z ludności napływowej, przybyszy w różnych krajów Europy i świata. Istnienie Dworu Artusa stwarzało znakomite warunki do wzajemnego poznania się, zacieśnienia kontaktów i wspólnego działania. Tworzyło się poczucie przynależności do jednej, gdańskiej wspólnoty. I tak więc w 1481 roku podano w nowym Dworze Artusa pierwsze piwo.

Bractwa

Nowością stało się tworzenie stowarzyszeń wśród bywalców i gości Dworu. Zaprzyjaźnieni uczestnicy siadywali przy jednej ŁAWIE. Stała się ona miejscem wspólnoty osób, które łączyło braterstwo. Na Dworze Artusa powstało siedem ław, a każda z nich zajęła określone miejsce, o które się troszczyła. Bogaty wystrój wnętrza Dworu zawdzięczamy właśnie fundacjom ław. Król Zygmunt III Waza pisał: „Odwiedzanie Dworu Artusa zobowiązuje bogatych i zacnych ludzi do ofiarowania pieniędzy dla upiększenia domu, co utrwalałoby pamięć o nich”.

U podstaw założenia ław legła idea pomagania ubogim. Jak mówiono – ławy istnieją po to, aby wspomagać ukochanych biednych. Działalność charytatywna była uzasadniona. W Gdańsku z wielkim bogactwem sąsiadowała wiejska bieda. Udzielano więc pomocy i wsparcia członkom ławy i ich rodzinom. Bractwo Św. Jerzego zakupiło przykładowo pomieszczenie w przytułku dla chorych na ospę, w którym leczono i pielęgnowano jej członków oraz podopiecznych. Pomagano sobie nawzajem w przypadkach losowych, korzystano z pomocy lekarskiej na koszt bractwa, udzielano sobie wzajemnie pożyczek, a opiekowanie się wdowami i noszenie na ramionach trumien po śmierci braci traktowano jako wielki honor. W obrębie bractwa przestrzegano statutu, występki groziły nakazem odejścia z ławy.

Świat bez kobiet?

Kobiety nie mogły praktycznie odwiedzać Dworu Artusa. Niekiedy tylko czyniły to w towarzystwie swych zacnych ojców lub mężów, co było honorem i wyróżnieniem - nie dla nich niestety, ale dla mężczyzny, który je przyprowadził. Gdańskie patrycjuszki marzyły o wizycie na Dworze Artusa, wszak obowiązywały tam wykwintne stroje i oryginalne fryzury. Cóż, kiedy tak rzadko można było w nim zagościć!

Król wszystkich pieców

Wnętrze Dworu otrzymało w 1545 r. niezwykłą ozdobę. 11 metrowy piec kaflowy – dzieło gdańskiego zduna – Georga Stelzenera. Nazwano go królem wszystkich pieców, gdyż składał się z pół tysiąca bogato zdobionych kafli. Po jakimś czasie trudno było wyobrazić sobie wnętrze Dworu bez jego imponującej sylwetki. Słynna pisarka Deotyma odwiedziwszy Dwór w 1858 r. pisała: „Byłam na Dworze Artusa i wracam z wyobraźnią jeszcze mocniej nastrojoną, niż kiedy wchodziłam. Dusza i ciało upierają się, aby to wszystko znajdować rozkosznym…”. Dwór Artusa był wyrazem rozkwitu kultury miasta i świadczył o tym, że Gdańskowi się powodzi!

Witaj królu! Żegnaj bracie!

Wewnątrz tętniło bogate życie towarzyskie i kulturalne, a na rozległym przedprożu odbywały się ceremonie powitań dostojnych gości. Ileż to razy burmistrz wraz z Radą wypatrywał pierwszych rycerzy królewskich orszaków, nadjeżdżających Traktem Królewskim, od strony Złotej Bramy! To właśnie na Długim Targu oczekiwał na króla tron. Na Dworze Artusa bawiono się, dyskutowano, tańczono…… a przed nim wykonywano wyroki śmierci. Jak pisał bowiem Huizinga – średniowiecze było epoką, w której w tej samej chwili wdychano zapach krwi i róż. Zaszczytu bycia ściętym przed Dworem Artusa dostępowali tylko najwyżsi rangą Gdańszczanie. Podczas egzekucji na Długi Targ wylegały tłumy.

Dawny blask…

Wieki XVII i XIX doprowadziły do stopniowego upadku Dworu. Odwiedziwszy go, jeden z poetów napisał:

Inaczej było tu przed laty
Wrzątkiem uczt kipiał Dwór Artusa
Huczały pieśni i wiwaty
Lamp płomień złocił biel obrusa
Dziś jeszcze pewnie, kiedy blada
W gotyckich oknach pełnia błyszczy,
Błądzi po sali dusz gromada...

Dla Gdańszczan Dwór stał się przybytkiem skłaniającym do marzeń o świetlanej przeszłości Gdańska i przedmiotem zadumy nad jego upadkiem... W marcu 1945 roku prześwietne miasto Gdańsk przestało istnieć. Runął również Dwór Artusa. W ruinach i zgliszczach utonęła jego potęga, świetność, bogactwo i splendor.

Lata powojenne to okres odbudowy Dworu jako obiektu muzealnego. Dziś ponownie zachwyca mieszkańców i przybyszy. Jak przed laty gości w swych progach znakomite osobistości, królów, prezydentów, polityków, artystów i twórców, odzyskuje swój dawny charakter i znaczenie. Jest miejscem wytwornych spotkań, zjazdów, konferencji, wernisaży, i uroczystych odczytów. Ta monumentalna, gwieździście sklepiona budowla jest miejscem nadawania odznaczeń i wyróżnień, między innymi godności Honorowego Obywatela Miasta Gdańska.

Dziś znów, jak przed laty, wznosi się w nim toasty – za Gdańsk – miasto nasze, prześwietną Rzeczpospolitą i bogatą, wspólną Europę.

....................................................

W 1997 roku na Konkursie Krasomówczym w Golubiu Dobrzyniu zajęłam II miejsce i dostałam nagrodę Gazety Pomorskiej prezentując tekst o Dworze Artusa, którego skrót właśnie Państwo przeczytali:) W finale opowiadałam o gdańskim likierze Goldwasser. Nigdy nie zapomnę radości z werdyktu jury, nagrody i emocji – miałam 21 lat! Pierwsze miejsce wówczas zajęła polska przewodniczka ze Lwowa.
Wszystkim, którzy pomogli mi się wówczas przygotować i trzymali kciuki – a wiem, że czytają iBedekera – serdeczne podziękowania!

Autorka: Magda Frączek - Kosko

Lektura uzupełniająca:)

Dwór Artusa - Kasia Czaykowska
Mityczny myśliwy Akteon wrócił na swoje miejsce - Ewa Kowalska
W Dworze Artusa ożyły modele okrętów - Ewa Kowalska
28 grudnia 1476 r. spłonął Dwór Artusa - Aleksander Masłowski

Przewodniczka Anna Perz z turystami

Prawie (umarł), bowiem ja wciąż mam nadzieję na jego zmartwychwstanie, chociaż w nieco innym składzie. W roli męskiej miałby wystąpić pełen szalonych pomysłów licencjonowany przewodnik miejski Łukasz Darski, rola kobieca pozostałby bez zmian.
Czy jednak Ania złożyła śluby wieczyste Tomaszowi, czy może nie lubi Łukasza:) [żart], dość powiedzieć, że nie chce ulec...

Łukasz Darski z młodzieżą

Dzisiaj spotkałam Anię i  Łukasza pod głównym wejściem do Bazyli Mariackiej. Oboje byli z grupami młodzieży. Oboje uśmiechnięci i lekko przekomarzający się - tacy, jacy powinni być bohaterowie "Subiektywnego spaceru po Gdańsku". Mocny głos Ani słychać było zapewne nad Motławą, Łukasz, aby nie przeszkadzać koleżance po fachu - mówił do swojej grupy na zasadzie "szeptem do mnie mów". Scenka rodzajowa była piękna, a ja właśnie wtedy wpadłam na pomysł, abyście to Państwo - Czytelnicy iBedekera pomogli Ani podjąć jedynie słuszną decyzję o kontynuowaniu projektu:) Proszę o komentarze, które zmobilizują Anię do powiedzenia TAK:)

Zapraszam do chwili wspomnień...

Click here to view the embedded video.

- Słyszałeś Kaziu? – Noc Muzeów dziś będzie.
- Jaka noc?
- Muzeów.
- A po co?
- No… żeby ludzie powychodzili z domów wreszcie, ciepło jest i długo jasno….
- Jak im w domu źle… to niech wychodzą… Mnie tam w domu dobrze - prawda Fafik, że nam jest dobrze? Niektórzy to latają - jakby domu nie mieli! Nie rozumiem – w jakim celu? Mam rację Fafiku? Jamnik wyciągnął się wygodnie na dywanie, a pan Kazimierz poprawił się na fotelu i zagłębił ponownie w lekturę Tygodnika Powszechnego. Pani Alicja westchnęła i wróciła do obierania gruszek. Kompocik będzie, jak przyjdą wnuki, to z chęcią wypiją. I goździków doda, żeby aromat był. Ciekawe, czy Basia nie zapomni obiecanej książki…
- A co to ma być ta - „Noc Muzeów” – i kto to wymyślił?
- No.. że wszystkie mają być otwarte dłużej i prawie za darmo mają być.
- Prawie za darmo?! To co to dla nich za interes?
- No taki właśnie, że jak dużo ludzi przyjdzie, to…
- Będą kolejki i tłok! Ja się tam już swoje w kolejkach nastałem! Za mięsem! Pamiętasz Alicja? Jak z krzesełkiem składanym chodziłem? I z Mietkiem na zmianę staliśmy - co za czasy! Co to były za czasy! Ale żeby człowiek musiał teraz z własnej woli do jakiegoś muzeum stać, a co to ja – dyżurny stójkowy jestem?
- Dyżurny stójkowy to już chyba nie – od lat zajmujesz miejscówkę! – zachichotała pani Alicja.
- I przecież ja tam wszędzie w tych muzeach już byłem! I w ratuszu raz byłem i na Westerplatte!
- Kaziu – ale w latach sześćdziesiątych – w technikum jeszcze! Przed maturą byłeś! Potem już nie chodziliśmy jakoś, bo Basia była mała, to gdzie z wózkiem się do muzeum tarabanić?
- A co to ja - turysta jakiś, żeby po muzeach latać? I to nocą? Co to, ja spać nie mogę?
- A no nie możesz Kaziu, właśnie, że ostatnio nie możesz! Po nocach w fotelu siedzisz, tylko te gazety czytasz. Nawet telewizji nie oglądasz!
- A bo same głupoty dają! Albo tańczą, albo śpiewają, a abonament człowieku płać! Wszędzie płacić trzeba…
- A widzisz, nieprawda – bo w Noc Muzeów pieniędzy nie biorą. Albo symbolicznie tylko. Tak blisko mieszkamy, to może…
- Nie będę z siebie wariata robił, przed muzeami jak dziwak jaki stał! I w tłoku się przepychał, No powiedz Alutka, czy ja Gdańska nie znam? Przecież tu mieszkam.
- No to co, że mieszkasz. Kiedy ostatnio byliśmy na spacerze? Na Długiej na przykład?
- No jak to kiedy – po maturze Basi byliśmy przecież - co moja siostra Czesia przyjechała i w coctailbarze też byliśmy wtedy. Na lodach. A gołębi było! Pamiętasz, jak leciały do nas? Cześce to na ramionach siadały, na głowie! Ptak - a wyczuje dobrego człowieka!
- Raczej drożdżówkę - co ją Cześka jadła! Ona tym ptakom to chyba całą pokruszyła… I ze dwie jeszcze dokupiła! Ech…. Ile to lat już Czesia nie żyje? Z sześć będzie, nie?
- W tym roku – osiem. Ech…. Leci ten czas, jakby kto go gonił… Dryń, dryń! Puk, puk!
- O - dzwonek – pewnie Basia! Z dzieciakami! O – i Marek też jest!
- Fafik, Fafik! Dzień dobry, cześć! Babcia, gdzie Fafik? Tu jesteś Fafiku! Gruby Fafik, gruby Fafik! Cześć grubasku, no co się tak cieszysz, co? Cześć mamuś, cześć tatuś! Dzień dobry mamo, ooo - cześć tato!
- Siadajcie kochani, siadajcie!
- Chodź mamuś do kuchni – coś ci opowiem i książkę Wałęsowej mam dla ciebie!
- Pamiętałaś! Ale gruba jest! Nie myślałam, że taka gruba! Ile czytania! I jakie zdjęcie na okładce ładne! A w środku tyle zdjęć!
- A wiesz mamuś, że Emilka to wczoraj….

tymczasem w pokoju

- A Wy co? W domu jak zwykle siedzicie, co? Ojciec to jak zwykle fotela pilnuje! Hehe! A tak ładnie jest, ciepło, ludzi na starówce pełno! Bartuś to się ostatnio pytał, kto to jest domator, to mu powiedziałem – hehe - to taki ktoś, kto w domu ciągle siedzi - jak nasz dziadek! Bo wy z mamą to ciągle siedzicie i…..
- My wcale nie siedzimy! – pan Kazimierz podniósł się z fotela - my w ogóle rzadko w domu siedzimy! Bardzo często gdzieś wychodzimy – a tak! Coś się tak zdziwił zięciu?
- A dokąd to ojciec niby tak często chodzi? Chyba po tę swą gazetę do kiosku na rogu? I dźwiga ojciec tę makulaturę! W dzisiejszych czasach takich płacht już nikt nie kupuje! Potem to ojciec gromadzi, a kurz się zbiera. Mówiłem, że mogę podłączyć wam internet, to wszystko na ekranie będzie ojciec miał!
- Na ekranie! Na ekranie! To nie to samo co….
- Kaziu, Marek! Przestańcie już! Kawy zrobiłam, a dzieci kompociku z gruszek napiją! Bartuś! Emilka! Zostawcie Fafika i chodźcie na kompocik!
- Kompocik? Gruszkowy? Dla mnie mama też naleje, bo ciepło, a pić się chce! Ooooo, dziękuję! No to dokąd ojciec tak ostatnio niby chodzi?
- A w różne miejsca chodzimy! A to na Długą na gołębie popatrzeć, a to na… na…. Te inne ulice, no! A to do Żurawia! O – do Żurawia też często chodzimy! A dzisiaj - to my się właśnie z mamą na Noc Muzeów wybieramy! Taki mamy plan! Od dawna taki mamy plan! Podaj mi no Basiu, filiżankę.
- Tatku, ale dziś to będzie tłok!
- No i co, że tłok? Zgubić się nie zgubię, bo Gdańsk znam! A przynajmniej człowiek się na ludzi trochę poparzy! A nie jak dziki w domu siedzi!
- Ale tatuś przecież nie lubi w kolejkach stać!
- Właśnie! Stale ojciec powtarza, że za mięsem się w komunie nastał, z wujkiem Mietkiem jeszcze! I przyrzekł sobie, że już nigdy..…
- E tam- za mięsem, za mięsem! Stałem i co z tego? Stało się, wielka rzecz – wszyscy stali! Ale już się nie stoi! A skoro już się nie stoi – to i postać czasem trzeba, hehe – a Wy - Marek nie idziecie na tę Noc Muzeów ? Coś ostatnio z Basią to chyba mało wychodzicie! Ciągle tylko dłubiesz w tym swoim komputerze!
- Tatku, Marek przy tym komputerze to pracuje! Ostatnio koduje w C ++ nowy driver!
- A mnie ostatnio to pani Lucyna pytała, czym zajmuje się zięć? To jej powiedziałem – hehe – że mój zięć to siedzi!:)
- No to będą plotki….

Noc Muzeów 2012 w Gdańsku

Seniorzy iBedekerowiczowie po 17 wyszli z domu, aby uczestniczyć w „Nocy Muzeów”. Zabrali ze sobą dzieci i wnuki. Fafik został z sąsiadką Lucyną. W następnym odcinku dowiemy się jak im się podobało:)

Autor: Magda Kosko - Frączek - nauczycielka, wykładowczyni, doktorantka, tłumaczka, przewodniczka, od niedawna mama Andrzejka, zwanego Dzidziuchem:)
Napisz do autorki: magda.kosko@wp.pl